All Chapters of ร้อยปักษาคารวะหงส์: Chapter 21 - Chapter 30

ดวงตากลมมองไปยังฝั่งของตน พบว่าทหารหลายนายบาดเจ็บไม่น้อย“เหมยหลิงระวัง!!” นางพุ่งดาบเข้าปักกลางอกของศัตรูที่หมายเอาขีวิตของคนสนิท ก่อนบังคับม้าให้ไปหยัดยืนอยู่ข้างเหมยหลิง“นายหญิง หากเป็นเช่นนี้ต่อไปเราอาจไม่รอด” แม้อยากนำปืนหรือระเบิดออกมาใช้ก็ยากเข็ญ เพราะกลัวว่าผู้คนจะสงสัยว่านางหาอาวุธพวกนี้มาได้อย่างไร“อีก1ชั่วยาม หากยังยากเข็ญเช่นนี้ นำคนของเราออกมาผลัดเปลี่ยน” นางตัดสินใจแล้ว แม้ใครจะว่าซ่องสุมกำลังพลส่วนตัวก็ตาม แต่ดีกว่าคนของนางต้องตายตกไปจนหมด“ย๊าส์” เสียงบังคับม้าดังมาแต่ไกล กองกำลังเสริมที่ถือธงแคว้นต้าหลี่ที่นางไม่คิดว่าจะมีใครมาช่วยอีกแล้ว กลับพุ่งตรงมาช่วยเหลืออย่างทันท่วงที ก่อนที่สายตาจะปะทะกับบุรุษรูปงาม ร่างกายแข็งแกร่งดั่งหินในชุดแม่ทัพเต็มยศ“คุ้มกันพระชายาๆๆๆ” นางแทบกลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่ไหว ในหัวของนางเคยนึกถึงสามีผู้อยู่ไกลโพ้น ไม่คิดว่าเขาจะมาปรากฏตัวที่นี่!! ในตอนนี้ ตอนที่นางกำลังจะไม่ไหว“ซิ่วอิง เจ้าบาดเจ็บ!!” สายตามคมกร้าวมองร่างกายที่เปอะเปื้อนเลือดด้วยหัวใจเหมือนถูกบีบรัด นางเป็นเพียงสตรีตัวเล็กๆแต่มีใจกล้าหาญ ปกป้องบ้านเมืองในขณะที่เขาไม่อยู่ แต่คนชั่

“ส่ง เอ่อส่งข่าว ประกาศ!! ประกาศออกไป ข้ากำลังจะมีลูก ฮองเฮา!! ฮองเฮาท้องแล้ว!!” ตอนนี้เขาทำอะไรไม่ถูก ไม่รู้ต้องพูดคำใดออกมา ทั้งยังพะวงจะหันมาอุ้มนางก็กลัวกระทบกับพระครรภ์ ทั้งยังต้องสั่งงานกับกั๋วกงจนสับสนไปหมด“ท้อง!!! ประกาศ! ประกาศเดี๋ยวนี้พะย่ะค่ะ” ความวุ่นวายตรงหน้าทำนางอ่อนใจ รีบจับมือฝ่าบาทเอาไว้ก่อนเขาจะสติแตกไปมากกว่านี้“ฝ่าบาท ใจเย็นลงสักนิด หายใจเข้าออกลึกๆเพคะ” นางจับใบหน้าคมเข้มขึ้นมาสบตาก่อนสูดลมหายใจเข้าปอดลึกให้เขาทำตาม“กลับตำหนักกัน เจ้าเดินเยอะมากเกินไปแล้ว” เมื่อได้สติเขารีบออกมาประคองนางเอาไว้ในอ้อมแขน หากไม่ติดว่านางห้ามปรามป่านนี้เขาคงอุ้มนางกลับตำหนัก!!หลังจากทางราชวังประกาศข่าวดีประชาชนต่างเข้ามาร่วมยินดีและจัดงานรื่นเริงกันถ้วนหน้า งานแต่งสนมอี้เหรินถูกเลื่อนออกไปอีกสามวัน“ทั้งๆที่ข้าถูกแต่งตั้งขึ้นเป็นสนมแท้ๆ เหตุใด ข้าจึงดูไร้ความสำคัญเช่นนี้” สตรีที่สวมชุดสีแดงนั้งอยู่หน้ากระจก กำลังเอ่ยกับสาวใช้อย่างเครียดแค้น ตอนนางนั้งเกี้ยวมงคลเข้าวัง มีเพียงประขาชนออกมาดูประปรายเท่านั้น แต่ทุกทั่วหัวระแหง นางได้ยินแต่เรื่องผู้คนเข้ามายินดีกับฮองเฮา ไม่เว้นแม้แต่

ตอนนี้มากันพร้อมหน้า ไม่เว้นแม้แต่ฮ่องเต้เฟยหลง ตอนนี้นางกำลังนั้งชงชาที่ได้มาจากเทือกเขาภูซานอย่างใจเย็น วิธีการทำที่ละเมียดละไมทำหลายๆคนร้อนๆหนาวๆ โดยเฉพาะฮ่องเต้เฟยหลง ที่ถูกสายตาอ้อนวอนของสนมอี้เหรินเพียรส่งมาบ่อยๆ“ฝ่าบาทเพคะ สาวใช้สนมอี้เหรินผู้นี้ร้องทุกข์แต่เช้าตรู่ ว่าข้านั้นประทานยาสั่งให้พระองค์ เพื่อเรียกพระองค์กลับจากห้องหอ”นางเอ่ยทุกถ้อยคำใจเย็นและชัดเจน ก่งกงซ่งมองเหลาสตรีที่เป็นสนมต่างมองไปที่สาวใช้เป็นตาเดียว ความหมายที่สื่อทางสายตาจะเป็นอะไรไม่ได้หากไม่ใช่…นางกำลังหาเรื่องตายชัดๆ!!”เมื่อคืนทั้งๆที่ข้าบอกว่าประชวร และยังขอร้องให้เจ้าขยับออกเพราะอาการวิงเวียน แต่เจ้าคิดว่าข้าเสแสร้ง เจ้า…บอกสิ่งใดสาวใช้ผู้นี้กัน นางถึงกับปรักปรำฮองเฮาจนเป็นที่โจษจั่นไปทั่ววังหลวง“ เสียงที่เข้มขึ้นยังไม่รู้สึกร้อนๆหนาวๆเท่าสายตาชิงชังที่มองหวังอี้เหรินเลยสักนิด”เอ่อ หม่อมฉันเพียงแต่ระบายความทุกข์ใจให้คนสนิทฟัง ไม่ทันคิดว่านางที่มีความจงรักภักดีจะกล้ากล่าวหาฮองเฮา“ น้ำตาที่ไหลร่วงเป็นสาย หากชายใดพบเห็นต่างอดสงสารไม่ได้ นางเชื่อเช่นนั้น เพราะตอนอยู่ที่จวนสกุลหวัง นางใช้ได้ผลมานักต่อนัก

“เจ้าสาวลงจากเกี้ยว” ด้านหน้าจวนเหยียน มีมือใหญ่ยื่นมารอท่าไว้ให้นางจับ ร่างบอบบางแทบปลิวลมสวมชุดสีแดง ใบหน้าคลุมด้วยผ้าสีแดงสดเพื่อปกปิดมิให้ผู้ใดได้พบเห็นนอกจากพระสวามี“บ่าวสาวเคารพพ่อแม่” ฮ่องเต้และฮองเฮานั้งประจำที่สูงสุด สองหนุ่มสาวพากันทำความเคารพพร้อมถวายน้ำชาตามประเพณี“คำนับหนึ่ง คำนับสอง คำนับสาม” งานแต่งงานชื่นมื่นผ่านไปได้ด้วยดี นางรอเวลาเข้าหออย่างใจจดใจจ่อ “เหตุใดจึงเป็นกังวลนัก” ฝ่ามือบางที่ขื่อเหงื่อทำเขารีบหันมาถาม“ตื่นเต้นเจ้าค่ะ วันนี้จะมีสามีเป็นตัวเป็นตน” นางไม่ได้เปิดผ้าคลุมและสนทนากับเขาแผ่วเบา“หึ เจ้าอาจลืมไปแล้ว เจ้าแต่งเจ้าจวนอ๋องของข้าเพราะผู้ใหญ่สกุลเสวี่ยของเจ้าเสนอชื่อ รักใคร่ชอบพอกันรึก็ไม่เลย เหตุใดจึงดีใจจนเนื้อเต้น” ปากคอเลาะร้ายทำนางอยากใช้เล็บเจียนมนตะปบเข้าที่ใบหน้างดงามเหลือเกิน“ท่านเองก็อาจจะลืม สกุลเสวี่ยของข้าเป็นทหารร่วมรบเคียงบ่าเคียงใหญ่ฮ่องเต้มาตั้งแต่ยังเป็นเพียงองค์รัชทายาท” ครานี้นางขยับหันมาหาเขาตรงๆ“การที่ท่านปู่ข้าปล่อยมือข้าให้ท่านดูแลทั้งๆที่เจ้าบ่าวของข้าควรเป็นองค์รัชทายาทเพราะพ่อข้าเองต้องการให้ข้าได้สามีเป็นคนเที่ยงธรรม จิ

“เวลาจากนี้ควรใช้ให้เกิดสุข ข้าพระเจ้าขอลา จบสิ้นพิธีการเข้าหอแต่เพียงเท่านี้” แม้เสียงจะหายไปสักระยะแต่คนที่อยู่บนหมอนยังจ้องหน้ากันไม่เลิก“หากมิทำสิ่งใดไปมากกว่านี้ ข้าจะขอชี้แนะท่านเสียหน่อย” เสวี่ยมู่ฉิงขยับลุกออกจากวงแขนอบอุ่นที่มองนางจนรู้สึกร้อนๆหนาวๆ“ว่ามาสิ ข้าเองมีเวลาฟังเจ้าทั้งคืน แต่ต้องหลังจากที่ข้าเองทำการเข้าหอให้เสร็จสมบูรณ์เสียก่อน” ความร้อนรุ่มเกาะเกี่ยวยามสองร่างกายสวยงามดั่งเทพเจ้าปั้นใช้เวลากว่าหนึ่งชั่วยามกว่าลมหายใจของคู่แต่งงานข้าวใหม่ปลามันจะกลับมาเป็นปกติ“ทีนี้เจ้าก็บอกเหตุผลที่วางอำนาจในจวนของข้าเสียตั้งแต่วันแรกที่เข้ามาอยู่ได้สักทีสินะ” แม้จะถามคล้ายไม่พอใจแต่มือหนาที่เกาะเกี่ยวเรือนร่างเปลือเปล่าของนางเอาไว้แน่นจนนางเองอยากค้อนเสียให้ตาพลัดหลุดออกจากเบ้า“ท่านปู่ข้ารับใช้ฮ่องเต้ทั้งรุ่นก่อนรุ่นหลังมาช้านาน เห็นความเปลี่ยนแปลงไปถึงสองแผ่นดิน ท่านคิดหรือไม่ เหตุใดองค์รัชทายาทจึงขอร้องให้ท่านช่วยปราบกบฏทั้งๆที่แคว้นซีเหมินแห่งนี้ก็มีกบฏอยู่เนื่องๆ” นางเงยหน้ามองคนที่ถือยึดมั่นสัญญากับท่านแม่ของเขานิ่งๆ“เพราะข้าเป็นเพียงที่พึ่งเดียวของเขากระมัง พี่หญิงให