All Chapters of พี่ชายที่ร้าย (Mpreg): Chapter 101 - Chapter 110

ชีวิตภายในรั้วบ้านหลังนี้ค่อนข้างอึดอัดสำหรับฮอน ชีวิตที่ไร้ซึ่งคนรู้จักมักคุ้น จะมีก็เพียงอาหยางคนเดียวที่เขากล้าสนทนาด้วยถ้อยคำเป็นกันเอง อาจเป็นเพราะเริ่มมั่นใจว่าอีกฝ่ายไม่ได้มีจุดประสงค์ร้ายกับตน ส่วนคนอื่น ๆ กำลังพยายามเข้าหา นอกจากอาม่าที่ต้องตีสนิททำให้รักและเอ็นดู ยังมีเฉินอี้น้องชายของอาหยางอีกคนที่ดูแล้วน่าจะเป็นมิตร เขาจะต้องทำให้ทุกคนไว้วางใจ รักและเอ็นดูเพื่อความอยู่รอด วันนี้อาหยางออกไปทำงานข้างนอกตั้งแต่เช้าตรู่ เขาจึงใช้โอกาสนี้เดินออกมาชมบรรยากาศรอบบ้าน ที่นี่มีอาณาเขตกว้างขวาง มีเรือนน้อยเรือนใหญ่หลายเรือนภายในเขตรั้ว ส่วนมากจะเป็นสถาปัตยกรรมแบบจีนดั้งเดิม ดูสวยงามและมีเสน่ห์ยิ่งนัก ทุกคนที่เห็นเขาเดินผ่านต่างก็ยิ้มและคำนับทักทาย รู้สึกว่าการเป็นคนของอาหยางทำให้ตนมีความสำคัญสำหรับบ้านหลังนี้มิใช่น้อย ดีเหมือนกันจะได้รู้สึกอุ่นใจและปลอดภัยในช่วงระยะเวลาที่กำลังหาทางออกให้ชีวิต เดินชมบรรยากาศไปเรื่อยจนมาหยุดอยู่ที่หน้าเรือนหลังหนึ่ง ฮอนเงยหน้าขึ้นมองแล้วกวาดสายตาไปรอบ ๆ ไม่พบว่ามีคนงานในบ้านเดินเพ่นพ่านเหมือนที่อื่น เข้าใจ

“พูดแล้วอั๊วก็โมโห แต่จะพยายามไม่คิดเรื่องมันก็แล้วกัน” “แล้ว...คุณหยางล่ะครับอาม่า เขาเป็นคนยังไง อาม่าเล่าให้ฟังได้ไหม” “ต้องให้อั๊วเล่าให้ฟังอีกหรือ นึกว่ารู้จักนิสัยกันดีอยู่แล้ว” “ก็รู้พอประมาณครับ แต่ถึงยังไงก็ต้องเรียนรู้กันไปเรื่อย ๆ ครับอาม่า” “ก็จริงอย่างที่ลื้อว่า อาหยางเป็นคนที่เข้มแข็งและเด็ดเดี่ยวมาก จริงจังกับทุกเรื่อง ไม่เว้นแม้กระทั่งกับความรัก จนไม่นึกว่าจะเห็นพาลื้อมาที่นี่ด้วยซ้ำ” “ทำไมล่ะครับอาม่า” เมื่อได้ฟังแล้วก็อยากฟังต่อ อยากรู้จังว่าอาหยางมีความลับอะไรซ่อนอยู่กันแน่ หรืออาจจะเป็น ‘คุณ’ ที่เขาเคยเปรยออกมาตอนอยู่บนเตียง อาจจะเป็นรักแรกที่ลืมยากอะไรเทือกนั้น “คุยอะไรกันอยู่ครับอาม่า” เสียงของผู้มาใหม่ดังแทรกเข้ามา ทำให้วงสนทนาต้องจบลงแค่นั้น เพราะอาหยางกำลังเดินถือของพะรุงพะรังมาแล้ว สีหน้าเรียบเฉยเหมือนคนไร้ความรู้สึกเช่นเคย “เฮียกลับมาแล้ว” เฉินอี้ยิ้มกว้างเมื่อเห็น รีบเดินตรงเข้าไปเพื่อจะรับถุงในมือมาถือไว้เอง หากทว่ากลับถูกผู้เป็นพี่ชายปฏิ

บนเตียงขนาดคิงไซซ์ภายในห้องนอนสี่เหลี่ยมที่ไม่คุ้นเคยมีร่างของ ‘เสี่ยวซือ’ หนุ่มน้อยรูปร่างผอมเพรียว ตัวเล็ก ผิวขาวดุจหิมะ นอนเปลือยกายโดยที่ข้อมือและข้อเท้าถูกล่ามโซ่เอาไว้ ใบหน้าขาวแปดเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตา หลังจากถูกรังแกมาตลอดหลายวันที่ผ่านมาจนแทบไม่มีเวลาพักผ่อน ผู้ชายคนนั้นใจร้ายเหลือเกิน กระทำย่ำยีโดยไม่คิดว่าเขาเป็นคนด้วยซ้ำ จำได้ว่าคืนนั้นที่ผับอาจูมาขอชนแก้วทำความรู้จัก จากนั้นตนได้ชวนเขามานั่งดื่มร่วมกับกลุ่มเพื่อนจนผับปิด หลังจากแยกย้ายกับเพื่อนแล้วก็เดินมาที่รถ ในช่วงที่กำลังเปิดกระเป๋าเพื่อล้วงเอากุญแจรถก็ถูกใครบางคนนำผ้ามาปิดปากปิดจมูกจากนั้นทุกอย่างก็ดับมืดลงไป ตื่นขึ้นมาอีกทีก็อยู่บนเตียงนี้แล้ว มารู้ทีหลังจากปากผู้ชายเลวคนนี้ว่าเป็นน้องชายของคู่อริพี่ชายตน ยิ่งเจ็บช้ำหนำใจขึ้นไปอีก ทั้งที่ตนไม่เคยไปร่วมก่อวีรกรรมความขัดแย้งของทั้งสองตระกูลเลย ไม่อยากจะแสดงตัวให้คนอื่นรู้ว่าเป็นใคร แต่ทำไมผู้ชายคนนี้ถึงได้ใจร้ายใจดำทำกับตนถึงเพียงนี้ “ตื่นแล้วเหรอ” ได้ยินเสียงก็หันไปมอง เห็นชายหนุ่มร่างกำยำสมส่วน ยืนใส่กางเกงบ็อ

“เมื่อวันก่อนออกไปไหนกับอาไฉมา” “คุณรู้เรื่องนี้ได้ยังไง” ใบหน้าหวานเจื่อนลงทันทีเมื่อได้ยินอย่างนั้น ‘อาไฉ’ ที่อาหยางกล่าวถึงคือคนสวนในบ้าน เป็นชายหนุ่มที่หน้าตาค่อนข้างดีเมื่อเทียบกับคนอื่น ๆ นั่นทำให้อาหยางเกิดความไม่ไว้ใจ และเป็นกังวลมาจนถึงตอนนี้ กลัวว่าสักวันจะเกิดเรื่องไม่งามขึ้น “ฉันรู้ก็แล้วกัน บอกมาว่าไปไหนกับมัน ฉันบอกแล้วใช่ไหมว่าห้ามออกไปไหนถ้าฉันไม่ไปด้วย” “คือ...ผมขอโทษ ผมแค่อยากออกไปเปิดหูเปิดตาเท่านั้นเอง” “แล้วทำไมไม่บอกฉัน” “ก็คุณทำงานหนักแทบไม่มีเวลาว่าง ผมเลยไม่อยากรบกวนคุณ” “คราวหลังไม่ต้องไปรบกวนคนอื่น ถ้าอยากไปไหนมาไหนให้บอกฉันคนเดียวเท่านั้น” “ทำไม? คุณกลัวว่าผมจะหนีเหรอ ผมไม่หนีไปไหนหรอกเพราะผมต้องอยู่ทดแทนบุญคุณคุณจนกว่าชีวิตจะหาไม่” ฮอนพูดเสียงดังประชดอย่างลืมตัว รู้สึกเหมือนชีวิตถูกกักขังไว้ในกรง ไม่สามารถออกไปไหนได้ เขาทำเหมือนว่าตนเองเป็นอย่างนั้นจริง ๆ “ทำไมต้องพูดประชด ทำตัวไม่น่ารักรู้ตัวไหม” “น่ารักหรือไม่น่ารักมันจะมีปร

หลังจากรู้ว่าฮอนตั้งครรภ์แล้ว อาหยางก็แทบไม่ปล่อยให้อีกฝ่ายคลาดสายตา ไม่ว่าจะลุกจะนั่งจะทำอะไรก็ต้องส่องสายตามองตลอด หากทำอะไรดูขัดตาก็จะดุให้และทำมันเสียเอง เป็นอย่างนี้มาได้สัปดาห์แล้ว นั่นทำให้ฮอนรู้สึกอึดอัด อาการแพ้ท้องทำให้รู้สึกหงุดหงิดมากแล้วยังมีเรื่องนี้มากวนใจอีก แต่สิ่งที่เปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัดนั่นคืออาหยางเอาอกเอาใจมากขึ้น ไม่เย็นชาเหมือนแต่ก่อน ถึงกระนั้นก็ไม่ทำให้ฮอนรู้สึกดีขึ้น เพราะรู้ว่าสิ่งที่อีกฝ่ายแสดงออกมาก็เพราะลูก “ผมขอตัวไปหาอาม่า” ร่างเล็กเอ่ยแล้วลุกขึ้นยืน หลังจากนั่งอยู่ภายในห้องรับแขกกับร่างสูงนานแล้ว อีกฝ่ายกำลังนั่งทำงานอยู่บนโซฟาตัวข้างกัน “ไปทำไม อยู่นี่ล่ะ” “ผมเบื่อ จะให้นั่งเฝ้าดูคุณทำงานทั้งวันทั้งคืนเลยเหรอ” “อ้อ ฉันก็ลืมไป นายคงอึดอัดอยากออกไปเปิดหูเปิดตาข้างนอกบ้าง งั้นไปเปลี่ยนชุดฉันจะพาไปตอนนี้เลย” อาหยางว่าแล้ววางแท็บเล็ตลงบนโต๊ะกระจก ลุกขึ้นยืนบิดขี้เกียจเตรียมพร้อมจะเดินทาง “ตอนนี้เนี่ยนะ” “ก็ใช่น่ะสิ หรือจะไม่ไป” “ไปก็ได้ รอผมแปบ”