ตอนที่ 115 ยิ้ม

          ฮอนใช้โอกาสช่วงที่สนิทสนมกับเสี่ยวซือขอเบอร์โทรศัพท์เพื่อหาทางติดต่อกับต้นกล้า เขาอยากจะรู้ที่ไปที่มาของเพื่อนว่าเหตุใดถึงไปอยู่กับเสียงซ่งได้ หากทว่าต้องทำอย่างระมัดระวังเพราะหากอาหยางรู้เรื่องนี้เข้า แม้แต่โทรศัพท์เขาก็จะไม่มีวันได้จับมันแน่

            เมื่อได้มีโอกาสสนทนากันแล้วก็ทราบเรื่องว่าวันที่เกิดเหตุไฟไหม้คลับแห่งนั้น ต้นกล้าหนีตายออกมาพร้อมกับอาชุนแต่ด้วยความชุลมุนทำให้คลาดกัน และท้ายที่สุดก็มาเจอกับเสี่ยวซ่งซึ่งกำลังจะเดินทางกลับ เมื่อเห็นว่าต้นกล้าไม่มีที่ไปจึงยื่นมือเข้ามาช่วย ขอแลกกับการให้ไปอยู่ในฐานะเมียบำเรอ เลี้ยงดูปูเสื่ออย่างสุขสบาย นั่นทำให้คนที่ไม่มีที่ไปต้องตอบตกลงอย่างไม่ต้องคิด

            ฮอนและต้นกล้าสัญญาเอาไว้ว่าหากมีโอกาสจะกลับเมืองไทยด้วยกัน แถมยังบอกว่าตอนนี้ตนกำลังตั้งท้อง ต้นกล้าดีใจมากเมื่อรู้ แถมยังอวยพรให้มีสุขภาพแข็งแรงทั้งแม่และลูก หากมีโอกาสจะหาทางมาเจอกันให้ได้ นั่นคือคำสัญญาของทั้งคู่

            วันนี้อาหยางออกไปทำงานเหมือนเช่นเคย ปกติแล้วหากอยู่บ้านด้วยกันอาหยางมักจะดูแลเอาใจใส่เป็นอย่างดี ไม่รู้ว่าเป็นห่วงลูกหรือตนกันแน่ ฮอนแอบคิดเสมอว่าหากตนไม่ได้ตั้งท้องเขาจะดูแลถึงขนาดนี้ไหม มีความรู้สึกดี ๆ ให้กันอย่างจริงใจบ้างไหม ไม่อาจคาดเดาความรู้สึกของมาเฟียหนุ่มผู้นั้นได้เลย

อายุครรภ์ที่มากขึ้นฮอนจึงต้องอยู่แต่ในบ้านไม่ได้ออกไปไหน ส่วนหนึ่งเพราะถูกอาหยางสั่งห้ามเอาไว้ อีกอย่างช่วงนี้ก็มีอาการแพ้ท้องบ่อย ๆ จึงต้องระวังตัวมากขึ้น กลัวว่าจะหน้ามืดเป็นลมจนเกิดอุบัติเหตุ

            “คุณฮอนครับ”

            ฮอนลุกขึ้นนั่งแล้วส่องสายตามองไปยังต้นเสียง เป็นอาไฉนั่นเองที่กำลังยืนยิ้มอยู่ตรงประตู เจ้าตัวขมวดคิ้วเป็นปมด้วยความสงสัย เพราะปกติแล้วอาไฉไม่เคยย่างกรายเข้ามาถึงในนี้

            “มีอะไรเหรออาไฉ๋”

            “มีคนอยากพบคุณฮอนครับ ตอนนี้รออยู่นอกรั้วบ้าน ผมบังเอิญเห็นเข้าเลยอาสามาบอก”

            “ใครเหรอ ฉันมั่นใจว่าไม่รู้จักใครเลยนะนอกจากคนในบ้านหลังนี้” สิ่งที่ได้ยินทำให้ฮอนยิ่งสงสัยเข้าไปใหญ่ ตั้งแต่มาอยู่ที่นี่ไม่เคยรู้จักคนอื่นนอกจากคนในบ้านหลังนี้จริง ๆ เว้นแต่ต้นกล้าเท่านั้น

            “เขาบอกว่าเป็นเพื่อนที่มาจากเมืองไทยครับ”

            “เมืองไทยงั้นเหรอ! หรือว่าจะเป็นต้นกล้า” ฮอนยิ้มกว้างดีดตัวลุกขึ้นยืนทันที แทบไม่ต้องคิดอะไรมากเพราะคิดถึงเพื่อนเป็นทุนเดิมแล้ว นอกจากต้นกล้าเขาก็ไม่มีเพื่อนที่ไหนแล้ว

            “จะออกไปเลยไหมครับ ผมจะได้พาออกไป”

            “ได้สิ ไปตอนนี้เลย ว่าแต่...มีใครรู้เรื่องนี้ไหม”

            “ไม่มีครับ ผมรู้ว่าคุณฮอนอยากให้มันเป็นความลับ เพราะคุณหยางท่านค่อนข้างจะเคร่งครัดในเรื่องนี้”

            “ขอบใจอาไฉมากเลยนะ”

            ฮอนหยิบเสื้อคลุมตัวหนึ่งติดมือออกมาด้วย เดินตามหลังอาไฉไปอย่างไม่มีพิรุธใด ๆ แต่ในระหว่างทางเจอกับเสี่ยวซือเข้าโดยบังเอิญ จึงต้องแวะทักทายเสียก่อน

            “พี่ฮอนจะไปไหนเหรอครับ”

            “เจออาซือก็ดีแล้ว รู้ไหมว่าใครมาหาพี่”

            “ใครเหรอครับ ทำไมพี่ฮอนยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อย่างนี้”

            “ก็...”

            “คุณฮอนครับ เรารีบไปกันดีกว่าเอาไว้ค่อยมาบอกทีหลังก็ได้”

            “อื้ม” ฮอนพยักหน้ารับก่อนหันไปเอ่ยกับเสี่ยวซือ “เอาไว้เดี๋ยวพี่มาบอกนะ”

            “ครับ”