บททั้งหมดของ เมียสุดเขต: บทที่ 11 - บทที่ 20

อีกหนึ่งชีวิต“…เขาเป็นลูกของหมอค่ะ”ทว่า...ไม่มีปฏิกิริยาตอบโต้ใด ๆ กลับมาจากร่างสูงที่ยืนกอดอกอยู่ตรงหน้า แต่น้อยคนนักที่จะรู้ว่าภายใต้สีหน้าและแววตานิ่งเรียบเช่นนี้ มีพายุอารมณ์กำลังก่อตัวอยู่ข้างใน และเขากำลังพยายามควบคุมมัน เพราะการพูดคุยกันด้วยอารมณ์อย่างไร้เหตุผลไม่ใช่นิสัยของเขาเกือบหนึ่งนาทีที่ภายในห้องตกอยู่ในความเงียบที่ชวนอึดอัดและกระอักกระอ่วน กัญญาวีร์แทบนั่งไม่ติดเมื่อเขาเอาแต่ยืนมองหน้าเธอนิ่ง ๆ ไม่ยอมพูดอะไรหลังจากที่เธอสารภาพออกไป หญิงสาวรู้สึกใจคอไม่ดีเพราะไม่เคยเห็นใครเงียบแล้วทำให้บรรยากาศรอบตัวเย็นลงจนหนาวเหน็บเช่นนี้และความเงียบของอีกฝ่ายทำให้กัญญาวีร์เข้าใจว่าเขากำลังไม่พอใจที่เธอท้อง หรืออาจจะไม่พอใจที่เธอปล่อยให้ลูกเกิดมา ด้วยเมื่อห้าปีที่แล้ว เธอเคยเลียบเคียงถามเขาเกี่ยวกับการมีลูก ซึ่งเธอยังจำคำตอบเขาได้ขึ้นใจ ...และนั่นเป็นเหตุผลหนึ่งที่ทำให้เธอตัดสินใจไม่บอกเขาในตอนที่รู้ตัวว่าท้อง“หมอ หมอไม่ต้องห่วงนะ ปกป้องเป็นลูกของหมอก็จริง แต่ในเมื่อฉันยินยอมให้เขาเกิดมาแล้ว ฉันก็ยินดีที่จะรับผิดชอบเขาคนเดียว หมอไม่ต้องกังวล ลูกจะไม่เป็นภาระของหมอเด็ดขาด” หญิงสาวร

บทที่ 4ความรับผิดชอบกัญญาวีร์น้ำตาร่วงอีกครั้งเมื่อเข้ามาในห้อง ICU แล้วเห็นลูกชายของตนนอนนิ่งอยู่บนเตียง ยังไม่รู้สึกตัว ทั้งมีสายระโยงระยางเชื่อมกับร่างกายและต้องสอดท่อเพื่อช่วยหายใจเข้าไปในลำคอ หญิงสาวในชุดปลอดเชื้อซึ่งนั่งอยู่บนรถเข็นยื่นมือสั่น ๆ ออกไปจับมือเล็กของเด็กชาย หัวใจแทบสลายกับภาพที่เห็น รู้สึกสงสารลูกจับจิต เพราะแกยังอายุน้อยมาก ไม่ควรต้องมาเจอเหตุการณ์ที่ทำให้บาดเจ็บจนปางตายเช่นนี้เลยทำไมไม่เป็นเธอที่เจ็บแทนลูก แล้วทำไมต้องเป็นเธอกับลูกต้องมาเผชิญโชคชะตาอันโหดร้ายอย่างนี้“อาการของเด็กเป็นไงบ้างครับ” สหดลที่ยืนอยู่หลังรถเข็นของกัญญาวีร์หันไปถามพยาบาลสาวที่เดินเข้ามาหา“ตอนนี้อาการยังคงที่ค่ะ การหายใจเริ่มดีขึ้นนิดหนึ่ง เหลือแค่รอให้น้องรู้สึกตัว ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาดไม่วันนี้หรือพรุ่งนี้ ก็น่าจะได้ย้ายออกไปพักพื้นที่ห้องธรรมดา แต่เดี๋ยวต้องรอให้คุณหมอเข้ามาพิจารณาอาการอีกทีค่ะ”คนฟังรู้สึกใจชื้นขึ้นมานิดหนึ่งเมื่อได้ยินเช่นนั้น แต่คนเป็นแม่ก็ยังไม่คลายความกังวล เพราะไม่รู้ว่าอวัยวะภายในจะเสียหายไปมากน้อยแค่ไหน ทำไมเด็กคนหนึ่งต้องมาเจอเรื่องเลวร้ายแบบนี้ด้วย“แล้วคุณห

ความรับผิดชอบ“จะลุกไปไหน” ร่างสูงเอ่ยถามพร้อมก้าวเข้าไปประชิดตัวผู้ป่วยสาวที่กำลังพยุงตัวเองลุกขึ้นนั่งอย่างทุลักทุเลกัญญาวีร์รู้สึกตกใจ คิ้วเรียวสวยขมวดมุ่นเล็กน้อย มองผู้มาใหม่อย่างไม่เข้าใจเธอไม่คิดว่าเขาจะมาที่นี่ในเวลานี้ เพราะไม่มีเหตุผลที่เขาต้องมา แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ยอมตอบคำถามของเขา “จะไปเข้าห้องน้ำค่ะ”“ไม่มีคนมาเฝ้าเหรอ” สุดเขตถามขณะช่วยพยุงร่างบางลงจากเตียงอย่างมีน้ำใจ พลางใช้สายตามองสำรวจรอบ ๆ ห้อง หากก็ไร้เงาของผู้ชายคนที่อยู่กับเธอเมื่อเช้านี้ทว่าคำถามจากเจ้าของร่างสูงกลับทำให้กัญญาวีร์รู้สึกสะท้อนในอก หากเป็นช่วงเวลาปกติเธอคงปล่อยผ่านและไม่เก็บเอามาใส่ใจ แต่ในตอนที่จิตใจอ่อนแอเช่นนี้มันกลับส่งผลต่อความรู้สึก ด้วยที่ผ่านมาชีวิตของเธอกับลูกนั้นอ้างว้างเหลือเกินในยามที่เธอประสบความทุกข์ร้อนเช่นนี้กลับไม่รู้จะหันหน้าไปพึ่งใคร คนในครอบครัวจริง ๆ ก็มีแต่คำพูดคำจาที่ดูถูกดูแคลน คอยแต่จะซ้ำเติม เอาแต่ได้มากกว่าให้ ตัวเธอกับลูกเจ็บหนักขนาดนี้เธอยังไม่คิดจะแจ้งข่าวให้คนที่บ้านได้รับทราบ เพราะรู้ว่าต่อให้แจ้งไปก็คงไม่มีประโยชน์และถึงแม้ว่าคนรอบตัวจะมีไมตรีจิตที่ดี มีเพื่อนท

ความรับผิดชอบ“แต่ผมยังยืนยันคำเดิม ผมจะให้ลูกรักษาอยู่ที่นี่จนกว่าจะหายดี เรื่องค่าใช้จ่ายผมยินดีจะรับผิดชอบเองทั้งหมด” คนที่เป็นพ่อของลูกสรุปและไม่ยอมอ่อนข้อให้ในเรื่องนี้ “แล้วในส่วนของคุณ ผมก็จะจัดการให้เหมือนกัน ถ้าคุณยืนยันว่าจะออกจากโรงพยาบาล พรุ่งนี้ผมจะให้พยาบาลดำเนินการให้ แล้วคุณมีที่พักที่ไหน ไกลจากที่นี่หรือเปล่า”กัญญาวีร์มีอาการเลิ่กลั่กเล็กน้อยเมื่อเจอคำถามนี้ เพราะเธอยังไม่ได้คิดเอาไว้“ฉะ...ฉันอยู่กับลูกได้ค่ะ” เธอตอบด้วยเสียงที่ไม่ค่อยมั่นใจสักเท่าไร สมองประมวลผลไม่ทันไม่รู้ว่าอะไรเป็นอะไร ตอนนี้เธอคิดไม่ทันเขาสักเรื่องเลย“ไม่ได้ ICU ไม่ได้จัดที่ไว้ให้ญาติเฝ้าแบบค้างคืน”“งั้น...” หญิงสาวนิ่งคิด สมองพลันคิดหาทางออก ไม่แน่ใจว่าระหว่างรอลูกย้ายออกจากห้อง ICU จะไปขอพักกับเพื่อนคนไหนได้บ้าง หรือเธอควรจะไปเปิดโรงแรมนอนสักคืนสองคืน ทว่ายังไม่ทันจะได้ตัดสินใจ พ่อของลูกก็สรุปให้อย่างเสร็จสรรพราวกับคิดเอาไว้นานแล้ว“เดี๋ยวเรื่องนี้ผมจัดการให้ คุณพักผ่อนไปก่อนแล้วกัน” พูดจบสุดเขตก็กดรีโมตปรับเตียงให้คนไข้ที่แขนหักโดยไม่ถามความต้องการ สายตาคมเหลือบมองปริมาณน้ำเกลือในกระปุกตาม

ผมมีลูกแล้ว“ขอบตาดูคล้ำ ๆ ช่วงนี้ทำงานหนักมากหรือลูก” แก้วมณีถามลูกชายคนโตด้วยความเป็นห่วงขณะเดินลงมาจากศาลาวัดพร้อมกัน หลังจากพิธีถวายภัตตาหารเช้าแด่พระสงฆ์เสร็จสิ้นแล้ว“นิดหน่อยครับแม่ มีทำวิจัย” สุดเขตตอบผู้เป็นมารดา โดยปกติช่วงที่ต้องทำงานวิจัยควบคู่ไปด้วยก็แทบจะไม่มีเวลาพักผ่อนอยู่แล้ว ทว่าสองวันที่ผ่านมากลับมีเรื่องมีเรื่องมาทำให้เขาต้องคิดมากจนถึงขั้นนอนไม่หลับแม้จะบอกอีกฝ่ายไปแล้วว่าจะรับผิดชอบกับสิ่งที่เกิดขึ้น แต่จนถึงตอนนี้เขายังไม่รู้เลยว่าตนจะต้องทำอะไรบ้าง ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าควรจะเริ่มบอกมารดาอย่างไร ด้วยกลัวว่าท่านอาจจะตกใจหรืออาจจะรับไม่ได้ และผิดหวังที่เขาทำตัวอย่างนี้“พักผ่อนบ้างสิลูก ทำงานหนักไปเดี๋ยวร่างกายก็แย่เอา เรายิ่งไม่มีใครดูแลอยู่ด้วย” ด้วยอายุที่ไม่ใช่น้อย ๆ ซึ่งใกล้จะเข้าเลขสี่เข้าทุกปีของลูกชายคนโต แก้วมณีจึงค่อนข้างเป็นกังวล หล่อนอยากให้สุดเขตเป็นฝั่งเป็นฝา มีใครสักคนอยู่เคียงข้าง คอยดูแลและคอยให้กำลังใจ อยากเห็นสุดเขตมีครอบครัวที่อบอุ่นเหมือนกับน้องชายอย่างสุดโปรด“ไม่ต้องให้ใครมาดูแลหรอกครับ ผมดูแลตัวเองได้” แพทย์หนุ่มตอบเหมือนอย่างที่เคยตอบหลายครั้ง