All Chapters of พี่ชายที่ร้าย (Mpreg): Chapter 111 - Chapter 120

ร่างสูงกระตุกยิ้มยอมปล่อยมือแต่เปลี่ยนไปรั้งเอวไว้แทน แสดงความเป็นเจ้าของต่อหน้าสาธารณชน ทำเอาฮอนรีบพยายามแกะมือออกแต่มันช่างเหนียวแน่นซะเหลือเกิน “ถ้าดิ้นฉันจะจูบ แต่ถ้ายังไม่ยอมฟังฉันจะจับนายทำเมียตรงนี้ ฉันเอาจริงนะ” อาหยางโน้มใบหน้าเข้าไปกระซิบข้างใบหู ทำเอาใบหน้าของร่างเล็กเปลี่ยนเป็นสีแดงระเรื่อทันที ฮอนจำต้องยอมตามใจเขา เดินเป็นหุ่นมีชีวิตให้จับจูงไปตามอำเภอใจ แวะเข้าร้านโน้นร้านนี้ไปเรื่อย ๆ และก็ได้ของติดมือมาทุกร้าน อันไหนที่เห็นว่าดีอาหยางก็จะยัดเยียดให้โดยไม่ถามสักคำ ยังดีที่มีบอดี้การ์ดติดตามมาด้วยพอได้ช่วยถือของ ซื้อของเสร็จแล้วอาหยางก็พามายังสถานที่แห่งหนึ่ง เป็นวัดที่อยู่ท่ามกลางเมืองใหญ่ ภายในมีพื้นที่กว้างขวางและเงียบสงบ ตรงกลางลานมีเจดีย์ธูปขนาดใหญ่ตั้งตระหง่านเป็นเอกลักษณ์ นอกจากนั้นยังมีวัตถุศักดิ์สิทธิ์ให้ผู้คนได้มาสักการะอีกด้วย ฮอนรู้สึกประหลาดใจที่เขาพามาสถานที่อย่างนี้ คนอย่างอาหยางผู้เย็นชาพาเข้าวัด คิดแล้วก็ได้แต่เบะปากมองบน ปรายตามองคนที่จับมือเดินตรงไปข้างหน้า ฮอนมองมือที่ประสานกันและใบหน้าของเขา

“ขอบคุณครับที่ช่วยเหลือผมไว้ ผมจะไม่มีวันลืมบุญคุณทุกคนเลย โดยเฉพาะอาม่า” “ไม่เป็นไรหรอก อั๊วต่างหากที่ต้องขอโทษแทนหลานชายอั๊วด้วย ตอนนี้ลื้อเป็นอิสระแล้วจะกลับไปเลยไหม อั๊วจะให้คนไปส่ง” อาม่ากล่าวอย่างใจเย็น ยิ้มแย้มอย่างเป็นมิตรแม้รู้ว่าเด็กคนนี้เป็นใคร “อาม่าไม่โกรธผมเหรอครับ ผมเป็นน้องชายคนที่ทำให้ลูกกับเมียของหลานชายอาม่าตาย” “ทำไมต้องโกรธในเมื่อลื้อไม่ใช่คนทำสักหน่อย ไม่ต้องคิดมาก พักที่นี่สักวันแล้วค่อยกลับก็ได้” “ขอบคุณครับอาม่า” “ถ้าอย่างนั้นผมขอพาเด็กคนนี้ไปดูแลนะครับอาม่า” ฮอนเป็นฝ่ายเสนอตัว “ตามใจลื้อเลย” จบเรื่องแล้วทุกคนก็แยกย้ายกันไป เฉินอี้ช่วยพยุงอาม่ากลับไปพักผ่อน ส่วนฮอนพาเสี่ยวซ่งมานั่งที่ห้องนั่งเล่นของบ้านพัก ช่วยทายาให้จนเสร็จเรียบร้อย จากนั้นจึงได้มีโอกาสสนทนากัน “พี่ชื่อฮอนนะ แล้วนายชื่ออะไร” “ผมเสี่ยวซือครับ เรียกอาซือก็ได้ พี่ฮอนไม่ใช่คนที่นี่ใช่ไหมครับ”“ใช่แล้ว พี่มาจากเมืองไทย”“แล้วทำไมพูดภาษาจีนได้คล่องอย่างนี้ล่ะครับ”“อ้อ พอดีพี่เรีย

ฮอนจูงมือเสี่ยวซือเข้าไปหาอาม่า บอกกล่าวถึงความประสงค์ที่จะอยู่ต่อ อาม่าเองก็ไม่ขัดใจเพราะรู้สึกถูกชะตากับเสี่ยวซือ แม้รู้ว่าเป็นน้องชายของคนที่เป็นคู่อริกับตระกูล บางทีการมาอยู่ที่นี่ของเสี่ยวซือจะทำให้เกิดเรื่องตามมาทีหลัง แต่ตราบใดที่เสี่ยวซ่งยังไม่รู้ว่าน้องชายอยู่ที่นี่ก็ไม่น่าจะมีปัญหาอะไร เสี่ยวซือกลับมาอยู่ที่บ้านพักหลังเดิมที่ตนเคยถูกอาจูนำมาขังไว้ ตอนนี้เขากล้าที่จะเผชิญหน้ากับความกลัวเพื่อจะเปลี่ยนแปลงอาจูให้ได้ อย่างน้อยหากมีโอกาสได้ออกไปจากที่นี่ก็ไม่ต้องเป็นห่วงอะไร ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! “อาจู ฉันเอาข้าวเช้ามาให้” เสี่ยวซือยืนถือปิ่นโตอาหารเช้าอยู่หน้าห้อง ตั้งใจจะทำดีเพื่อไถ่โทษสิ่งที่พี่ชายทำเอาไว้ ไม่ว่าจะยังไงก็จะอดทนเข้าไว้ นั่นคือสิ่งที่เจ้าตัวนอนคิดมาตลอดทั้งคืน “ใครสั่งให้เสนอหน้ามา” คนที่นั่งสูบบุหรี่บนเก้าอี้หันไปมองยังประตูด้วยสายตาแข็งกร้าว ภายในใจก็เกิดคำถามขึ้นว่าทำไมอีกฝ่ายถึงไม่ยอมหนีไป ในเมื่อมีโอกาสถึงขนาดนั้นแล้ว “ไม่มีใครสั่ง ฉันอยากมาเอง ฉันจะเข้าไปแล้วนะ” คนงาน

ฮอนใช้โอกาสช่วงที่สนิทสนมกับเสี่ยวซือขอเบอร์โทรศัพท์เพื่อหาทางติดต่อกับต้นกล้า เขาอยากจะรู้ที่ไปที่มาของเพื่อนว่าเหตุใดถึงไปอยู่กับเสียงซ่งได้ หากทว่าต้องทำอย่างระมัดระวังเพราะหากอาหยางรู้เรื่องนี้เข้า แม้แต่โทรศัพท์เขาก็จะไม่มีวันได้จับมันแน่ เมื่อได้มีโอกาสสนทนากันแล้วก็ทราบเรื่องว่าวันที่เกิดเหตุไฟไหม้คลับแห่งนั้น ต้นกล้าหนีตายออกมาพร้อมกับอาชุนแต่ด้วยความชุลมุนทำให้คลาดกัน และท้ายที่สุดก็มาเจอกับเสี่ยวซ่งซึ่งกำลังจะเดินทางกลับ เมื่อเห็นว่าต้นกล้าไม่มีที่ไปจึงยื่นมือเข้ามาช่วย ขอแลกกับการให้ไปอยู่ในฐานะเมียบำเรอ เลี้ยงดูปูเสื่ออย่างสุขสบาย นั่นทำให้คนที่ไม่มีที่ไปต้องตอบตกลงอย่างไม่ต้องคิด ฮอนและต้นกล้าสัญญาเอาไว้ว่าหากมีโอกาสจะกลับเมืองไทยด้วยกัน แถมยังบอกว่าตอนนี้ตนกำลังตั้งท้อง ต้นกล้าดีใจมากเมื่อรู้ แถมยังอวยพรให้มีสุขภาพแข็งแรงทั้งแม่และลูก หากมีโอกาสจะหาทางมาเจอกันให้ได้ นั่นคือคำสัญญาของทั้งคู่ วันนี้อาหยางออกไปทำงานเหมือนเช่นเคย ปกติแล้วหากอยู่บ้านด้วยกันอาหยางมักจะดูแลเอาใจใส่เป็นอย่างดี ไม่รู้ว่าเป็นห่วงลูกหรือตนกันแน่ ฮอนแอบค

ได้ยินอย่างนั้นใบหน้าก็ถอดสี ไม่นึกไม่ฝันว่าน้องชายที่แสนดีอย่างเฉินอี้จะกลายเป็นคนแบบนี้ไปได้ ทำให้ได้รู้ว่าที่นี่ไม่มีใครไว้ใจได้เลยสักคน แล้วชีวิตหลังจากนี้จะเกิดอะไรขึ้น จะอยู่หรือตายมีเพียงเฉินอี้เท่านั้นเป็นผู้กำหนด “ยะ อย่าทำอะไรพี่เลยนะอาเฉิน ถือว่าเห็นแก่เด็กในท้องพี่เถอะนะ พี่สัญญาว่าจะหนีไปให้ไกล ไม่กลับมาให้เห็นหน้าอีกตลอดชีวิต ขอร้องล่ะ” “ไม่มีทาง! ฉันจะไม่ปล่อยเสี้ยนหนามชีวิตเอาไว้ให้เป็นหอกข้างแคร่แน่ วันนี้ทั้งแกและลูกจะต้องตาย ตายทั้งกลม!” คนพูดแสยะยิ้มร้ายออกมาอย่างเลือดเย็น หยาดน้ำตาแห่งความกลัวไหลหลั่งลงมาไม่ขาดสาย ฮอนไม่ห่วงตัวเองแต่ห่วงชีวิตลูกมากกว่า อยากให้แกมีโอกาสได้ลืมตาขึ้นมาดูโลก แต่โลกใบนี้ช่างโหดร้ายเหลือเกิน ในวินาทีสุดท้ายได้นึกถึงเรื่องราวชีวิตของตน ตั้งแต่หนีออกมาจากบ้าน ถูกหลอกมาขายที่เซี่ยงไฮ้ จับพลัดจับผลูได้มาเป็นเมียของชายแปลกหน้าจนตั้งท้อง หรือชีวิตจะมาจบลงที่โกดังร้างแห่งนี้ “ขอร้องเถอะนะอาเฉิน ขอร้องล่ะ” “ไปขอร้องต่อในนรกเถอะ จบสิ้นกันสักที จับมันโยนลงแม่น้ำเดี๋ยวนี้เลย!”