เพลิงรักวันไร้ใจ의 모든 챕터: 챕터 31 - 챕터 40

ตลอด2วันที่ผ่านมาร่างเล็กตามใจคนเป็นสามีทุกอย่าง และวันนี้เขาบอกว่าไปธุระแต่เช้าเธอจึงเรียกเลขามาคุยเพราะเธอมีเวลาไม่มากนัก“โฉนดในนี้มี30ฉบับ เดี๋ยวเอมช่วยเอาไปปล่อยกับคุณบารมีนะ สัก15ฉบับ เอาเป็นเงินสดครึ่งนึงไปซื้อทองคำกับเครื่องเพชร อีกครึ่งเอาไปใส่บัญชีกลางของพี่” หญิงสาวจัดแจงของทุกอย่างด้วความไว เธอมีเวลาไม่มาก และพยายามวางแผนให้รัดกุมที่สุด“คุณดาคิดว่า คุณปราบจะมองเกมส์เราออกไหมคะ” สีหน้าเป็นกังวนของเลขา ทำเอาร่างบางอมยิ้ม“เราทำได้แค่มองตามเกมส์เรา อะไรที่เหนื่อยความคาดหมาย พี่ทำใจยอมรับแล้ว” มือบางเอื้อมไปลูบหัวคนที่เปรียบเสมือนน้องสาวของเธอ เอมอรมีชีวิตที่หน้าสงสารไม่ต่างจากเธอนัก ด้วยเป็นเด็กกำพร้าที่พ่อแม่ตายตั้งแต่ยังเด็ก อยู่กับยายก็เลี้ยงตามมีตามเกิด วิ่งเร่ขายพวงมสลัยตาม4แยกไฟแดงจนตัวดำเชียว ตอนเธอเห็นก็นึกเอ็นดู แต่เมื่อเข้ามหาลัยปี1 ผู้เป็นยายเสีย ดาบินจึงยื่นมือเข้าไปช่วยฉุดรั้งมากจากญาติๆ ที่หื่นกามและต้องการเอาตัวเอมอรไปขายตัวเพื่อหาเงินให้ใช้ เรียกได้ว่าเธอชุปชีวิตเด็กคนนึงขึ้นมาให้ได้ดี และมันเป็นผลดีกับตัวเธอ เอมอรทำงานให้เธอจนถวายหัว“ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น อย

ร่างบางนั้งรถเลขากลับมาที่คอนโดของตัวเอง ตลอดระยะทางจากโรงแรมที่เกิดเหตุน้ำตาเจ้ากรรมดันไหลไม่หยุด เพราะนึกถึงคำพูดของสามี ในใจเธอยังหวังลึกว่าเขาจะรับฟังเธอไม่เกลียดเธอไปเสียก่อน“พี่ดา เอมว่าบอกคุณปราบดีไหมคะ อย่างน้อยคุณปราบต้องช่วยพูดกับคุณปลายให้เธอเข้าใจแน่นอนค่ะ” เลขาที่เห็นหญิงสาวร้องไห้น้ำตาอาบหน้าอดสงสารไม่ได้ เจ้านายคนนี้ของเธอคงตกหลุมรักสามีแล้วจริงๆ“ไม่มีประโยชน์แล้ว ปลายฝนท้องและบอกว่าท้องกับพี่ธีด้วย และจะไม่ยอมยกเลิกงานแต่งจนคุณพ่อเขาต้องลากออกไป น้องสาวเสียน้ำตาขนาดนั้น เขาไม่ฟังเราหรอก” เธอรู้จักนิสัยของสามีดี จากการได้คลุกคลีกันมาในหลายๆ เดือน ที่เงียบไปคงจะไปจัดการทางโน้นให้เรียบร้อย แล้วกลับมาเช็คบิลกับเธอทีหลัง“ถ้ามีอะไรสำคัญๆ ค่อยโทรหาพี่นะ พี่ขออยู่คนเดียวสักพัก” เมื่อรถจอดหน้าคอนโดหญิงสาวสั่งการกับเลขาแล้วเดินจากไปทันทีแอ็ดดดดดดหมับ“เดาถูกเผลงเลยว่าเธอจะต้องกับมาซุกหัวที่รังตัวเอง” ร่างบางตัวแข็งทื่อเมื่อเปิดประตูเข้ามาในห้องเตรียมจะเปิดไฟกลับมีชายหนุ่มร่างใหญ่ล็อคคอเธอจากด้านหลังแล้วพูดแนบใบหูเธอ ผิดจากที่เธอคาดการณ์ไว้ว่าเขาคงจะกลับไปปลอบน้องสาว หรือกลั

“ไปคุยกันบนรถเถอะ” เห็นสีหน้าสงสัยของเลขาสาวที่เธอวานให้ขึ้นมาเอากระเป๋าให้ที่หน้าห้องก็รีบพูดดักทันทีเมื่อขึ้นมาบนรถลินดาประจำตำแหน่งคนขับ จึงอธิบายเหตุผลคร่าวๆ ของเธอ“ตอนนี้ทุกอย่างถูกธนาคารอายัติไว้หมด พี่เห็นว่าเราจะไปต่างประเทศแล้วเลยใช้ชื่อเราซื้อรถหน่ะ เดี๋ยวพี่เอาเงินสดให้นะ เอมต้องโอนเองแล้วแหละ พี่ถ๔กสั่งห้ามใช้แอปธนาคาร” หญิงสาวขับรถไปด้วยหันมาส่งยิ้มให้เลขาขอเธอหายคร่องใจไปด้วย“พี่ดาจะไปไหนคะ ทำไมถึงมีกระเป๋าเสื้อผ้าไปด้วย” เธอสังหรใจแปลกๆ หรือมีอะไรที่พี่ดายังไม่บอกเธอ“ไปพักใจหน่ะ อยู่แต่ในห้องก็เอาแต่คิดถึงเขาเลยว่าจะไปเที่ยวที่ใต้สักอาทิตย์” เธอไม่อยากให้ใครรู้ที่อยู่ของเธอนัก ไม่อยากให้เขาเอาชีวิตคนรอบข้างเธอมาต่อลองกับเธอนัก“ยังไม่บอกพี่เลยว่ารถราคาเท่าไหร่”“ไม่ค่ะ เอมไม่เอา เอมเอารถที่พี่ดาซื้อให้เแมไปขายแล้วเอาเงินมาซื้อคันนี้ค่ะ พี่ด่าไม่ต้องให้เอมนะคะ ถือว่าเอมฝากรถไว้กับพี่ดา” หญิงสาวน้ำตาคลอ แม้จะไม่เขาใจว่าลินดาปิดบังอะไรเธออยู่ แต่เธอก็คิดว่าเพราะความปลอดภัยทั้งหมดของเธอเท่านั้น ดาลินปกป้องเธออยู่สองร่างบางกอดล่ำลากันอยู่ในรถ ก่อนจะแยกย้ายกันไป ชะเอมขอใ

อุแว้ อุแว้“ดีใจด้วยนะคะคุณแม่ ผู้ชาย1คน ผู้หญิง1คนค่ะ น้องแข็งแรงดีทั้งคู่เดี๋ยวพยาบาลอุ้มมาถ่ายรูปนะคะ”คนเป็นแม่ที่นอนหมดเรี่ยวหมดแรงหลับไปพร้อมน้ำตา แค่รู้ว่าลูกแข็งแรงเธอก็พอใจแล้ว“คลอดแล้วค่ะแม่เลี้ยง ชาย1หญิง1 คุ้มจริงๆ ค่ะ” ป้าบัวคำนำข่าวที่พยาบาลมาแจ้งแก่ตนมาบอกคุณยายลาวัล“ยายบัวเดี๋ยวตามหนูลิน ไปห้องพักฟื้นนะ เดี๋ยวฉันจะไปดูหลาน” คุณยายลาวันเดินตามพยาบาลไปที่ห้องเด็กอ่อน ยืนมองเจ้าก้อน2ก้อนที่พยาบาลเข็ญมาข้างๆ กระจกให้คุณยายได้ดูใกล้ๆ“เหมือนเหลือเกิน เหมือนตาปราบของยายเหลือเกิน บังเอิญไปหรือเปล่านะ” คนเป็นยายเมื่อเห็นเด็กอ่อน อดนึกถึงตอนที่ลูกสาวเธอคลอด เธอก็มายืนมองหลานชายแบบนี้แหละ แต่เด็ก2คนนี้ไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องอะไรกับหลานเธอ อาจจะเป็นเธอที่คิดถึงหลานมากไปหน่อย“เติบโตแข็งแรง เลี้ยงง่ายนะลูกนะ” เธอไม่รู้ว่าจะมีโอกาสได้เห็นหลานจริงๆ ของเธอสักคนไหม แต่เธอจะช่วยเด็กสาวที่หน้าสงสาร เลี้ยงลูกเอง2ปีผ่านไปตอนนี้คุณแม่ลูกแฝดกำลังหัวหมุนกับลูกๆ วัยเจรจาของเธอ เพราะมีลูกทำให้ชีวิตเธอวุ่นวายจนไม่มีเวลามาคิดถึงเรื่องในอดีต ออกจะลืมคนรอบตัวไปด้วยซ้ำ“ปลื้มคะ หนูต้องมาใส่ชุดส

ช่วงเย็นคนในบ้านร่วมกันจัดงานวันเกิดให้ปราบปราม ลินดาถูกคุณยายลาวัลขอร้องให้อยู่เป่าเค้กด้วยกัน โดยอ้างว่าเด็กๆ จะได้มีภาพจำกับผู้เป็นพ่อบ้าง“เลี้ยงเจ้าแฝดคนเดียวเหนื่อยไหมลูก” คุณสายธารนั้งทำกับแกล้มและกับข้าวอยู่ข้างหญิงสาวเอ่ยถามขึ้น เมื่อเห็นร่างบางมองไปที่เจ้าก้อนอยู่บ่อยครั้ง“เหนื่อยบ้างค่ะคุณป้า แต่พอได้เห็นพัฒนาการลูกมันก็หายเหนื่อยไปเลยค่ะ สมกับที่ทุ่มเทเวลาทั้งหมดให้ลูก” หญิงสาวตอบคนสูงวัยแล้วยิ้มบางๆ เมื่อนึกถึงช่วงที่เลี้ยงลูกคนเดียว อาจจะเพราะเธอมีเงินคอนซัพพอร์ต ถ้าไม่มีคงจะลำบากมากๆ ถือว่าเธอยังโชคดีกว่าแม่เลี้ยงเดี่ยวคนอื่นๆ นัก“แล้วโอกาสของลูกชายแม่หล่ะคะ พอจะมีให้บ้างไหม ปราบหน่ะถึงจะโผงผางไปบ้าง ใจร้อนไปนิด แต่ถ้าใครที่เขาไม่แลจริงๆ เขาไม่ทนรออะไรนานๆ แน่นอน” คนเป็นแม่เลี้ยงอยากให้ลูกเลี้ยงที่เธอรักประหนึ่งลูกในใส้ได้สมหวังบ้าง“ทุกลมหายใจเข้าออกตั้งแต่ที่หนูดาหายไป ปราบเอาแต่คิดว่าจะทำอย่างไรที่เขาพอจะได้เห็นบ้างว่าหนูดายังสุขสบายดีไหม ความโกรธหน่ะมันมี แต่ความรักที่มีให้หนูดามันก็ทำให้เขาปล่อยมือไม่สุด” มือของหญิงวัยกลางคนเอื้อมไปจับมือบาง ที่ก้มหน้าน้ำตาซึมอยู