บทที่ 5 ผมมีลูกแล้ว 4

ผมมีลูกแล้ว

“แม่ครับ...”

“ว่าไงลูก”

“ผมมีลูกแล้ว เป็นผู้ชายอายุสี่ขวบ ตอนนี้กำลังนอนแอดมิตอยู่ที่โรงพยาบาล”

…

ไร้เสียงตอบรับจากคนฟัง แก้วมณีหันหน้าไปมองลูกชายคนเล็กอย่างขอความเห็น หล่อนได้ยินชัดเจนทว่าไม่เข้าใจว่าสุดเขตต้องการจะสื่อความหมายใด เพราะประโยคที่สุดเขตพูดออกมาเมื่อครู่แทบจะไม่มีน้ำหนักเลย จู่ ๆ ก็มาบอกทุกคนว่าตนมีลูกทั้ง ๆ ที่ไม่เคยมีวี่แววมาก่อนเลยเนี่ยนะ

“เฮ้ย พูดอะไรของนายวะ ถ้าแม่ช็อกขึ้นมาจะทำไง” สุดโปรดเอ่ยกลั้วหัวเราะเบา ๆ เพราะเขาเองก็รู้สึกว่ามันเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้ ถ้าพี่ชายเขามีลูกจริง แล้วทำไมถึงเพิ่งมาบอกทุกคนตอนลูกอายุสี่ขวบ ทว่าอึดใจต่อมาแววตาและสีหน้าที่จริงจังของสุดเขตทำให้สุดโปรดเริ่มขำไม่ออก “มึงพูดจริงหรือพูดเล่น” คนเป็นน้องถามน้ำเสียงจริงจัง

“นั่นสิลูก แม่ไม่ตลกนะ แล้วที่บอกว่าแอดมิตนั่นอีกคืออะไร ไม่ใช่เรื่องที่จะเอามาล้อเล่นนะเขต” เพราะมีหน้าลูกชายเคร่งเครียดเกินกว่าจะคิดว่าเป็นเรื่องล้อเล่น แก้วมณีเริ่มใจเสีย กังวลไปต่าง ๆ นานาว่าอาจจะเกิดเรื่องอะไรขึ้นกับลูกชาย

“ผมพูดเรื่องจริงครับแม่” สุดเขตย้ำอย่างหนักแน่นอีกครั้ง สบตากับผู้เป็นมารดาด้วยแววตาจริงจัง ตอนนี้ชายหนุ่มยอมรับว่าใจสั่น ด้วยไม่แน่ใจว่าทุกคนจะรับได้หรือไม่ หากแล้วความจริงก็คือความจริง ไม่ช้าไม่เร็วทุกคนก็ต้องรู้เรื่องนี้อยู่ดี

“แล้ว...แล้วมันยังไง มันเกิดอะไรขึ้น” แก้วมณีถึงกับเรียบเรียงคำพูดไม่ถูก ทั้งช็อกทั้งอึ้งกับเรื่องที่ลูกชายเพิ่งสารภาพ อึดใจต่อมาจึงถามอีกครั้งเพื่อต้องการคำตอบที่ที่กระจ่างชัดมากขึ้น “เขตไปทำผู้หญิงท้องเหรอ”

“...ครับ” แพทย์หนุ่มยอมรับด้วยการพยักหน้าเบา ๆ ไม่มีข้อโต้แย้งและไม่มีข้อแก้ตัวใด ๆ ทั้งสิ้นเพราะเขาทำผู้หญิงท้องจริง ๆ แม้จะเป็นการท้องที่เขาไม่เคยรู้เลยก็ตาม

“แล้วเด็ก...ก็สี่ขวบแล้ว?”

“...ครับ”

คนเป็นแม่พูดอะไรไม่ออก ใจหนึ่งก็ไม่อยากเชื่อว่าลูกชายที่ตนเลี้ยงมากับมือจนเติบโตเป็นผู้ใหญ่จะมีนิสัยไร้ความเป็นสุภาพบุรุษเช่นนี้ แก้วมณีมองร่างสูงที่ยืนนิ่งอยู่ตรงหน้าด้วยแววตาผิดหวัง

ไปทำผู้หญิงท้อง แถมยังผ่านมานานถึงสี่ปี หากคนในครอบครัว...โดยเฉพาะแม่อย่างหล่อนไม่เคยรู้เรื่องเลย สุดโปรดเองก็คงไม่รู้เพราะรายนั้นก็ดูจะช็อกไปเหมือนกัน

“แม่ไม่คิดเลยว่าลูกจะเป็นคนแบบนี้”

“แม่ครับ ใจเย็น ๆ ก่อน” สุดโปรดที่เงียบมาสักพักขยับเข้าไปโอบประคองผู้เป็นมารดา แม้เขาจะรู้สึกช็อกไม่ต่างจากท่าน แต่เขาก็ไม่อยากให้ท่านรีบตัดสินว่าผิดหรือถูก เขามั่นใจว่าพี่ชายของตนไม่ใช่คนเลวร้ายถึงขั้นทำผู้หญิงท้องแล้วไม่รับผิดชอบ จึงอยากฟังคำอธิบายและความเป็นมาจากเจ้าตัวเสียก่อน “เรื่องมันเป็นยังไงมายังไง อธิบายมา ลูกอายุตั้งสี่ขวบแล้วทำไมเพิ่งมาบอกเอาป่านนี้”

“ก็เพิ่งรู้เหมือนกัน” สุดเขตตอบ เขาสบตากับผู้เป็นแม่ก่อนจะขยายความต่อเมื่อท่านมองมาอย่างไม่เข้าใจ “เมื่อห้าปีก่อนผมคบกับผู้หญิงคนหนึ่ง เธอท้องแต่ผมไม่รู้ ผมเคยพูดกับเธอว่ายังไม่พร้อมที่จะมีลูก เธอก็เลยไม่ยอมบอกผมตอนที่รู้ว่าท้องเพราะกลัวผมจะให้ไปทำแท้ง”

“มีเหตุผลมากกว่านั้นไหม นายเคยพูดเรื่องทำแท้งเหรอ ทำไมเธอถึงคิดว่านายจะให้ไปทำ” สุดโปรดถามต่อด้วยความข้องใจ เพราะฟังแล้วยังดูไม่ค่อยมีเหตุมีผลเท่าไร แค่คำว่า ‘ไม่พร้อม’ จะทำให้ผู้หญิงคิดไปถึงขั้นทำแท้งได้เลยหรือ

“เคยพูด” แพทย์หนุ่มพยักหน้าเบา ๆ เป็นการยอมรับว่าตนเคยพูดจริง “เธอเคยถามว่าฉันอยากมีลูกไหม ฉันก็ตอบว่าไม่อยากเพราะยังไม่พร้อม แล้วเธอก็ถามต่อว่าถ้าเกิดพลาดมีขึ้นมาล่ะจะทำยังไง”

“แล้วนายตอบว่าไง”

“ก็ตอบประมาณว่าคงต้องหาทางออก ซึ่งก็อาจจะต้องทำแท้งเพราะฉันคิดว่ามันคือทางออกที่ดีที่สุด เพราะตอนนั้นทั้งเธอและฉันก็ไม่พร้อมกันทั้งคู่” สุดเขตเล่าไปพร้อมกับความรู้สึกปวดใจระคนรู้สึกผิด เมื่อผู้เป็นแม่มองมาที่เขาด้วยแววตาที่บอกได้ชัดว่าท่านกำลังผิดหวังในตัวเขา

รู้สึกผิดทั้งกับหญิงสาวที่ต้องอุ้มท้องและเลี้ยงลูกคนเดียว ทั้งกับมารดาที่มองเขาด้วยแววตาที่เขาไม่เคยได้สัมผัสมาก่อน...

“ตอนที่คุยไม่รู้สึกเอะใจเลยเหรอคะ เอยว่าเธอน่าจะถามเพราะรู้ตัวว่าท้องนะ” สุพรรณวดีเอ่ยถามขึ้นมาบ้าง

“เออ นั่นสิ” สุดโปรดเห็นด้วยกับคำถามของภรรยา ถ้าเป็นเขาก็คงจะรู้สึกเอะใจบ้างหากผู้หญิงที่ตนคบอยู่มาเกริ่นถามทำนองนี้

“ตอนนั้นถามไปแล้ว แต่เธอบอกว่าไม่ท้อง” อีกอย่างเขาก็ป้องกันแทบจะทุกครั้ง มีแค่ครั้งเดียวที่มันฉุกเฉินจริง ๆ และเราก็ได้แก้ไขมันหลังจากนั้นทันที จึงคิดว่าไม่น่าพลาด และกัญญาวีร์ก็คงถามไปอย่างนั้น เขาไม่คิดว่ามันจะพลาดขึ้นมาจริง ๆ

“แล้วมั่นใจใช่ไหมว่าเป็นลูกนายจริง ๆ” สุดโปรดไม่ใช่คนมองโลกในแง่ร้ายขนาดนั้น แต่ถามให้ชัวร์ไว้ก่อน ไม่อยากให้พี่ชายโดนผู้หญิงหลอก

“มั่นใจ ตรวจ DNA แล้ว เป็นลูกฉันจริง ๆ” ทั้งแววตาและน้ำเสียงของสุดเขตหนักแน่นจนทุกคนพูดอะไรไม่ออก ไปต่อไม่ถูกเลย จู่ ๆ ก็มีหลานเพิ่มเข้ามาอย่างไม่ทันได้ตั้งตัว ไม่ได้คิดจะรังเกียจแม้ไม่รู้ว่าแม่เด็กเป็นใคร เพียงแต่ไม่มีใครตั้งรับกับเรื่องนี้ทันเท่านั้นเอง

แก้วมณีสูดลมหายใจเข้าเพื่อระงับอารมณ์ที่คุกรุ่น ทั้งโมโหทั้งผิดหวัง แต่จะตำหนิหรือต่อว่าตอนนี้ก็คงไม่มีประโยชน์ อีกทั้งเรื่องที่บอกว่าหลานชายของหล่อนแอดมิตอยู่ที่โรงพยาบาลก็ยังไม่เคลียร์ “ลูกป่วยเป็นอะไร ทำไมต้องนอนโรงพยาบาล”

“อุบัติเหตุครับ รถชน ตอนนี้อยู่ในห้องไอซียู”

“ฮะ!!” แก้วมณีและสุนีย์ที่ยืนอยู่ไม่ไกลถึงกับต้องยกมือขึ้นมาทาบอกด้วยความตกใจสุดขีด ทีแรกก็คิดว่าน่าจะป่วยเป็นไข้หวัดธรรมดา ไม่คิดว่าจะถึงขั้นต้องเข้าห้อง ICU พอรู้แบบนี้คนที่เพิ่งรู้ว่ามีหลานเพิ่มก็ยิ่งอกสั่นขวัญแขวน “แล้วอาการเป็นยังไง ปลอดภัยใช่ไหม”

“เบื้องต้นปลอดภัยครับ แต่อาการยังน่าเป็นห่วง เพราะผ่านมาสองวันแล้วยังไม่รู้สึกตัว”

“โอ๊ยตาย ๆ ทำไมไม่บอกแม่ให้เร็วกว่านี้”

เสียงโทรศัพท์ของสุดเขตดังแทรกขึ้นมาขัดจังหวะการพูดคุย ชายหนุ่มยกมันขึ้นมาดู ก่อนจะกดรับทันทีเมื่อเห็นว่าเป็นสายจากห้อง ICU และไม่ถึงหนึ่งนาทีต่อมาใบหน้าหล่อเหลาก็ฉายความดีใจออกมาอย่างไม่ปิดบัง ก้อนเนื้อในอกข้างซ้ายเต้นแรงอย่างควบคุมไม่ได้ เมื่อได้ปลายสายแจ้งมาว่าเด็กชายปกป้องรู้สึกตัวแล้ว พอวางสายสุดเขตก็รีบบอกข่าวดีกับทุกคนทันที