All Chapters of เมียสุดเขต: Chapter 21 - Chapter 30

ผมมีลูกแล้ว“ฮือ ๆ ฮือออ...”เสียงเรียกในลำคอที่มาพร้อมกับเสียงร้องไห้ผะแผ่ว คล้ายคนไม่มีแรงของเด็กชาย ทำให้กัญญาวีร์ซึ่งอยู่ในชุดปลอดเชื้อเกือบจะลุกขึ้นจากรถเข็นไปยืนข้างเตียงผู้ป่วยในห้องไอซียูอย่างไม่สนอาการเจ็บของตนเอง หากไม่มีสหดลที่ยืนอยู่ข้างหลังรั้งเอาไว้เสียก่อน เธอเดินเองได้ก็จริง แต่ร่างกายของเธอไม่แข็งแรง ยังไม่ได้รับการฟื้นฟูอย่างเต็มที่ ชายหนุ่มจึงกลัวว่าเธออาจจะล้มหากไม่ระวังให้ดี“ใจเย็น ๆ” เขาบอกแล้วรีบเข็นรถเข้าไปใกล้ ๆ เตียงที่เด็กชายนอนรักษาตัวน้ำตาของคนเป็นแม่คลอหน่วยอีกครั้งเพียงแค่ได้เห็นใบหน้าของลูก ความรู้สึกแรกคือเธอดีใจที่ลูกรู้สึกตัวและปลอดภัย หากอึดใจต่อมาเธอกลับรู้สึกสงสารลูกจับจิต เพราะแกยังตัวเล็กมาก ไม่ควรต้องมาเจอเหตุการณ์ที่ทำให้บาดเจ็บจนปางตายเช่นนี้เลย“…แม่อยู่นี่แล้วครับ คนเก่งไม่ร้องไห้นะ” หญิงสาวปลอบลูกเสียงสั่นเครือ ยื่นมือข้างที่ไม่ได้รับบาดเจ็บออกไปลูบศีรษะและเช็ดน้ำตาออกจากใบหน้าให้ลูกอย่างอ่อนโยน พร้อมทั้งใช้สายตาสำรวจอาการบาดเจ็บของคนตัวเล็ก เธออยากโน้มลงไปกอดลูกเหลือเกิน หากก็ทำไม่ได้ดั่งที่ใจหวัง เนื่องจากสภาพร่างกายของตนไม่เอื้ออำนวย

ทฤษฎีกับชีวิตจริงที่สวนทาง“ผมบอกแม่แล้ว ท่านเลยมาเยี่ยม”“อ๋อ...ค่ะ” กัญญาวีร์พยักหน้ารับรู้อย่างคนทำอะไรไม่ถูก ไม่รู้ว่าควรวางตัวอย่างไร มิหนำซ้ำยังไม่แน่ใจว่าท่านจะคิดอย่างไร กับตัวเธอเองนั้นไม่ได้กังวลอะไรมาก แต่หญิงสาวไม่แน่ใจว่าท่านจะยอมรับหลานซึ่งมาจากผู้หญิงที่ไร้หัวนอนปลายเท้าอย่างเธอหรือไม่อย่างที่หลาย ๆ คนรู้ และตัวเธอเองก็รู้ดีว่าสุดเขตไม่ใช่คนธรรมดา แม้ตอนนี้เขาจะสวมบทบาทแพทย์ที่คล้ายคนทำงานกินเงินเดือนงก ๆ ทว่าทุกคนรู้ดีว่าเขาคือทายาทนักธุรกิจชื่อดังระดับประเทศ สังคมที่เขาอยู่นั้นห่างชั้นกับเธอมากนัก ชนิดที่เทียบกันไม่ติดเลยสักนิดเดียวหญิงสาวยังคงแปลกใจมาจนถึงทุกวันนี้ เมื่อห้าปีก่อนเธอไปซิวเขามาได้ยังไงกันนะ...“แล้วเป็นไงบ้าง ปลอดภัยแล้วใช่ไหม” แก้วมณีที่ยืนเงียบมาตั้งแต่แรกเอ่ยถามถึงหลานชายที่เพิ่งรู้ว่ามีด้วยความห่วงใย แม้จะยังไม่เห็นหน้า ยังไม่มีความผูกพัน แต่สุดเขตก็ยืนยันแล้วว่าเป็นลูกชายของเขาจริง ๆ ถึงจะยังรู้สึกตะขิดตะขวงใจอยู่บ้างกับบางเรื่องที่ยังคลุมเครือ แต่อย่างไรแกก็เป็นหลาน เป็นสายเลือดแท้ ๆ ของตน“ปลอดภัยดีค่ะ แต่ยังไม่ค่อยมีแรงเท่าไร เพิ่งหลับไปอีกคร

ทฤษฎีกับชีวิตจริงที่สวนทางจากนั้นสองสาวต่างวัยก็พูดคุยกันไปในเรื่องต่าง ๆ สอบถามถึงความเป็นมาของเรื่องทั้งหมด คุณแก้วมณีได้ฟังเรื่องราวในมุมของลูกชายตัวเองมาแล้ว จึงอยากฟังในมุมของกัญญาวีร์บ้าง ซึ่งหญิงสาวก็เล่าให้ฟังเท่าที่จะเล่าได้ แต่ในขณะที่เล่าก็คอยเหลือบมองชายหนุ่มที่อยู่ในประเด็นสนทนาเป็นระยะ ด้วยกลัวว่าบางประโยคอาจจะไม่ถูกใจเขา ทว่าเขากลับนั่งนิ่ง ไม่มีคำแก้ตัวและคำโต้แย้งใด ๆ คล้ายว่ายอมรับว่ามันคือความผิดของตนกระทั่งคุยกันมาจนถึงเรื่องที่เธอจะขอออกจากโรงพยาบาล ชายหนุ่มจึงถามแทรกขึ้นมา“คุณมีชุดมาเปลี่ยนหรือเปล่า”“ไม่มีค่ะ” หญิงสาวมีสีหน้าตระหนกเมื่อนึกขึ้นมาได้ว่าตัวเองไม่มีชุดเปลี่ยน ไม่รู้ว่าตอนนี้กระเป๋าเสื้อผ้าของตนและลูกอยู่ไหน เพราะวันที่เกิดอุบัติเหตุเจ้าหน้าที่พยาบาลหยิบเพียงกระเป๋าสะพายมาให้เธอเพียงใบเดียว“โทร. หาโปรดแล้วขอยืมชุดเอยสิ น่าจะใส่ด้วยกันได้ วันหลังค่อยไปซื้อใหม่” คนอายุมากแนะนำลูกชาย ด้วยอีกเดี๋ยวสุดโปรดกับสุพรรณวดีก็จะตามมาที่นี่ ตอนแรกก็ว่าจะมาพร้อมกัน แต่เพราะมีลูกเล็กและไม่อยากพามาโรงพยาบาล จึงพากลับบ้านไปฝากไว้กับพี่เลี้ยงดีกว่า จากนั้นค่อยจะตา

ทฤษฎีกับชีวิตจริงที่สวนทางแก้วมณีอยู่โรงพยาบาลจนหมดเวลาเยี่ยมของวันนี้ ก่อนจะกลับไปพร้อมกับลูกชายคนเล็กและลูกสะใภ้ที่มาเยี่ยมหลาน อันที่จริงหล่อนก็อยากนอนค้างที่โรงพยาบาลเป็นเพื่อนกัญญาวีร์ ทว่าวันนี้ดันติดงาน หล่อนจำเป็นต้องไปร่วมงานวันเกิดเพื่อนที่นัดล่วงหน้ากันเป็นเดือน ๆ จะไม่ไปก็กระไรอยู่ เพราะรับปากแล้วว่าจะไปทุกคนกลับไปหมดแล้ว ทว่ายังเหลืออยู่หนึ่งคนที่ยังไม่ยอมขยับไปไหน“คืนนี้เพื่อนมานอนด้วยไหม” คนที่นั่งอยู่บนโซฟาถามร่างบางที่กำลังสำรวจกระเป๋าอาบน้ำที่โรง’ บาลจัดไว้ให้ ตอนนี้เธอเปลี่ยนจากชุดผู้ป่วยมาอยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตแขนสั้นที่ง่ายต่อการถอดกับกางเกงขาสั้นผ้าลินินแบบสบาย ๆ และย้ายมาอยู่ห้องพักที่เขาเปิดใหม่เรียบร้อยแล้ว“มาค่ะ” กัญญาวีร์ตอบ แต่ยังไม่แน่ชัดว่าคืนนี้จะเป็นใคร เพราะสหดลต้องไปทำงานต่างจังหวัด เธอคาดว่าคงเป็นสิริกันยาหรือไม่ก็พาฝันที่จะมานอนกับเธอคืนนี้“จะมากี่โมง สามทุ่มแล้วทำไมยังไม่เห็น” สุดเขตมองนาฬิกาข้อมือแล้วถามต่อ เป็นเวลาดึกพอสมควร หากจะมาเฝ้าตอนนี้ก็ควรที่จะมาถึงแล้ว“เดี๋ยวก็คงมาค่ะ หมอก็กลับไปพักได้แล้ว” เธอไล่เขาอ้อม ๆ บอกตามตรงว่าเธอค่อนข้างอึดอั

บทที่ 7ไม่เป็นที่ต้องการผ่านมาสามวันอาการของเด็กชายปกป้องค่อย ๆ ดีขึ้นตามลำดับ แพทย์เจ้าของไข้สั่งถอดเครื่องช่วยหายใจและอนุญาตให้ย้ายออกจาก ICU มาพักฟื้นที่ห้องธรรมดาได้ โดยไม่ลืมกำชับให้ระวัง พยายามอย่าเพิ่งให้เด็กขยับตัวมากเพราะกลัวว่าจะกระทบแผลภายใน“...แม่จ๋า” เสียงเรียกแผ่วเบาจากเจ้าหนูน้อยซึ่งนอนอยู่บนเตียงผู้ป่วยทำให้คนเป็นแม่ต้องรีบขยับเข้าไปชิด แล้วขานรับเสียงหวาน“จ๋าลูก ว่าไงครับ ป้องอยากได้อะไรเอ่ย”“หนูเจ็บ” ปกป้องไม่มีแม้แต่แรงที่จะขยับตัว แม้ปากจะพูดได้ทว่าเสียงที่เปล่งออกมานั้นยังอ่อนแรงอยู่มาก คงต้องใช้เวลาฟื้นตัวอีกสักระยะหนึ่งถึงจะกลับมาพูดได้เป็นปกติ“เจ็บมากไหม” เจ้าของร่างสูงที่ยังไม่ยอมกลับไปทำงานเอ่ยถาม เขาอยู่ที่นี่ตั้งแต่เด็กชายถูกย้ายเข้ามา โชคดีที่เมื่อเช้าราวน์วอร์ดเสร็จและตรวจผู้ป่วยไปบางส่วนแล้ว ช่วงบ่ายจึงส่งต่อให้เพื่อนดูแลเคสที่เหลือแทน เพราะตนอยากอยู่เฝ้าลูกมากกว่า “เจ็บ...” เด็กชายตอบ หางตามีหยดน้ำใสรินไหล เพียงเท่านั้นสุดเขตก็รีบกดปุ่มเรียกพยาบาลเพื่อขอยาแก้ปวดมาบรรเทาความเจ็บให้ลูกทันที“ให้ดื่มน้ำได้ไหมคะ” กัญญาวีร์ถามคนที่เป็นหมออย่างไม่ค่อย