All Chapters of พี่ชายที่ร้าย (Mpreg): Chapter 91 - Chapter 100

ค่ำคืนแห่งสีของเมืองเซี่ยงไฮ้ได้เริ่มต้นขึ้นหลังจากท้องฟ้าเริ่มเปลี่ยนสี บรรดานักท่องราตรีชายหญิงต่างก็ทยอยออกจากเคหสถานด้วยการแต่งกายที่สะดุดตากว่าปกติ ออกมาปลดปล่อยความเครียดหลังจากต้องทำงานมาตลอดทั้งวัน แดนมังกรที่ขึ้นชื่อเรื่องมาเฟียอย่างเซี่ยงไฮ้อาจจะดูน่าหวาดกลัว หากทว่าเมืองนี้ยังคงคึกคัก ผู้คนใช้ชีวิตกันอย่างปกติไม่มีเรื่องให้ต้องเป็นกังวลเลยแม้แต่น้อย หากทว่าเมื่อย่างกรายเข้าไปในสถานบันเทิงแล้วต้องระมัดระวังตัวให้มาก เพราะหากไปส่งสายตาเจ้าชู้ให้กับเด็กของพวกมาเฟีย คุณอาจจะไม่มีชีวิตรอดกลับบ้านเป็นแน่ เว้นแต่ว่าบารมีของคุณจะมากพอต่อกรกับบรรดามาเฟียที่แฝงตัวอยู่ในทั่วทุกซอกมุมของเมืองแห่งนี้ ‘Hi – Class House’ คลับหรูใจกลางเมืองที่พวกเศรษฐีมีเงินมักจะมาหาความสุข บรรดาอาเสี่ยรวมถึงชายหญิงวัยกลัดมันผู้ต้องการหาที่ระบายมุ่งหน้าเข้ามาอย่างไม่ขาดสายทุกคืน เม็ดเงินมหาศาลถูกหมุนเวียนในธุรกิจสีเทานี้ ทำให้ผู้ประกอบการต้องจัดหาสินค้าคุณภาพและสดใหม่มาบริการอยู่เรื่อย ๆ และในค่ำคืนนี้ก็มีสินค้าใหม่ถึงสี่ชิ้น ที่เพิ่งถูกเจียระไนออกมาสู่สายตาข

“หุบปากอันไร้สาระของมึงไปเลย หันไปสนใจการประมูลโน่น” ว่าพลางจับศีรษะของเพื่อนหันไปมองยังเวที การประมูลเริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการ แขกผู้มาร่วมงานต่างก็ยกป้ายเสนอราคาคนที่ตนเองหมายตาเอาไว้ ผู้หญิงสองคนแรกถูกประมูลไปเป็นที่เรียบร้อย ตอนนี้เหลือเพียงฮอนและต้นกล้าสองคนบนเวที วินาทีแห่งความหวาดกลัวคืบคลานเข้ามาใกล้ทุกที จนคนที่ยืนอยู่ต่างก็ขาสั่นไปตาม ๆ กัน “ต่อไปก็จะถึงคราวของน้องต้นกล้าแล้ว หนุ่มน้อยหน้าตาดี ผิวพรรณขาวเนียนสะอาด ยังโสดยังซิงไม่เคยผ่านมือใครมา เริ่มต้นที่หนึ่งพันหยวนครับ” แม้จะเป็นคนที่ใจกล้ามากกว่าฮอน แต่ตอนนี้สีหน้าของต้นกล้าเริ่มไม่สู้ดีนัก มองดูการประมูลราคาตนเองอย่างรู้สึกสมเพช ผู้คนมากหน้าหลายตายกป้ายขึ้นเสนอราคาสูงขึ้นเรื่อย ๆ เจ้าตัวพยายามลุ้นให้ชายหนุ่มรูปร่างกำยำสมส่วน ใบหน้าเรียวรูปไข่ หน้าตาหล่อเหลา แถมยังหนุ่มยังแน่นคนที่นั่งอยู่กับเพื่อนตรงนั้น หากจะเสียตัวก็ขอเป็นฝ่ายเลือกเองได้ไหม ต้นกล้าพยายามส่งสายตาอ้อนวอนขอร้องอาชุนให้ทุ่มเงินประมูลเพื่อช่วงชิงตัวเขาไปครอบครองในค่ำคืนนี้ให้จงได้ ดูเหมือนว่าสายตาของเด็กผู้

“จะเล่นตัวทำไม ในเมื่อยังไงก็หนีไม่รอด หากเป็นเด็กดีรับรองว่าพี่จะไม่รุนแรง” “ปล่อยผมเถอะนะ ผมขอร้อง” “น่ารำคาญฉิบหาย” ว่าแล้วก็โน้มใบหน้าเข้าไปหอมแก้มฟอดใหญ่ กำลังจะเลื่อนริมฝีปากไปประกบจูบหากทว่าฮอนรีบเบนหน้าหนีไม่ยอมโดยง่าย ๆ เป็นไงเป็นกัน ตายเป็นตาย เขาจะไม่ยอมไว้ใจใครทั้งนั้น ในขณะพยายามลวนลามเด็กที่เพิ่งประมูลมาได้นั้นก็มีเสียงกริ่งแจ้งเตือนไฟไหม้ดังขึ้น ทุกอย่างจึงหยุดชะงักทันที “ไฟไหม้เหี้ยอะไรตอนนี้วะ!” เสี่ยวซ่งกล่าวอย่างหัวเสีย ถอนหายใจเสียงดังอย่างรู้สึกรำคาญ จ้องมองใบหน้าคนที่อยู่ใต้ร่างเหมือนกำลังตัดสินใจอะไรบางอย่าง “ฝากไว้ก่อนเถอะ ถึงยังไงน้องก็เป็นของพี่อยู่ดี มานี่” ฮอนถูกอีกฝ่ายดึงให้ลุกขึ้น แม้ว่าจะลงมาจากเตียงแล้วหากทว่าเสี่ยวซ่งยังคงไม่ยอมปล่อยมือ ตั้งใจว่าจะพาออกไปจากห้องด้วย แต่จู่ ๆ ไฟในห้องก็ดับเสียอย่างนั้น“ไฟดับ! อะไรมันจะซวยขนาดนี้วะ”“เกิดอะไรขึ้นเหรอพี่”“ไฟไหม้น่ะสิ เลยทำให้ไฟดับไปด้วย”กล่าวจบก็มีใครบางคนพังประตูห้องเข้ามา นั่นยิ่งทำให้ฮอนรู้สึกหวาดกลัว หันไปมองยังต้นเ

บัดนี้ฮอนตกเป็นเป้าสายตาของสมาชิกในบ้านซึ่งกำลังนั่งเรียงรายจำนวนหลายคน สีหน้าและแววตาของแต่ละคนมองราวกับเขาเป็นผู้ร้ายฆ่าใครตายเสียอย่างนั้น หากมีกระดองได้เหมือนเต่าเขาคงรีบหดหัวเข้าไป เพราะไม่อยากเป็นเหมือนตัวประหลาดในสายตาใครอย่างนี้ ส่วนคนที่ลากตัวเขามาน่ะหรือ นั่งทำหน้าเย็นชาเหมือนคนไม่มีความรู้สึก เห็นแล้วฮอนก็อยากจะกระโดดถีบหน้าให้หายเจ็บใจ “ลื้อพาใครเข้าบ้านล่ะอาหยาง” เสียงของหญิงสูงวัยเอ่ยกับหลานชาย สายตาของหล่อนจับจ้องมองฮอนอย่างพินิจพิจารณา ทำเอาเจ้าตัวรู้สึกร้อน ๆ หนาว ๆ เพราะไม่อาจคาดเดาได้ว่านิสัยของท่านเป็นอย่างไร “เมียผมเองครับอาม่า ผมจะพามาอยู่บ้านด้วย” ได้ยินอย่างนั้นฮอนก็หันขวับไปมองหน้าคนพูด ทว่าสีหน้าของอาหยางยังคงเรียบเฉยไร้ซึ่งอารมณ์เช่นเดิม แต่ก็คงทำได้เพียงนั่งนิ่งยอมรับชะตากรรมอย่างเสียมิได้ “อะไรนะ! ร้อยวันพันปีไม่เคยเห็นพาใครเข้าบ้าน เอาเข้ามาทั้งทีแทนที่จะเป็นเมียผู้หญิงแต่กลับเป็นผู้ชายไปซะได้ จะทำให้อั๊วหัวใจวายตายหรือยังไง” สีหน้าหญิงชราและเด็กหนุ่มที่นั่งข้างกันฉายความตื่นตกใจไม่น้อย

“ผมจะพยายามคิดว่าคุณเป็นคนดีก็แล้วกัน อย่างน้อยตอนนี้ก็มีที่ซุกหัวนอนวะไอ้ฮอน จะเอายังไงค่อยคิดหาทางใหม่ละกัน” เจ้าตัวพยายามคิดในมุมบวกไว้เพื่อให้ตนมีแรงฮึดสู้ชีวิตต่อไป ลุกขึ้นจากเตียงแล้วสำรวจมองไปรอบห้อง เพิ่งจะรู้ว่าห้องนี้หรูหราโอ่อามาก ดูท่าทางแล้วคงจะเป็นคนรวยระดับมหาเศรษฐี สะดุดตากับกรอบรูปที่วางอยู่บนโต๊ะทำงาน แทนที่จะเดินไปเอาผ้าขนหนูเพื่ออาบน้ำ แต่ฮอนตัดสินใจไปดูให้เห็นชัด ๆ ว่ารูปที่วางอยู่บนโต๊ะใช่เจ้าของห้องหรือไม่ มือเรียวคว้ากรอบรูปเล็กขึ้นมาดูใกล้ ๆ เป็นภาพผู้ชายหน้าตาดีค่อนทางสวยคนหนึ่ง ดูแล้วไปดูมาก็รู้สึกว่าคนในรูปมีใบหน้าละม้ายคล้ายตนอยู่ไม่น้อย อยากรู้จังว่าผู้ชายคนนี้เป็นใครกันแน่ “วางลงเดี๋ยวนี้เลย!” เสียงนั้นทำให้เจ้าตัวหันไปมอง ยังไม่มีโอกาสวางกรอบรูปลงด้วยซ้ำอีกฝ่ายก็แย่งมันไปถือไว้ สายตาที่ถลึงมองบ่งบอกว่าโกรธเคืองมากเพียงใด จนฮอนต้องถอยหลังหนีอย่างช้า ๆ “ผมขอโทษ ไม่ได้ตั้งใจจะ...” “หุบปาก! ห้ามมายุ่งกับของฉัน โดยเฉพาะบนโต๊ะทำงานนี้ บอกให้ไปอาบน้ำไม่ใช่เหรอ” “ผมจะไปเดี๋ยวนี้