All Chapters of พี่ชายที่ร้าย (Mpreg): Chapter 131 - Chapter 140

อาหยางไม่ตอบกลับเพียงแต่ยื่นมือไปรับแก้วเหล้ามาดื่มรวดเดียวจนหมด โดยใช้เวลาเพียงไม่กี่วินาทีเท่านั้น วางแก้วลงบนโต๊ะกระจกพลางส่งสายตาโลมเลียเด็กเสิร์ฟอย่างตั้งใจให้รู้ ฮอนยิ้มแล้วลุกขึ้นเดินไปยืนตรงหน้าเขา ส่งมือไปคล้องคอหนาเอาไว้ ทำสิ่งที่อาหยางคาดไม่ถึง นั่นคือนั่งบนตักแต่หันไปเผชิญหน้ากัน บดเบียดแก้มก้นกับกลางกายเขาอย่างไม่มีความเขินอายใด ๆ“พอใจไหมครับอย่างนี้”“ไม่อยากจะเชื่อเลยว่านายจะกล้าขนาดนี้ ดูท่าทางแล้วนึกว่าจะเรียบร้อยซะอีก”ตอนนี้อาหยางใช้มือทั้งสองดึงรั้งร่างเล็กเข้ามาแนบชิด จ้องลึกเข้าไปในหน่วยตาเพื่อค้นหาความจริง แววตาคู่นี้ไม่มีเค้าความเหมือนฮอนคนที่เคยรู้จักเลย ไม่น่าเชื่อ!“จ้องหน้าผมอย่างนี้จะทำอะไรเหรอครับ”“มีอะไรให้ทำบ้างล่ะ” มือหนาเลื้อยต่ำลงมาเรื่อย ๆ จนถึงสะโพกงามงอน เขาบีบเคล้นมันแรง ๆ ให้สมใจแถมไม่ยอมปล่อยง่าย ๆ อีกต่างหากฮอนเป็นฝ่ายโน้มใบหน้าเข้าไปประกบจูบเขาก่อน บดเบียดริมฝีปากอย่างดูดดื่มและเร่าร้อน ส่งปลายลิ้นเข้าไปตวัดพันเกี่ยวในโพรงปากอย่างสำราญใจ นั่นยิ่งทำให้อาหยางพอใจในตัวเด็กคนนี้ ทนไม่ไหวจนต้องส่งมือขึ้นมาปลดเข็มขัดเพื่อทำภารกิจรักให้บรรลุเป้าห

ค่ำคืนที่ใครต่างก็นอนเอนกายหลับใหลภายในห้องนอนของตน มีหนึ่งชีวิตกำลังย่องเบาเข้ามาในบ้านโดยไม่มีใครรู้เห็นหรือผิดสังเกต นั่นเพราะเจ้าตัวรู้จักทุกซอกทุกมุมของที่นี่เป็นอย่างดี หากวันนี้จะเข้ามาปลิดชีพเฉินอี้ก็สามารถทำได้ทันที แต่ทว่าฮอนอยากให้คนอย่างเฉินอี้ตายอย่างทรมาน และได้รับบทเรียนอย่างแสนสาหัสที่สุดท่ามกลางความมืดสลัวฝีเท้าน้อย ๆ ย่องตรงไปยังห้องนอนของอาม่า หากทว่านึกขึ้นได้ว่าจะต้องไปทำภารกิจสำคัญเสียก่อน โดยเบนเข็มไปยังห้องนอนของเฉินอี้ เจ้าตัวใช้วิธีสะเดาะกุญแจเข้าไปจนสำเร็จ กวาดสายตามองไปรอบห้องแล้วหยุดที่เตียงก็เห็นเจ้าของห้องนอนหลับอย่างสบายใจ ฮอนหยิบกระป๋องอะไรบางอย่างออกมา เขย่าสามสี่ครั้งแล้วฉีดพ่นไปที่จมูกของเฉินอี้ มันคือยาสลบชนิดออกฤทธิ์เร็ว จะทำให้เฉินอี้หลับลึกยิ่งกว่าเดิม“คนอย่างแกต้องตายอย่างทรมาน”กล่าวแค่นั้นก็นำเลือดหมูที่กรอกใส่ขวดมาด้วยเทราดลงบนเตียง เดินไปหยิบกรอบรูปของเฉินอี้ที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมามองด้วยสายตาอาฆาตแค้น นำหมอนมาทับไว้เพื่อเก็บเสียง แล้วใช้ด้ามมีดกระแทกลงไปจนกระจกแตกเป็นเสี่ยง ๆ เขานำภาพถ่ายที่อยู่หลังเศษกระจกออกมาแล้วใช้มีดกรีดบริเวณลำคอ นำ

เมื่อทุกอย่างอยู่ในความสงบแล้วสองพี่น้องก็มานั่งคุยกันที่ลานตรงกลางบ้าน นานครั้งอาหยางและอาจูจะมีโอกาสได้สนทนากันตามประสาพี่น้องร่วมสายเลือด ส่วนมากแล้วแทบจะมีเรื่องทะเลาะกันทุกครั้งที่เจอ หากทว่าวันนี้อาจูมาแปลก ไม่ชวนทะเลาะเหมือนทุกครั้ง“แกมีอะไรจะพูดกับฉันเหรอ” คนเป็นพี่ถามขณะยืนเอามือขัดหลังมองไปยังท้องฟ้าอันมืดมิด คล้ายกับมีเรื่องบางอย่างคิดในใจไปด้วย“ผมไม่แน่ใจว่าคนที่บุกเข้ามาในบ้านเราจะเป็นคนของไอ้ซ่งหรือเปล่า”“ฉันก็คิดเหมือนกัน แล้วทำไมเหรอ”“ผมจะอาสาไปฆ่ามันเอง”ได้ยินอย่างนั้นพี่ชายก็หันขวับมามอง สีหน้าเหมือนไม่ค่อยพอใจสักเท่าไหร่ การเอาตัวเองเข้าไปเสี่ยงอย่างนั้นมีแต่เสียกับเสีย เขาจะไม่มีวันให้น้องชายคนเดียวไปเสี่ยงแน่“ถ้าไม่เสี่ยงก็ไม่มีวันได้ตัวลูกผมมา”“ลูกแก หมายความว่ายังไง”“เสี่ยวซือท้องกับผมก่อนจะออกไปจากบ้านเรา ตอนนี้ลูกผมโตแล้ว ผมจะเอาลูกคืนมา”“จะเอาคืนมาได้ยังไงในเมื่อเด็กอยู่ในบ้านมัน ไอ้ซ่งมันไม่มีทางยอมแน่ ไม่ใช่แค่ไอ้ซ่งแต่อาซือก็คงไม่ยอมเหมือนกัน ส่วนเรื่องที่แกจะไปฆ่ามันฉันว่ามันจะฆ่าแกก่อนน่ะสิ เรื่องนี้ฉันจะจัดการเองแกไม่ต้องทำอะไรทั้งนั้น”“ผมมีวิ

วันนี้เสี่ยวซือพาลูกชายมาเที่ยวห้างตามคำสัญญาที่ให้ไว้ ไม่ง่ายนักสำหรับการออกมาอย่างนี้โดยไม่มีบอดี้การ์ดคอยคุ้มกัน แต่วันนี้เสี่ยวซืออยากให้มันเป็นวันพักผ่อนธรรมดาที่ไม่ต้องถูกสายตาของใครต่อใครจ้องมองราวกับตนและลูกเป็นตัวอะไรสักอย่างสองแม่ลูกเดินจูงมือกันเดินเข้าไปในร้านไอศกรีมเป็นจุดมุ่งหมายแรก เมื่อเจ้าตัวน้อยอิ่มจนหนำใจแล้วก็เคลื่อนทัพยังโซนสนามเด็กเล่น ที่นั่นมีเด็กจำนวนหลายคนกำลังวิ่งเล่นกันอย่างสนุกสนาน โดยมีผู้ปกครองคอยดูแลอยู่ตลอดเวลาไม่ให้คลาดสายตา“หม่าม๊าไปเล่นด้วยกันไหมครับ”“เอาสิครับ”เสี่ยวซือตอบตกลงโดยไม่ต้องคิดอะไร เพราะลูกชายไม่มีเพื่อนเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว เจ้าตัวจึงเป็นเพื่อนเล่นไปโดยปริยายในระหว่างกำลังยืนมองลูกชายที่กำลังนั่งไถลตัวลงมาจากสไลด์เดอร์เป่าลมขนาดใหญ่ก็ยิ้มอย่างมีความสุข หลังจากลงไปเล่นได้ไม่นานเสี่ยวหลานก็มีเพื่อนใหม่ เป็นเด็กชายหน้าตาน่ารักคนหนึ่ง ซึ่งดูเหมือนจะไม่มีเพื่อนเช่นเดียวกัน เห็นอย่างนั้นเสี่ยวซือก็รู้สึกภูมิใจกับนิสัยเข้ากับคนง่ายของลูกชาย เสียดายที่ไม่สามารถใช้ชีวิตเหมือนเด็กคนอื่น ๆ ได้ ไม่เช่นนั้นเสี่ยวหลานคงมีเพื่อนจำนวนไม่น้อยแล้ว“น

“ก็ได้ครับ”ฮอนรับแก้วนั้นมาแล้วดื่มไปรวดเดียวจนหมด เห็นอย่างนั้นอาหยางก็ยิ้มมุมปาก ก่อนจะเข้าสู่ประเด็นที่อยากจะนำเสนอ“ฉันจะไม่อ้อมค้อม ฉันสนใจนาย อยากจะรับเลี้ยงดู”“รับเลี้ยงดู? หมายความว่า...”“ใช่! ฉันอยากได้นายเป็นเมีย เมียจริง ๆ ที่พาไปไหนมาไหนได้โดยไม่อายใคร”ฮอนอึ้งไม่น้อยเมื่อได้ยินอย่างนั้น ทำไมอาหยางถึงได้รับเลี้ยงดูคนอื่นง่ายดายขนาดนี้ แสดงว่าเมื่อครั้งที่ตนถูกพาเข้าบ้านก็อาจจะเป็นกรณีเดียวกันนั่นคือแค่หลงชั่วครู่ หรืออาจจะเป็นแค่ของเล่นเท่านั้น“ทำไมคุณหยางถึงอยากได้ผมเป็นเมียล่ะครับ ผมไม่ได้มีอะไรดีเลยสักนิด ไม่คู่ควรกับคุณหรอกครับ”“ฉันอยากได้ก็ต้องได้ ฉันไม่สนว่าจะคู่ควรหรือไม่ สนแค่ตัวของนายเท่านั้น”กล่าวจบก็กระชากตัวเข้ามาในอ้อมกอด ยื่นใบหน้าเข้าใกล้จนปลายจมูกสัมผัสบดเบียดกัน สายตาคู่หื่นส่งแรงปรารถนามาให้รับรู้ว่ากำลังต้องการสิ่งใด มือหนาเลื้อยขึ้นมากอบกุมดวงหน้าหวานเอาไว้ ก่อนส่งริมฝีปากเข้าไปทักทายริมฝีปากบาง บดเบียดอย่างดูดดื่มอย่างหื่นกระหายฮอนพยายามจะต้านทานความต้องการของตนแล้วแต่มิอาจทำได้ ทำไมนะ หากเป็นคนอื่นเขาสามารถผ่านมันได้ฉลุย แต่พอเป็นคนนี้กลับมิอาจ