Lahat ng Kabanata ng ร้อยปักษาคารวะหงส์: Kabanata 1 - Kabanata 7

ตลอดระยะเวลาเกือบสิบปี ตั้งแต่ซิ่วอิงอายุ18ปี เธอฝันถึงเหตุการณ์ที่เมืองๆนึงมาตลอด มันวนซ้ำจนฉายชัดอยู่ในหัว ภาพที่สตรีนางนึง ชื่อหม่าซิ่วอิง ชื่อเดียวกับเธอ ได้รับสมรสพระราชทานจากฮ่องเต้ นางสมหวังกับความรักที่มีต่อบุรุษที่เติบโตมาด้วยกันอย่างอ๋องหยางเฟยหลง งานแต่งงานใหญ่โตชื่นมื่นไปทั่วทั้งเมืองเมื่อชายหญิงสมหวังในรัก แต่ไม่นานนักจากที่ได้เป็นพระชายาท่านอ๋องที่มีความสุขในทุกค่ำคืน จู่ๆเหล่าขุนนางผู้มีอำนาจคัดค้านการขึ้นเป็นฮ่องเต้ขององค์รัชทายาท ทำการยึดอำนาจและผลักดันให้ อ๋องเฟยหลงขึ้นเป็นฮ่องเต้แทน เพียงเพราะเขามีเลือดสีน้ำเงินจากทั้งพ่อและแม่บิดาที่เป็นพี่ชายฮ่องเต้องค์ก่อนกับมารดาที่เป็นบุตรสาวของอดีตท่านอ๋องแคว้นต้าหลี่ นั่นทำให้เขาเหมาะสมด้วยประกาศทั้งปวง ภาระหน้าที่ที่หนักขึ้น ทำเขาปล่อยปะละเลยเรื่องวังหลัง สนมมากมายที่รับมาจากการสวามิภักดิ์เริ่มกระด้างกระเดื่องต่อฮองเฮาผู้อ่อนโยน แต่นั่นยังไม่สาหัสเท่า สกุลหวังเริ่มเข้ามามีบทบาทอำนาจ มอบบุตรสาวที่รักยิ่งเข้ามาเป็นพระสนมที่เพียบพร้อมจนใจฝ่าบาทเอนเอียง ยิ่งนับวันอำนาจของสกุลหวังยิ่งพอกพูน แม้หม่าซิ่วอิงจะรับรู้แต่ขัดพระบัญชา

ดีที่ตอนมาอยู่ในร่างนี้ นางไม่ได้มาตัวเปล่า ยังมีมิติพิเศษที่มั่นใจว่าไม่เหมือนในนิยายที่เคยอ่านมาแน่นอนนั่นก็คือ…นางสามารถมองเห็นเหตุการณ์ภายในครอบครัวหรือในจวนของใครก็ได้ เพียงแค่เขียนชื่อบุคคลนัั้นเอาไว้ และจู่ๆในคืนหนึ่งที่นางกำลังหลับไหลหลังจากย้ายมาอยู่ในมิติได้เพียง1วัน ก็มีนักรบเงาที่ฝีมือการต่อสู้ระดับปรมาจารย์ที่หาตัวจับยาก เข้ามารายงานตัวกับนาง ขอให้นางตั้งชื่อและรับเข้ามาอยู่ในความดูแล เท่านั้นก็สร้างความอุ่นใจให้นางไม่น้อยหากฝ่ายตรงข้ามมีนักรบเรือนแสน นางเอกก็มีองค์รักษ์เงาเอาไว้ต่อสู้เหมือนกัน!!“หม่าซิ่วอิง แม้ไม่มีใครเลยจะรู้ความคิดขอวท่านอ๋อง แต่ว่า…สิ่งที่แม่เจ้ามั่นใจคือ…ท่านอ๋องเอ็นดูเจ้าไม่น้อย” ฝ่ามือบาบบางของหม่าฮวนอิง ฮูหยินสกุลหม่าลูบหัวบุตรสาวด้วยความแสนรัก“หากเจ้าเป็นสตรีที่รู้จักเด็ดขาด และโอนอ่อนบ้างยามถึงเวลา บุรุษที่ไหนจะกล้ามองข้ามความสำคัญ งานบ้านงานเรือนเจ้าฝึกในวังมาตั้งแต่เด็ก งานขี่ม้าฟันดาบพ่อเจ้าก็ส่งครูฝึกมาสอนตั้งแต่เจ้ามีอายุเพียงสิบหนาว สกุลหม่าเราด้อยกว่าหรือ…ก็ไม่ มีสิ่งใดให้เจ้าต้องกังวล” สิ่งหนึ่งที่หม่าซิ่วอิงรับรู้คือ มารดาของนางผู้น

”อยากไปหาท่านพ่อตา และท่านแม่ยายหรือไม่“ คำพูดเป็นกันเองทำนางกัดปากแน่น จึงตัดสินใจในช่วงสุดท้ายก่อนคนนำพิธีพาไปห้องหอ นางจะไม่เป็นเช่นเจ้าของร่างเดิม นางจะเป็นตัวของตัวเอง จะไม่เดินตามหมากที่นางเจอในความฝัน”อยากเพคะ“ เขาหัวเราะในลำคอ ท่าทางที่นางแสดงออกไม่ได้เล็ดลอดสายตาดุจพยาเหยี่ยวของเขา ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน…ที่น้องน้อยเคยวิ่งตามเขาเมื่อครั้งเยาว์วัยเป็นคนคิดเยอะเช่นนี้ ”เช่นนั่นก็ไปเถอะ ข้ามีคำมั่นสัญญาจะมอบให้ท่านพ่อตาท่านแม่ยายพอดี“ ร่างหนายกมือห้ามคนนำพิธี ก่อนพานางมายืนตรงหน้าจวิ้นกั๋วกงหม่าอวิ๋นซื่อ”เอ่อ คาราวะท่านอ๋อง“ สองสามีภรรยาที่ไม่คิดว่าบุตรสาวจะเดินมาหาทำตัวไม่ถูก ร่างกายไปเองตามสัญชาตญาณ”กับข้าไม่ต้องมากพิธีขอรับ อย่างไรก็เป็นเขย“ เขามีใบหน้าเรียบนิ่ง และยืนปักหลักตรงนั้นคล้ายกับว่า ไม่ว่านางต้องการพูดสิ่งใดที่เป็นความลับ ก็ย่อมต้องมีเขาอยู่ด้วยเสมอ จนนางอดค้อนควักให้ร่างหนาดั่งยักษ์ไม่ได้“ท่านพ่อท่านแม่โปรดรักษาตัว ข้าจะไปเยี่ยมบ่อยๆ บ่าวรับใช้ที่ข้าหามาให้ใหม่ ไว้ใจได้ทุกคนยามหน้าหากมีใครกล้ารังแก เฟิงเหรินจะจัดการทุกอย่างเองเจ้าค่ะ” นางพูดถึงคนของนางที่ทิ้งไว้

คำถามที่นางถามกลับมาทำเขาหนักใจไม่น้อย จะว่าเช่นนั้นก็ถูก แต่ว่า…การที่แคว้นอื่นๆเคลื่อนไหวไม่ได้มาจากตัวเขา“เห้อ เพราะตอนนี้พิษจากดอกไม้ลึกลับกำลังสำแดงผล ฮ่องเต้มีอาการประชวรหนักเป็นพักๆ และยังไม่ยอมเปลี่ยนตัวองค์รัชทายาท ที่แม้แต่พระบิดาป่วยก็ยังไม่ยอมออกจากหอนางโรม” นางพยักหน้าพร้อมนึกตามคำพูดเขา ชายผู้นั้นนางจำใบหน้าเจ้าเล่ห์ได้ดี ฤทธิ์เยอะอย่าบอกใครเชียว ยังสร้างความวุ่นวายต่ออีกพอควร“เช่นนั้น จะโดนสำเร็จโทษ ฐานที่ละเลยหน้าที่หรือไม่เพคะ” มือบางยกหวีขึ้นมาสางผมพร้อมสบตาเขาผ่านหน้ากระจก ความเขินอายยังพอมีอยู่บ้าง แต่นางมีเวลาแค่วันนี้เท่านั้น!“อาจเป็นเช่นนั้น การอภิเษกวันนี้เพราะต้องการให้ทุกแคว้นหยุดการเคลื่อนไหว และหันมาร่วมยินดีกับข้าและเจ้า แต่อีกไม่นานก็จะเริ่มรุนแรงขึ้น” เพราะเจ้าของร่างเดิมไม่เคยพูดเรื่องทำงานของสามี เอาแต่สนใจเรื่องหลังบ้าน จัดระเบียบสาวใช้ และบ่าวไพร่ เพราะคิดว่านี่คืองานของบุรุษ สตรีไม่ควรยุ่ง จึงไม่เคยรู้เลยว่าจริงๆแล้ว เฟยอ๋องไม่ใช่คนโง่ ออกจะรู้ทันทุกคนด้วยซ้ำ“การที่ฝ่าบาทเน้นย้ำเรื่องพระองค์เป็นสายเลือด เพราะต้องการให้สนับสนุนองค์รัชทายาทหรือเพค