All Chapters of พี่ชายที่ร้าย (Mpreg): Chapter 121 - Chapter 130

ผ่านมาหนึ่งวันแล้วที่ออกตามหาฮอนหากทว่ายังไม่พบตัว ไม่มีเบาะแสใด ๆ ที่พอจะตามหาได้เลย อาหยางนอนไม่หลับตั้งแต่เกิดเรื่อง เอาแต่นั่งกลุ้มเพราะเป็นห่วงเมียกับลูก แม้จะโกรธและโมโหมากเมื่อได้ยินสิ่งที่เฉินอี้กล่าว แต่ถึงอย่างไรก็อดไม่ได้ที่จะเป็นห่วง อีกอย่างเป็นเพราะเขาได้ตกหลุมรักฮอนเข้าให้แล้ว ทุกอย่างมันชัดเจนเมื่อรู้ว่าจะเสียฮอนไป ยอมจำนนความรู้สึกตัวเองแล้วว่าได้แพ้ให้กับความน่ารักของร่างเล็กอย่างไม่รู้ตัว เมื่อครั้งที่เขาและอี้เฟยเคยไปขอพรที่วัดด้วยกัน ได้อธิษฐานว่าจะรักคนที่ชื่ออี้เฟยคนเดียวตลอดไป แต่พอมีฮอนเข้ามาทุกอย่างก็เปลี่ยนไป ความรู้สึกเปลี่ยนไป รู้สึกว่าร่างเล็กมีอิทธิพลกับหัวใจตัวเอง จึงไปถอนคำอธิษฐานที่เคยให้ไว้ เพื่อจะเปิดใจให้กับฮอนอย่างเต็มที่นั่นเอง “ฉันเสียใจที่ไม่เคยทำดีกับนาย ไม่เคยทำให้นายรู้สึกว่าฉันรักและแคร์นายมากแค่ไหน ฉันมันโง่งี่เง่าเอาแต่ใจจนทำให้นายต้องไปมีคนอื่น จนต้องหนีไปอย่างนี้” กล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นเคลือ จ้องมองรูปถ่ายที่อยู่ในมือถือผ่านม่านน้ำตา มันคือภาพที่เขาแอบถ่ายเมื่อตอนฮอนนอนหลับอยู่บนเตียง ภาพเซลฟี่ที่ฮอนไม

“ตอบมาก่อนว่าพอจะมีโอกาสไหม” “ฉันไม่ตอบ! ฉันจะไม่พูดอะไรทั้งนั้น แล้วก็ห้ามพูดเรื่องนี้อีก” “ทำไมล่ะ” “ไม่ต้องรู้เหตุผล รู้แค่เพียงว่าต่อให้นายตายก็ไม่สามารถชดใช้อะไรได้ทั้งนั้น” อาจูตรึงใบหน้าหวานด้วยมือทั้งสองข้าง จ้องมองอีกฝ่ายด้วยแววตาโกรธแค้น หากทว่าภายในใจกลับมีความหวั่นไหวซ่อนเร้นอยู่ อยากจะโกรธเกลียดแต่นับวันกลับรู้สึกหวงแหน ไม่อยากให้จากตนไปไหน ไม่อยากให้กลับไปอยู่ใกล้ไอ้คนใจทรามอย่างเสี่ยวซ่ง ความรู้สึกนี้มันคืออะไรกันแน่ เจ้าตัวได้แต่ถามตนเองย้ำ ๆ เท่านั้น อยู่ใกล้ผู้ชายคนนี้ไม่เคยห้ามความต้องการของตัวเองได้เลย ครั้งนี้ก็เช่นกัน ก่อนที่อีกฝ่ายจะส่งเสียงจึงรีบปิดปากด้วยรสจูบอันเร่าร้อน บดขยี้ริมฝีปากน้อยอย่างไม่ยอมให้หยุดพัก ในขณะเดียวกันก็โน้มร่างเล็กลงไปจนแผ่นหลังสัมผัสกับโซฟา เริ่มบทรักอันป่าเถื่อนและซาดิสม์เหมือนเช่นทุกครั้ง*-*-*-*-*-*-*-* บนเรือยอชต์สุดหรูซึ่งกำลังแล่นอยู่กลางแม่น้ำ มีชายหญิงหลายชีวิตกำลังยืนถือแก้วเครื่องดื่มชมทิวทัศน์ของเมืองอย่างมีความสุขบนชั้นดาดฟ้า หากทว่าผู้เป็นเจ้าของเรือพ่ว

หกปีต่อมา…ภายในเกาะหลิงจินซึ่งเป็นสถานที่ฝึกนักฆ่าระดับพระกาฬ เป็นเกาะขนาดกลางที่ยังคงความงดงามของธรรมชาติไว้อย่างสมบูรณ์แบบ มีสิ่งอำนวยความสะดวกครบครัน สามารถดำรงชีวิตได้อย่างสุขสบาย หากทว่ามีการควบคุมคนเข้าออกอย่างเข้มงวด สอบประวัติอย่างละเอียดเพื่อไม่ให้ความลับภายในเกาะรั่วไหลไปยังผู้ไม่ประสงค์ดี เพราะนักฆ่าที่จบหลักสูตรจากที่นี่จะยังคงอยู่ในสังคมเหมือนเช่นคนอื่น ๆ โดยไม่มีใครรู้ หากทว่าเมื่อถึงเวลาต้องทำงานวิญญาณของนักฆ่าก็จะถูกกระชากขึ้นมาในทันทีฮอนคือหนึ่งในสมาชิกของเกาะนี้อย่างเต็มตัว ผ่านมาหกปีแล้วที่เขาฝึกปรือวิชาต่าง ๆ ได้รับถ่ายทอดจากหมิงเย่วจนครบทุกกระบวนการ กลายเป็นนักฆ่าผู้มีฝีมือฉกาจ เก่งทั้งบุ๋นและบู๊ ปกติแล้วการฝึกจะใช้เวลาเพียงสองปี แต่ฮอนเป็นเพียงหนึ่งเดียวที่ใช้ระยะเวลาฝึกถึงสี่ปี ส่วนหนึ่งก็เพราะต้องเลี้ยงลูกไปด้วย จึงต้องเพิ่มระยะเวลาในการฝึกให้จบอย่างสมบูรณ์แบบเป็นความโชคดีที่ฮอนสามารถรักษาชีวิตลูกไว้ได้ เลี้ยงดูมาจนเติบใหญ่โดยมีหมิงเย่วคอยให้การสนับสนุนไม่ต่างจากลูกแท้ ๆ เธอรักฮอนแม่ลูกชายเสมือนผู้มีสายเลือดเดียวกัน นั่นเพราะในตอนนี้ไม่มีญาติที่ไหนแล้ว“อยู่

ในขณะที่อาชุนเพื่อนรักของตนได้มีครอบครัวไปกับสาวสวยที่ทางบ้านหามาให้ มีโซ่ทองคล้องใจวัยสองขวบอีกด้วย ทำให้ไม่สามารถมาร่วมดื่มเที่ยวได้เหมือนแต่ก่อน อาหยางต้องฉายเดี่ยวนับตั้งแต่นั้นมาก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!เสียงเคาะประตูห้องทำให้คนที่กำลังพักผ่อนเปิดเลือกตาขึ้น ปรับเก้าอี้ให้เอนหลังขึ้นนั่ง ไม่นานเลขาหน้าสวยก็เดินถือแฟ้มเข้ามาในห้วง เธอยิ้มแย้มเป็นมิตร เป็นเลขานุการผู้ทำหน้าที่ทั้งในห้องทำงานและบนเตียง เป็นคู่ขาที่อาหยางเรียกใช้งานบ่อยที่สุดก็ว่าได้“เอกสารจากฝ่ายบัญชีค่ะ”“ขอบใจ”คนพูดหยิบปากกามาเซ็นลงบนกระดาษในแฟ้มอย่างรู้หน้าที่ เสร็จแล้วก็เงยขึ้นยิ้มมุมปาก ส่งสายตาหื่นจ้องมองให้เธอรู้ตัวว่าจะต้องทำสิ่งใด ‘หลินเหมย’ เดินยิ้มเข้าไปนั่งบนตักเจ้านายรูปหล่อ ยกแขนเรียวขึ้นไปคล้องคอหนา ส่งใบหน้าขาวสะอาดเข้าไปซบบนไหล่อย่างออดอ้อน“วันนี้คุณหยางจะให้หลินเหมยไปรับใช้ไหมคะ วันนี้หลินเหมยว่างทั้งคืนเลยนะ”“เอาสิ ฉันเองก็อยากจะปลดปล่อยเหมือนกัน ไปผับหรือคอนโดฉันล่ะ”“ไปผับดีกว่าค่ะ ไปสนุกกันก่อนค่อยไปต่อคอนโดน โอเคไหมคะ”“โอเคสิ”อาหยางส่งรอยยิ้มเจ้าเสน่ห์ให้เธอได้หลงใหล เขามักจะหว่านเส

หลังจากพบกันในผับวันนั้น อาหยางก็มาที่นี่ทุกวันไม่เคยขาด ตั้งใจมาคนเดียวเพราะไม่อยากให้ใครมาขัดจังหวะการจับผิดเด็กเสิร์ฟคนนั้นให้รำคาญใจ แน่นอนว่าเขาจะต้องเรียกใช้บริการฮอนให้มาช่วยชงเหล้า น่าแปลกใจตรงที่อาหยางไม่ชวนคุยอะไรเลย เอาแต่นั่งดื่มจ้องมองอยู่อย่างนั้นทำเอาฮอนรู้สึกอึดอัดกับชั่วโมงที่แสนน่าเบื่อค่ำคืนนี้ฮอนถูกผู้จัดการเรียกให้มาช่วยดูแลแขกวีไอพีเหมือนเช่นเคย หากทว่าวันนี้ไม่ใช่อาหยางอย่างที่คิด เป็นบุคคลที่ฮอนเคยรู้จักเมื่อครั้งถูกประมูลเปิดซิงในคลับหรูตอนนั้น มันช่างเป็นเรื่องบังเอิญที่เสี่ยวซ่งก็มาใช้บริการที่นี่ด้วยเช่นกัน และดูเหมือนว่าจะเจาะจงเรียกหาฮอนเป็นพิเศษ“สวัสดีครับ” ฮอนเองก็รู้สึกตกใจที่เป็นเสี่ยวซ่ง แต่อีกใจก็มีหวังที่จะได้ติดต่อกับต้นกล้าและเสี่ยวซืออีกครั้ง ข้อมูลที่เคยได้จากเสี่ยวซือตอนนั้นก็หายไปหมดแล้ว เบอร์โทรศัพท์ก็จำไม่ได้ ครั้งนี้จะต้องไม่พลาด!“หวัดดี นั่งลงสิ”เสี่ยวซ่งตบปุลงบนที่นั่งข้างตัว แววตาที่ส่งมานั้นฉายความหื่นกระหายออกมาให้รู้สึกขนลุกซู่ แค่นั้นฮอนก็รู้ว่าอีกฝ่ายต้องการสิ่งใด หากเดาไม่ผิดอีกฝ่ายคงจำตนได้เช่นกัน“เอ่อ ผมขอนั่งชงเหล้าให้ตร