บทที่ 5 ผมมีลูกแล้ว 5

ผมมีลูกแล้ว

“ฮือ ๆ ฮือออ...”

เสียงเรียกในลำคอที่มาพร้อมกับเสียงร้องไห้ผะแผ่ว คล้ายคนไม่มีแรงของเด็กชาย ทำให้กัญญาวีร์ซึ่งอยู่ในชุดปลอดเชื้อเกือบจะลุกขึ้นจากรถเข็นไปยืนข้างเตียงผู้ป่วยในห้องไอซียูอย่างไม่สนอาการเจ็บของตนเอง หากไม่มีสหดลที่ยืนอยู่ข้างหลังรั้งเอาไว้เสียก่อน เธอเดินเองได้ก็จริง แต่ร่างกายของเธอไม่แข็งแรง ยังไม่ได้รับการฟื้นฟูอย่างเต็มที่ ชายหนุ่มจึงกลัวว่าเธออาจจะล้มหากไม่ระวังให้ดี

“ใจเย็น ๆ” เขาบอกแล้วรีบเข็นรถเข้าไปใกล้ ๆ เตียงที่เด็กชายนอนรักษาตัว

น้ำตาของคนเป็นแม่คลอหน่วยอีกครั้งเพียงแค่ได้เห็นใบหน้าของลูก ความรู้สึกแรกคือเธอดีใจที่ลูกรู้สึกตัวและปลอดภัย หากอึดใจต่อมาเธอกลับรู้สึกสงสารลูกจับจิต เพราะแกยังตัวเล็กมาก ไม่ควรต้องมาเจอเหตุการณ์ที่ทำให้บาดเจ็บจนปางตายเช่นนี้เลย

“…แม่อยู่นี่แล้วครับ คนเก่งไม่ร้องไห้นะ” หญิงสาวปลอบลูกเสียงสั่นเครือ ยื่นมือข้างที่ไม่ได้รับบาดเจ็บออกไปลูบศีรษะและเช็ดน้ำตาออกจากใบหน้าให้ลูกอย่างอ่อนโยน พร้อมทั้งใช้สายตาสำรวจอาการบาดเจ็บของคนตัวเล็ก เธออยากโน้มลงไปกอดลูกเหลือเกิน หากก็ทำไม่ได้ดั่งที่ใจหวัง เนื่องจากสภาพร่างกายของตนไม่เอื้ออำนวย กัญญาวีร์พยายามกลั้นเสียงสะอื้น ไม่แสดงอาการอ่อนแอต่อหน้าลูก เพราะในยามนี้เธอต้องเข้มแข็งเพื่อเป็นหลักยึดให้เด็กชาย “คนเก่งของแม่ ไม่ร้องนะ ป้องเจ็บมากไหมลูก”

หนุ่มน้อยในชุดผู้ป่วยของทางโรงพยาบาลนอนร้องไห้น้ำตานองหน้า อยากจะพูดแต่ก็พูดไม่ได้เพราะมีเครื่องช่วยหายใจสอดเข้าไปในปาก ปกป้องยกแขนทั้งสองข้างขึ้นเล็กน้อย หวังจะไขว่คว้าตัวแม่เข้ามากอด หากต้องผิดหวังเมื่อบาดแผลผ่าตัดทำให้ตนไม่สามารถยันตัวขึ้นไปได้ ส่วนผู้เป็นมารดาก็ทำได้เพียงโน้มตัวลงไปหาได้เพียงเล็กน้อยเท่านั้น

กัญญาวีร์แทบขาดใจเมื่อเห็นสีหน้าโรยแรงของลูก หญิงสาวกำลังจะหันไปเรียกพยาบาล แต่ยังไม่ทันได้เรียก พยาบาลสาวก็เดินเข้ามาถึงเตียงพอดี

“ให้ยาแก้ปวดค่ะกับยาฆ่าเชื้อค่ะ”

“ค่ะ” คนเป็นแม่พยักหน้ารับรู้ พลางเลื่อนมือลงไปกุมมือเล็กของลูกแล้วบีบเบา ๆ เพื่อปลอบและให้กำลังใจ ก่อนจะเอ่ยถามพยาบาลที่กำลังจะให้ยาผ่านสายน้ำเกลือ “แกรู้สึกตัวนานหรือยังคะ”

“ไม่นานค่ะ สักประมาณสิบนาทีนิด ๆ พอน้องรู้สึกตัวเราก็แจ้งคุณแม่เลยทันที”

“อาการของแกเป็นยังไงบ้างคะ ยังน่าเป็นห่วงอยู่ไหม แล้วจะถอดเครื่องช่วยหายใจได้เมื่อไรคะ”

“ดิฉันยังตอบไม่ได้ค่ะ ต้องรอให้คุณหมอเข้ามาดูอาการอย่างละเอียดอีกที” พยาบาลสาวเงยหน้าขึ้นไปมองจอที่แสดงอัตราการหายใจของเด็กชาย ก่อนจะตอบอีกครั้ง “แต่จากที่ดิฉันดูเบื้องต้นคิดว่าน่าจะได้ถอดเร็ว ๆ นี้ค่ะ น้องหายใจเองได้ดีประมาณหนึ่ง ไม่หอบ แต่ยังไงก็ต้องรอให้หมอมาเช็กดูก่อนถึงจะคอนเฟิร์มได้”

คนฟังรู้สึกใจชื้นขึ้นมานิดหนึ่งเมื่อได้ยินเช่นนั้น แม้ตอนนี้ปกป้องจะฟื้นขึ้นมาแล้ว หากเธอก็ยังรู้สึกกังวลในหลาย ๆ เรื่อง เพราะไม่รู้ว่าอวัยวะภายในจะเสียหายไปมากน้อยแค่ไหน

“แล้วคุณหมอจะเข้ามาเมื่อไรคะ พอจะทราบไหมคะ” กัญญาวีร์ถามต่อ

“อืม...ไม่แน่ใจเหมือนกันค่ะ น่าจะเป็นช่วงบ่ายค่ะ ตอนนี้หมอตรวจผู้ป่วยนอกอยู่” พยาบาลสาวตอบกลาง ๆ ไว้ก่อน เพราะไม่แน่ใจตารางตรวจคนไข้ของหมอน้ำปิงสักเท่าไร “แต่เดี๋ยวหมอเขตจะเข้ามาค่ะ คงพอจะตอบได้ชัดมากกว่าดิฉัน”

“ค่ะ ขอบคุณมากนะคะ” กัญญาวีร์บอกอย่างสุภาพพร้อมส่งยิ้มบาง ๆ ก่อนที่พยาบาลจะเดินออกไปหลังจากหมดหน้าที่แล้ว

หญิงสาวรู้สึกกังวลขึ้นมาเมื่อได้ยินชื่อของสุดเขต เพราะยังตัดสินใจไม่ได้ว่าหลังจากนี้จะทำเช่นไร หรือจะเลือกทางใด อีกทั้งยังไม่รู้ว่าความรับผิดชอบที่เขาเสนอมานั้นมันมีขอบเขตมากแค่ไหน หากเพียงครู่เดียวเธอก็เลิกคิด เพราะตอนนี้เธอต้องสนใจลูกชายก่อน

“เดี๋ยวก็หายแล้วครับคนเก่ง ไม่ร้องนะลูก ยิ่งร้องลูกก็ยิ่งจะเจ็บนะ” เธอเอ่ยปลอบและพยายามเช็ดน้ำตาออกจากใบหน้าของลูก ใจจะขาดเมื่อสบกับดวงตาซึ่งคลอด้วยหยาดน้ำ อีกทั้งยังกลัวว่าแผลที่เพิ่งผ่าตัดไปเมื่อคืนนั้นจะได้รับการกระทบกระเทือนจากการร้องไห้

“ฮือ...อือ...” เด็กชายพยายามส่งเสียงคล้ายต้องการจะสื่อสารอะไรสักอย่างกับมารดา หากก็ทำได้อยากเพราะตนยังไม่มีแรงมากพอ 

หญิงสาวพยายามฟังว่าลูกพูดว่าอะไร จิตใจทรมานมากกว่าสิ่งใด เธอสูดน้ำมูก พร้อมตั้งสติและบอกตัวเองให้เข้มแข็ง ก่อนจะเอ่ยปลอบโยนลูกเพราะเป็นสิ่งเดียวที่เธอสามารถทำได้ในตอนนี้ “แม่อยู่ตรงนี้ครับ ลูกไม่ต้องกลัวนะ เมื่อกี้พี่พยาบาลมาฉีดยาให้แล้ว เดี๋ยวลูกก็ไม่เจ็บแล้วครับ ไม่ร้องนะ”

มันน่าเศร้าใจตรงที่ตอนที่ลูกเจ็บสาหัสเช่นนี้ เธอซึ่งเป็นแม่ยังไม่สามารถโน้มตัวลงไปกอดปลอบขวัญให้แกหายจากความกลัวได้ ทำได้เพียงดึงมือเล็กเข้ามาจูบ แล้วเลื่อนมาแนบไว้ข้างแก้ม ส่งความห่วงใยผ่านไออุ่นจากฝ่ามือของกันและกัน

“ไม่ร้องครับนะครับคนเก่งของแม่ เดี๋ยวหนูก็หาย แล้วเรากลับบ้านกันนะครับ”