All Chapters of ร้อยปักษาคารวะหงส์: Chapter 31 - Chapter 40

“หม่อมฉันผิดไปแล้วเพคะ หม่อมฉันทำเกินหน้าที่ พระชายาได้โปรดเว้นโทษด้วยเถิดเพคะ” ร่างบางเดินริ่วเข้าจวนใหญ่ไม่หันมาเหลียวแลสักนิด ส่วนแม่นมหวงถูกทหารหิ้วปีกไปตามคำสั่งพระชายา“ไหนคนเล่าลือกันว่ามีนิสัยอ่อนหวานอ่อนโยน เหตุใดจึงลงดาบไม่เลี้ยงเช่นนี้ น่ายกย่องดีแท้” “แม่นมหวงวางอำนาจเกินไป ครานี้มีพระชายาที่เด็ดขาด ค่อยสมน้ำสมเนื้อเสียหน่อย” เสียงบ่าวไพร่เซ็งแซ่ยิ่งทำให้ท่านอ๋องหนุ่มพอใจไม่น้อย“ยิ้มเถิดขอรับ แก้มพระองค์เหมือนจะกลั้นไม่ไหว” องค์รักษ์คนสนิทเอ่ยทันทีหลังมองไปเห็นคนที่เดินเอามือไขว้หลังตามเมียอมยิ้มกรุ้มกริ่ม“หากเจ้าว่างนัก ลองไปนับม้านับลาดูเสียว่าทั้งหมดมีจำนวนเท่าใด” สายตาขุ่นขวางตวัดมองซีเหยาอย่างคาดโทษ“มิว่างขอรับกระหม่อมต้องไปฝึกทหารม้าขอรับ” พูดจบก็เผ่นหายออกไปทันที“เหตุใดจึงมายืนอยู่ตรงนี้” เดินมาอีกหน่อยท่านอ๋องหนุ่มก็เจอเข้ากับใบหน้าบึ้งตึงของเสวี่ยมู่ฉิง”ข้าไม่รู้ต้องเดินไปทางไหนต่อ“ ได้ยินแบบนั้นเขาก็หัวเราะในลำคอก่อนผายมือให้นางเดินตาม“โกรธเกรี้ยวเพียงใด” ห้องทรงงานคือที่ที่ท่านอ๋องเดินนำพระชายาเข้ามาพูดคุย“ที่สุดเพคะ ไม่มีภรรยาคนไหนอยากให้สามีมีอนุ” นางน

”เก็บค่าผ่านทางค้าขายจากพ่อค้าในราคาสูงเกินท่านอ๋องกำหนด ท่านคิดว่าเงินส่วนต่างพวกนั้นเข้ากระเป๋าใครหรือท่านใต้เท้า“ นางปิดสมุดบัญชีดังปึก ก่อนวางมันลงบนโต๊ะสุดแรง ไม่แปลกใจนักทั้งๆที่แคว้นซีเหมินมีอณาเขตติดต่อกับเมืองหลวง แต่ในบรรดาสี่แคว้นนั้นซีเหมินจนที่สุด เพราะมีคนชั่วนอนโกงกินอย่างไม่สนใจสิ่งใดนี่เอง”ท้าทายอำนาจท่านอ๋องเช่นนี้ เจ้าควรได้รับสิ่งใดตอบแทน ท่านใต้เท้า!!“ ตอนนี้ใต้ชายแก่ได้แต่ตัวสั่นงั้นงก เดิมทีเขาไม่ใช่คนที่ต้องมาอยู่ที่นี่แต่เมื่อเห็นว่าองค์ชายสี่นั้นเชื่อฟังฮองเฮามาแต่ไหนแต่ไร จึงใช้ช่องว่างที่เขาเป็นคนของฮองเฮานี้โกงกินเงินหลวง “ข้าผิดไปแล้ว โปรดไว้ชีวิตข้าเถิด” คนรู้ชะตากรรมหมอบไหว้อย่างจนใจ เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องเล็กเขาทำงานในวังมานานย่อมรู้ดีว่าหากท่านอ๋องรู้มีโทษถึงประหารชีวิต“ทหาร!!นำใต้เท้าฉ้อฉลผู้นี้ไปขังคุกจัดเวรยามให้แน่นหนา รอท่านอ๋องกลับมาไตร่สวนเรื่องนี้เอง” เสียงโวยวายขอร้องให้สงสารดังไปตลอดทางแต่นางไม่สนใจ ให้คนนำเอกสารทั้งหมดไปไว้ที่ห้องทรงงาน ก่อนจะหันมาหาคนที่ทำงานร่วมใต้เท้าชั่วผู้นั้น“หากพวกท่านยังมีจิตสำนึกที่ดีต่อบ้านเมือง เก็บหลักฐานทั้ง

”เห็นว่าเงินในกรมคลังหายไปไม่น้อย คนพวกนั้นต้องเร่งมือส่งองค์รัชทายาทขึ้นครองบัลลังก์เป็นแน่ แต่ติดที่เหล่าขุนนางยังไม่เห็นด้วย เพราะตัวองค์รัชทายาทเองก็ไม่เป็นโล้เป็นพายเสียทีเดียว“ นั่นถือว่าเป็นด่านที่ยาก หากเหล่าขุนนางและเสนาบดีไม่ยอมรับ “อย่าว่าแต่คลังของวังหลวงที่หายไปไม่น้อยเลยเพคะ คลังในแคล้วซีเหมินแห่งนี้ก็ถูกยักยอกไปเกือบครึ่ง!!” คำพูดของนางทำบุรุษทั้งคู่รีบหันมามอง “เจ้าตรวจสอบเช่นนั้นหรือ” เสวี่ยมู่ฉิงไม่ตอบแต่ดันสมุดบัญชีที่เก็บรายละเอียดทั้งหมดที่นางใช้เวลากว่าสามวันให้สามีดู“ตั้งแต่ตั้งแคว้นนี้โดยมีใต้เท้าหม่าเป็นผู้ดูแล เงินในส่วนนั้นถูกส่งบำเน็จให้ท่านโหวเมิ่งฉี” นางยื่นกระดาษสัญญาอีกเกือบสิบแผ่นให้เขาดู โดยมีซีฮ่าวร่วมดูรายลักษณ์อักษร“คนสกุลเมิ่งคือญาติทางแม่ของฮองเฮา” หนิงหลงขยายความให้ซีฮ่าวรับรู้ ก่อนที่ทั้งคู่จะพยักหน้าให้กัน“เช่นนั้นเป็นไปได้หรือไม่เพคะที่คนพวกนั้นเป็นแค่ทางผ่านเงินตราเหล่านี้” นางสงสัยมานานแต่ดูเหมือนว่านางจะหาจุดกลโกงนี้ง่ายเกินไป“เป็นกลลวง เพราะหากมีใครตรวจสอบเงินในคลังของแคว้นเรา แล้วใต้เท้าหม่าสารภาพว่าส่งบำเน็จให้ท่านโหว ฮองเฮาจะเป็น

“เดิมทีที่แคว้นแห่งนี้มีชาวบ้านร้องเรียนประจำ แต่เรื่องนี้อาจใหญ่โตจริงๆตามที่พระองค์กล่าวเอาไว้ แต่ถึงอย่างไร ทุกเรื่องต้องมีการไตร่สวน” นางลุกขึ้นหยิบกระดาษแผ่นนึงขึ้นมากางบนโต๊ะน้ำชา“จริงๆข้าเองก็อยากรู้ระบบการซื้อขายกับชาวบ้านเช่นกัน จึงทำผังการรับซื้อขึ้นมา หากผิดจริงควรเริ่มจากพ่อค้าคนกลาง ใต้เท้าหม่า กองคลังของคนในแคว้นเสียก่อน หากเรื่องจะมาถึงท่านอ๋องหนิงหลงนั้นเป็นเรื่องที่ไกลเกินไปจริงๆ” สายตาคมดุหลี่แสงลงอย่างอ่านยาก เขาคิดเพียงจะใช้โอกาสนี้โค่นล้มหนิงหลงบุตรชายที่เสด็จพ่อรักแค่ดูเหมือนจะยากเย็นไม่น้อย เมื่อเสวี่ยมู่ฉิงไม่ได้หัวอ่อนดั่งคำเล่าลือ“พระชายาไม่ได้อยู่ในวังจึงอาจยังไม่รู้กฏบ้านเมืองดีนัก เช่นนั้นข้าอาจจะต้องมีเวลาบอกสอนท่านเสียหน่อย” มาครานี้เจขจะไม่กลับไปมือเปล่าแน่นอน“คงไม่ต้องทรงรบกวนพระองค์เพคะ หม่อมฉันคลุกคลีกับท่านปู่และท่านพ่อมาไม่น้อย เรื่องการรบหรือกฏบัญญัติเมืองหลวงหม่อมฉันก็รู้มาไม่น้อยไปกว่าเด็กที่เติบโตจากในวังคนอื่นๆ หากพระองค์ทรงห่วง ขอพระองค์มั่นใจว่าหม่อมฉันนั้นจะปกครองแคว้นยามสามีออกไปช่วยชาวบ้านในใต้หล้า และจะปกป้องสามีหากมีภัยร้ายถึงเขา แบบ

ตุ้ม ตุ้ม ตุ้ม เสียงกองร้องทุกข์ดังลั่น ร่างหนาและร่างบางรีบลุกขึ้นสวมอาภรณ์ก่อนเปิดประตูมาที่ห้องทรงงาน“ทูลท่านอ๋อง ตอนนี้เกิดการปล้นสดมกลางเมือง บ้านเรือนประชาชนถูกเผาไหม้ถึงสามหลังด้วยกันขอรับ!!” ทหารคนสนิทรีบรายงานทันทีที่เขาอนุญาติให้เข้าเฝ้า“สั่งคนลาดตระเวนให้ทั่วแคว้น ส่งราชโองการออกไปตามหมู่บ้านทุกที่ บุรุษคนใดที่เคยฝึกทหารเตรียมตัวให้พร้อมเสมอ ยามเจอโจรฆ่าได้ทันทีไม่ต้องจับกุม!!“ ทหารนับร้อยนายมีใจฮึกเหิมยิ่งนัก เมื่อเข้าแถวรอรับคำสั่งต่างออกไปทำหน้าที่ได้รับมอบหมาย”ซีเหยาส่งคนไปป้องกันคลังเสบียงให้แน่นหนา หากทำร้ายชาวบ้านไม่ได้มันจะพุ่งเป้ามาที่เสบียงเรา“ สั่งการณ์เสร็จเขาจึงเดินเข้าไปสวมชุดเกราะ”เหตุการณ์เลวร้ายหรือเพคะ“ นางที่ถูกสั่งให้อยู่แต่ในห้องรีบเข้ามาถาม”ตอนนี้ยังไม่เลวร้ายเท่าใดนัก แต่มันคงรุนแรงขึ้นหากสกัดเอาไว้ไม่อยู่ พระชายาเจ้าอยู่เพียงในจวนแห่งนี้ข้างนอกไม่ปลอดภัยนัก“ ไม่วายยังห่วงนางอันเป็นที่รัก”ท่านอ๋องข้าเป็นบุตรตรีสกุลเสวี่ย เพลงดาบของข้าไม่แพ้บุรุษแน่นอนเพราะถูกฝึกมากับบรรดาพี่น้องที่เป็นบุรุษ“ เสวี่ยมู่ฉิงไม่มีพี่สาวหรือน้องสาว นางเป็นบุตรตรีเพียง