Semua Bab สปาลับเร้นรัก: Bab 1 - Bab 10

เข็มนาฬิกาบนผนังห้องทำงานอันเงียบเชียบชี้บอกเวลาเกือบสองทุ่ม แต่สำหรับ ม่านไหม ซีอีโอสาวบริษัทรับผลิตอาหารเสริมและเครื่องสำอางวัยสามสิบสองปี เวลานั้นดูเหมือนจะหยุดนิ่งไปพร้อมกับความปวดร้าวที่แล่นพล่านไปทั่วแผ่นหลัง“อ๊ะ!” เสียงร้องแผ่วเบาเล็ดลอดออกจากริมฝีปากที่เคลือบลิปสติกสีนู้ดราคาแพงหญิงสาวทิ้งแผ่นหลังบางแนบไปกับพนักเก้าอี้ทำงานตัวใหญ่ พยายามขยับไหล่เพื่อไล่ความตึงเครียดที่เกาะกินมาตลอดทั้งวัน แต่ทว่ายิ่งขยับ ความเจ็บปวดเหมือนไฟลามทุ่งก็ยิ่งทวีความรุนแรงขึ้น ตั้งแต่ต้นคอลามลงไปตามสะบักทั้งสองข้าง เลยไปจนถึงบั้นเอวคอดกิ่วมันไม่ใช่แค่อาการปวดเมื่อยธรรมดา แต่มันคือจุดเริ่มต้นของ ‘ออฟฟิศซินโดรม’ โรคยอดฮิตที่เหมือนคำสาปของคนบ้างานอย่างเธอม่านไหมหลับตาลง ขนตาแพยาวสั่นระริก นิ้วเรียวสวยที่เพิ่งละจากคีย์บอร์ดนวดคลึงขมับตัวเองเบาๆ วันนี้เธอประชุมมาราธอนตั้งแต่เช้า ใส่ส้นสูงสามนิ้วเดินตรวจงานทั่วบริษัท และจบลงที่การนั่งจมจ่อมอยู่หน้าคอมพิวเตอร์เพื่อแก้แผนการตลาดไตรมาสหน้า ร่างกายที่เคยสดใสในวัยสาวสะพรั่ง ตอนนี้กลับประท้วงอย่างหนักหน่วงราวกับเครื่องจักรที่ขาดน้ำมันหล่อลื่น“โอ๊ยยย... ปวดห

ห้องวีไอพีที่เพทายผายมือเชื้อเชิญให้ม่านไหมก้าวเท้าเข้าไปนั้น สมกับคำร่ำลือว่าเป็นสวรรค์บนดินอย่างแท้จริงภายในห้องขนาดไม่เล็กไม่ใหญ่ ถูกตกแต่งด้วยโทนสีอบอุ่นอย่างผนังและม่านสีเบจ ตัดกับงานไม้สีวอลนัท ผนังด้านหนึ่งเป็นกระจกใสบานใหญ่ที่มองออกไปเห็นสวนไผ่ญี่ปุ่นที่จัดแสงไฟสลัวไว้อย่างงดงาม ให้ความรู้สึกตัดขาดจากโลกภายนอกอย่างสิ้นเชิงใจกลางห้องมีเตียงสปาขนาดใหญ่ตั้งตระหง่าน ปูด้วยผ้าปูสีขาวสะอาดตาที่ดูหนานุ่มชวนให้ทิ้งกายลงนอน กลิ่นหอมของน้ำมันระเหยที่เปลี่ยนจากกลิ่นสดชื่นด้านนอก เป็นกลิ่นหอมหวานล้ำลึกของดอกกระดังงาผสมไม้จันทน์หอมลอยอบอวลแตะจมูกทันทีที่ก้าวเข้ามามันเป็นกลิ่นที่... ปลุกเร้าสัญชาตญาณบางอย่างให้ตื่นเพริด“คุณม่านไหมเปลี่ยนชุดได้ตามสบายเลยนะครับ”“เอ่อ... เรียกพี่ไหมเฉยๆ ก็ได้ค่ะ” หญิงสาวรีบเอ่ยแทรกขึ้นมาเบาๆ เมื่อได้ยินสรรพนามที่ฟังดูห่างเหินและเป็นทางการ “ไม่ต้องเรียกคุณหรอกค่ะ ฟังดูเกร็งๆ ยังไงไม่รู้ อีกอย่าง... พี่น่าจะอายุเยอะกว่าน้องหลายปี”“ได้ครับ... พี่ไหม” ชายหนุ่มรับคำเสียงนุ่ม อย่างน้อยสรรพนามที่เปลี่ยนไปก็ช่วยละลายพฤติกรรม และทำให้ลูกค้าขี้เกร็งอย่างเธอรู้สึกผ

หนึ่งสัปดาห์ผ่านไปไวเหมือนโกหก แต่สำหรับม่านไหม มันกลับเป็นเจ็ดวันที่ยาวนานราวกับเจ็ดปีหลังจากคืนนั้นที่สปาลับ หญิงสาวกลับมาทำงานด้วยร่างกายที่เบาสบายอย่างเหลือเชื่อ อาการปวดร้าวที่บ่าและหลังหายเป็นปลิดทิ้ง แต่ทว่าในความสบายตัวนั้น กลับมีความทรมานรูปแบบใหม่เข้ามาแทนที่ความทรมานที่เรียกว่า ‘ความโหยหา’ทุกครั้งที่หลับตาลง ภาพใบหน้าหล่อเหลาภายใต้กรอบแว่นและสัมผัสจาก มือร้อนของเทอราปิสคนนั้นก็จะผุดขึ้นมารบกวนจิตใจ โดยเฉพาะสัมผัสสุดท้ายที่เขาทิ้งไว้บริเวณแก้มก้นและเฉียดผ่านจุดสงวน มันทำให้เธอนอนบิดเร่าด้วยความรุ่มร้อนที่ก่อตัวขึ้นกลางกายในเกือบจะทุกคืนความรู้สึกคั่งค้างที่เขาปลุกปั่นไว้แต่ไม่ได้สานต่อให้จบ มันเหมือนระเบิดเวลาที่รอวันปะทุและวันนี้... ก็ถึงเวลาที่เธอจะได้กลับไปปลดชนวนนั้นเสียที“สวัสดีครับพี่ไหม... วันนี้สีหน้าดูสดชื่นขึ้นนะครับ” เสียงทุ้มคุ้นหูเอ่ยทักทายทันทีที่ม่านไหมก้าวเข้ามาในห้องรับรองส่วนตัว เพทายในชุดยูนิฟอร์มเดิมกำลังยืนรออยู่ รอยยิ้มของเขายังคงอบอุ่นและแพรวพราวเหมือนเดิม หรืออาจจะมากกว่าเดิมเสียด้วยซ้ำ“เพราะฝีมือของน้องเพทายนั่นแหละ ช่วยคลายเส้นได้เยอะ” ม่านไ

“อื้อ... พะ...เพทาย...”เสียงครางเครือของม่านไหมขาดห้วง ลมหายใจหอบกระเส่าราวกับคนกำลังจะขาดใจตาย ความรู้สึกวาบหวามที่จุดกึ่งกลางกายจากการถูกกดจุดเปิดประตูลมบริเวณขาหนีบ มันรุนแรงเสียจนสติสตังที่เคยมีกระเจิดกระเจิงไปหมดความร้อนรุ่มราวกับลาวาเดือดปะทุขึ้นที่ท้องน้อย ร่างกายบิดเกร็งแอ่นโค้งตอบรับสัมผัสนั้นอย่างควบคุมไม่ได้ ในหัวของเธอขาวโพลน มีเพียงความต้องการดิบเถื่อนที่ตะโกนก้องร้องขอให้เขาทำอะไรสักอย่าง อะไรก็ได้ที่จะช่วยดับไฟราคะที่เขาก่อขึ้นนี้เธออยากจะบอกให้เขาหยุด... หรือไม่ก็ทำต่อให้มากกว่านี้ แต่ริมฝีปากกลับหนักอึ้งจนขยับไม่ได้“ฮึบ... หายใจเข้านะครับ” เสียงทุ้มของเพทายดังขึ้นเหมือนเสียงสวรรค์ เขาค่อยๆ ผ่อนแรงกดจากนิ้วหัวแม่มือออกอย่างช้าๆวูบ...ทันทีที่แรงกดคลายออก กระแสเลือดที่ถูกกักไว้ก็พุ่งทะยานไหลเวียนไปเลี้ยงส่วนต่างๆ ของร่างกาย โดยเฉพาะบริเวณเนินเนื้อสาวที่กำลังเต้นตุบๆ ความรู้สึกเบาหวิวราวกับล่องลอยในอากาศเข้ามาแทนที่ความอึดอัดเมื่อครู่ ม่านไหมทิ้งร่างอันอ่อนระทวยลงกับเตียง หอบหายใจจนอกกระเพื่อมไหว“เป็นไงครับ? โล่งขึ้นไหม?” เขาถามเสียงนุ่ม มือหนายังคงวางทาบอยู่ที่ต้น

“...ลองให้ผมเปลี่ยนมาใช้ลิ้นกับปากทำความสะอาดให้แทนดีไหมครับ เผื่อมันจะเลอะเทอะน้อยลงกว่าเดิม”คำถามนั้นดังก้องอยู่ในโสตประสาทของม่านไหม ราวกับเสียงก้องจากก้นบึ้งของหุบเหวแห่งราคะสมองส่วนเหตุผลร้องเตือนว่าเธอควรจะปฏิเสธ ควรจะผลักไสเขาออกไป แล้วรีบคว้าผ้าขนหนูมาคลุมกาย ด้วยความอับอายที่ปล่อยตัวปล่อยใจจนร่างกายตอบสนองรุนแรงถึงขั้นพ่นน้ำรักออกมาเลอะเทอะขนาดนี้แต่ทว่า... ร่างกายกลับทรยศ!ความเสียวซ่านที่เพิ่งผ่านพ้นไปทิ้งร่องรอยความกระสันที่ยังคุกรุ่นอยู่ภายใน ขาเรียวที่สั่นระริกยังคงอ้ากว้างเปิดเปลือยต้อนรับสายตาของเขา และริมฝีปากที่แห้งผากกลับเม้มแน่น ไม่กล้าเอ่ยคำปฏิเสธออกไปความเงียบคือคำตอบที่ชัดเจนที่สุด!เพทายยกยิ้มมุมปาก เป็นรอยยิ้มของนักล่าที่มองเห็นเหยื่อยอมจำนนโดยดุษณี เขาไม่รอให้เธอเปลี่ยนใจ ชายหนุ่มขยับตัวลงต่ำ แทรกกายเข้าไปอยู่ระหว่างขาเรียวสวยที่เปียกชุ่มไปด้วยหลักฐานแห่งความสุขสมกลิ่นกายสาวผสมกับกลิ่นน้ำมันหอมระเหยและกลิ่นคาวโลกีย์จางๆ ลอยมาแตะจมูก มันเป็นกลิ่นที่ปลุกสัญชาตญาณดิบในตัวผู้ชายวัยยี่สิบเจ็ดปีให้ตื่นเพริดจนปวดหนึบไปทั้งลำกาย“ถ้าพี่ไหมไม่ตอบ ผมถือว่าตกลงนะคร