All Chapters of สปาลับเร้นรัก: Chapter 31 - Chapter 40

ค่ำคืนนี้ โรงแรม เดอะ แกรนด์ เทียร่า กรุงเทพฯ ถูกเนรมิตให้กลายเป็นสวรรค์ขนาดย่อม เพื่อรองรับแขกเหรื่อระดับวีไอพีหลายร้อยคนที่มาร่วมงานกาล่าดินเนอร์ เปิดตัวโครงการเมกะโปรเจกต์ใหม่ล่าสุดแสงไฟจากสปอตไลต์สาดส่องไปทั่วบริเวณงาน พรมแดงทอดยาวรองรับย่างก้าวของแขกผู้มีเกียรติ แต่ดูเหมือนว่าแสงสว่างทั้งหมดในค่ำคืนนี้จะถูกดูดกลืนไปรวมอยู่ที่จุดจุดเดียว นั่นคือร่างสูงโปร่งของ เพชรเพทาย เกียรติประภา รองประธานหนุ่มผู้กุมบังเหียนอาณาจักรแสนล้านวันนี้เขาอยู่ในชุดทักซิโด้สีดำกำมะหยี่ขลิบทองที่ตัดเย็บอย่างประณีต ขับเน้นรูปร่างสมส่วนและใบหน้าหล่อเหลาคมคายให้ดูโดดเด่นสะกดทุกสายตา แต่สิ่งที่ทำให้สาวน้อยสาวใหญ่ในงานต่างพากันมองด้วยความอิจฉาตาร้อนผ่าว ไม่ใช่ความหล่อรวยของเขา แต่เป็นมือหนาที่กุมมือเรียวบางของหญิงสาวข้างกายไว้ไม่ยอมปล่อยต่างหากล่ะม่านไหมในชุดราตรีเกาะอกสีแชมเปญยาวกรอมเท้า เผยให้เห็นลาดไหล่เนียนสวยและผิวพรรณที่เปล่งปลั่งราวกับไข่มุก ยืนเคียงข้างเขาในฐานะคนรักอย่างเป็นทางการ รอยยิ้มหวานหยดย้อยที่ส่งให้แขกเหรื่อนั้นดูสง่างามสมตำแหน่ง แต่ลึกๆ แล้วภายในใจของเธอกลับเต้นรัวด้วยความตื่นเต้นระคนประ

เข็มนาฬิกาดิจิทัลบนผนังบอกเวลาเกือบตีสอง เมื่อประตูลิฟต์ส่วนตัวของเพนท์เฮาส์หรูใจกลางเมืองกรุงเปิดออกร่างสูงโปร่งของเพทาย ก้าวออกมาด้วยสภาพที่ดูอิดโรยอย่างเห็นได้ชัด เสื้อสูทราคาแพงถูกถอดพาดแขน เนกไทถูกปลดหลวมๆ ผมเผ้าที่เคยเซตทรงเนี้ยบกริบเริ่มยุ่งเหยิงเล็กน้อยจากการเสยผมด้วยความหงุดหงิดการบินข้ามทวีปกลับจากยุโรปหลังจากตระเวนดูงานมาราธอนตลอดหนึ่งสัปดาห์เต็มโดยไม่ได้หยุดพัก บวกกับอาการ Jet Lag ที่เล่นงานเขาอย่างหนัก ทำให้ร่างกายที่เคยแข็งแรงเหมือนเหล็กกล้าเริ่มประท้วง ความปวดเมื่อยแล่นพล่านไปทั่วสรรพางค์กาย โดยเฉพาะช่วงบ่าและหลังที่ตึงเปรี๊ยะจากการนั่งยาวบนเครื่องบินนานนับสิบชั่วโมง“กลับมาแล้วเหรอคะ” เสียงหวานใสที่คุ้นเคยดังขึ้น พร้อมกับร่างระหงในชุดนอนซาตินสีครีมที่เดินงัวเงียออกมาจากห้องนอน ม่านไหมขยี้ตาเบาๆ ก่อนจะฉีกยิ้มกว้างเมื่อเห็นหน้าคนรักที่เธอเฝ้ารอมาหลายวัน“อ้าว พี่ไหม... ยังไม่นอนอีกเหรอครับ” เพทายทิ้งสัมภาระลงกับพื้น อ้าแขนรับร่างบางที่โถมตัวเข้ามากอด“นอนไม่หลับ คิดถึงแฟนน่ะ” เธอซุกหน้าลงกับอกกว้างสูดดมกลิ่นกายที่เธอโหยหา “เป็นไงบ้าง เหนื่อยไหมคะ”“เหนื่อยมากเลยครับ ปว

วันสิ้นเดือน วันส่งโปรเจกต์ วันที่เหนื่อยที่สุดในรอบปีของมัณฑนากรสาวฝีมือดีอย่าง ‘เหมือนแพร อำนวยพร’ และเป็นวันที่เธอรู้สึกว่าร่างกายบอบบางของตัวเองแทบจะแตกเป็นเสี่ยงๆเหมือนแพรอายุยี่สิบห้าย่างยี่สิบหก เธอเป็นหนึ่งในทีมมัณฑนากร นักออกแบบตกแต่งภายในของ ‘สถาสุข’ บริษัทรับออกแบบบ้านและสิ่งปลูกสร้างชื่อดังที่กำลังถูกจับตามองจากบรรดาบริษัทอสังหาริมทรัพย์ชั้นนำโปรเจกต์คอนโดหรูริมแม่น้ำเจ้าพระยาเฟสแรกเสร็จแล้ว ส่งเมลให้เจ้านายตรวจสอบแล้ว ก่อนเตรียมนำเสนอลูกค้าในสัปดาห์หน้า แต่กระนั้นก็ยังมีรายละเอียดจุกจิกที่เหมือนแพรอยากทำให้มันเรียบร้อย“โหย…คุณพนักงานดีเด่น!! ไอ้แพร…นี่มันจะสองทุ่มแล้วนะ กลับบ้านไปพักผ่อนก่อนเถอะ พรุ่งนี้ค่อยมาทำใหม่ก็ได้” เสียงของ ‘จอมทัพ’ ชายวัยกลางคน เจ้าของบริษัทสถาสุขตะโกนขึ้นมา ขณะที่เขาถือกระเป๋าใส่แบบดราฟต์สีดำใบใหญ่ เดินดุ่มออกจากห้องทำงานเตรียมตัวจะกลับบ้าน“แพรแค่อยากเก็บงานอีกนิดน่ะพี่” มัณฑนากรสาวเอ่ยขึ้น ในขณะที่ตายังจ้องอยู่ที่หน้าจอคอมพิวเตอร์ตรงหน้า ไม่ได้สนใจจอมทัพเลยสักนิด“พี่จอมด่ามันเยอะๆ เลย ไอ้แพรมันทำงานหามรุ่งหามค่ำแบบนี้มาเป็นเดือนๆ แล้ว บางว

บรรยากาศของร้านบวกกับความเหนื่อยล้าสะสม ทำให้ลูกค้าสาวหลับลึก แม้แต่เสียงของหมอนวดหนุ่มที่ถาม เธอยังไม่ได้ยินเลยธารถามย้ำไปสองทีเรื่องน้ำหนักมือ แต่สิ่งที่ลูกค้าสาวตอบกลับมาคือเสียงลมหายใจที่ดังในคอ นั่นเป็นสัญญาณว่าเธอกำลังหลับลึก เขาจึงไม่ได้เซ้าซี้ถามอะไรต่อ นวดไปเรื่อยๆ ตามวิชาที่ร่ำเรียนมาหมอนวดฝึกหัดเริ่มนวดใหม่จากเท้าขึ้นไปน่อง ขยับไปที่หลังขา ก่อนย้ายสองมือคลึงเคล้นที่สะโพกและบั้นท้าย“อือ…” ด้วยน้ำหนักมือที่เน้นลงตรงบั้นท้าย พาให้เสียงครวญอย่างพึงพอใจดังลอดออกมา เหมือนแพรรู้สึกราวกับตัวเองกำลังล่องลอยอยู่ในภวังค์ จิตของเธอกึ่งหลับกึ่งตื่น ถ้านี่เป็นฝันก็คงเป็นฝันที่ดีมากๆ ผ่อนคลายสุดๆปลายนิ้วโป้งกดไล้ไปตามเส้นกล้ามเนื้อและเส้นเอ็นที่เชื่อมโยงจากขาไปยังสะโพก ธารอยากถือวิสาสะสอดมือเข้าไปในกางเกงขาก๊วยสีน้ำตาล เพราะจะนวดได้ถนัดมือกว่า และผู้ถูกนวดก็จะรู้สึกดีมากกว่า แต่เขาจำเป็นต้องขออนุญาตลูกค้าก่อน“ลูกค้าครับ ผมขออนุญาตนวดด้านในนะครับ” ธารเอ่ยขึ้นเบาๆ รอให้เจ้าตัวอนุญาต เขาเป็นผู้ชาย น้อยมากที่จะได้นวดลูกค้าผู้หญิง ส่วนใหญ่คนจัดคิวมักจะส่งลูกค้าผู้ชาย หรือไม่ก็ผู้หญิงตัวให

ผ่านเหตุการณ์ในร้านจันทร์หอมมาได้เกือบสัปดาห์ ฝันที่เหมือนจริงนั่นยังคงติดตาตรึงใจอยู่ในหัวไม่ไปไหน และมันทำให้ประสิทธิภาพการทำงานของเธอลดลงจากเดิม เพราะจิตใจที่เหม่อลอย ไม่อยู่กับเนื้อกับตัว“แพร งานรีโนเวทโรงแรมกิตติธาดาไปถึงไหนแล้ว”“…”“ไอ้แพร!!” เจ้านายสายชิลมองหน้าแก้วตาที่นั่งอยู่ข้างๆ สลับกับมองเหมือนแพรไปมา ก่อนแก้วตาจะสะกิดไหล่ให้เธอรู้ตัว“คะ…เมื่อกี้พี่จอมว่าอะไรนะคะ”“อะไรของแกวะแพร ทำงานเยอะไปรึเปล่า พี่ใช้งานแกหนักไปเหรอ” จอมทัพแหวขึ้นมา ดูสภาพลูกน้องแล้ว หนักกว่าวันนั้นเยอะ“พี่ถามว่าโปรเจกต์รีโนเวทโรงแรมกิตติธาดาน่ะ เป็นยังไงบ้าง ไปถึงไหนแล้ว” จอมทัพถามซ้ำ“อ๋อ วันก่อนแพรโทรไปหาลูกค้าแล้วค่ะ แต่ลูกค้าบอกขอเลื่อนนัดคุยเป็นเดือนหน้า เห็นว่าแผนงานของทางนั้นยังไม่เรียบร้อย” เหมือนแพรรายงานความคืบหน้าให้กับผู้เป็นเจ้านาย“อืม...ยังไงฝากแกช่วยตามต่อด้วยนะแพร งานนี้จะเป็นหน้าเป็นตาของบริษัทเรา อย่าให้หลุดมือล่ะ” จอมทัพกำชับลูกน้อง“รับทราบค่ะ สิ้นปีอย่าลืมให้โบนัสแพรเยอะๆ นะคะ ทำงานเกินค่าแรงแล้วเนี่ย” เหมือนแพรพูดแหย่เจ้านาย ก็พูดไปแบบนั้น ไม่ได้หวังอะไรหรอก เพราะยังไงจอมทั