All Chapters of ท่านรองคลั่งรัก: Chapter 31 - Chapter 40

ครบหนึ่งเดือนแล้วที่มุกตาภายอมตกลงคบหาเป็นแฟนกันอลัน แต่ทั้งสองก็ยังไม่เคยได้ไปเที่ยวด้วยกันตามที่คุยไว้เพราะมีรุ่นพี่ในแผนกไม่สบาย มุกตาภาเลยต้องขึ้นเวรแทน หญิงสาวทำงานติดๆ กันและมีวันหยุดเพียงแค่วันเดียว ทั้งสองจึงแค่ไปดูหนังด้วยกันเท่านั้นและพอหยุดอีกหนึ่งวันอลันก็พาหญิงสาวไปรู้จักกับบิดาและพี่ชายฝาแฝดซึ่งคุณอิทธิผู้เป็นบิดาชอบว่าที่ลูกสะใภ้คนนี้มากจนอยากจะรีบไปสู่ขอ แต่มุกตาภาก็ต้องรีบห้ามไว้ก่อนเพราะเธอกลัวบิดามารดาจะตกใจเวลาที่ผ่านมานั้น อลันคอยรับส่งในวันที่หญิงสาวเลิกงานดึก หรือถ้าวันไหนเธอต้องไปขึ้นเวรดึกเขาก็จะเป็นไปส่งเธอที่โรงพยาบาลและรับกลับในตอนเช้าวันนี้ก็เป็นอีกหนึ่งวันที่มุกตาภาลงเวรในเวลาแปดโมงเช้าและเมื่อลงมาจากตึกรถของอลันก็มาจอดรออยู่แล้ว“เหนื่อยไหม” คำถามเดิมที่เขาถามตั้งแต่ยังไม่ได้เป็นแฟนมันทำให้หญิงสาวรู้สึกหายเหนื่อยไปในทันที“เหนื่อยค่ะ เมื่อคืนยุ่งมาก คนไข้มากันตลอดทั้งคืนเลย มุกเพิ่งได้นั่งตอนตีห้า ตอนนี้ทั้งหิวทั้งง่วงเลยค่ะ” หญิงสาวเล่าถึงความเหนื่อยของตัวเองแต่ใบหน้าก็ยังคงยิ้มแล้วอลันก็พามุกตาภากลับมาที่ห้องพักของเธอซึ่งเขาซื้อหารเช้ามารอแล้วทั้

อลันยืดตัวขึ้นมาจูบร่างที่ยังสั่นสะท้านและหอบเหนื่อย หญิงสาวก็จูบกลับอย่างเร่าร้อน มุกตาภายังคงหอบเหนื่อยแต่เมื่อฝ่ามือร้อนเคล้นคลึงบนหน้าอกอิ่มและปลายนิ้วบีบขยี้ยอดถันหญิงสาวก็รู้สึกว่าร่างกายของเธอมันร้อนขึ้นได้อย่างง่ายดายเขาลากไล้ปลายลิ้นร้อนมายังลำคอระหงก่อนจะขบเม้มเบาๆ ที่เนินอกอิ่มมุกตาภาเผลอแอ่นหน้าอกเข้าหา เมื่อเขารัวปลายลิ้นบนยอดถันสีสวยเธอก็ครางหวาน มันรู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูก ยิ่งได้ยินเสียงเขาครางอยู่ในลำคอเสียงหวานกระตุ้นให้ร่างกายของเธอตอบสนองเขาไปมากขึ้น“อื้อ....พี่อลัน....”“พี่เพิ่งรู้ว่าตัวเองชอบกินนม”เขากระซิบก่อนจะดูดปลายยอดเข้าปากสลับข้างไปมาอย่างหลงใหล เธอเสียวซ่านกับการปรนเปรอจนรู้สึกได้ว่าร่องรักมันกำลังตอดตุบจนต้องเบียดกายเข้าหาเขาอย่างเชิญชวนอลันเข้าใจภาษากายของเธอดี เขาจับท่อนเอ็นร้อนลากไปมาลนกลีบสวยก่อนจะกดเข้าในร่องรักอย่างช้า“อ๊ะ!....”“แน่นมากมุก....อื้ม....”ตอนนี้ความเจ็บยังไม่จางหายแต่ทุกจังหวะที่ท่อนเอ็นร้อนเคลื่อนเข้าออกก็ทำให้ความเจ็บลดน้อยลงทีละนิดแล้วความเสียวซ่านก็เข้ามาแทนที่ เสียงครางหวานดังต่อเนื่องทำให้คนที่ขยับอยู่ทางด้านบนไม่คิดจะออมแ

เมื่อมาถึงห้องพักอลันก็ไปเอาของขวัญออกมาจากห้องนอนก่อนจะกลับมานั่งข้างๆ มุกตาภาที่รออยู่ในห้องรับแขก เขาส่งกล่องกำมะหยี่สีน้ำเงินให้กับหญิงสาวตรงหน้า“ข้างในเป็นอะไรคะ”“เปิดดูสิครับ” หญิงสาวเปิดดูแล้วยิ้มกว่าเมื่อเห็นว่าข้างในเป็นนาฬิกาข้อมือสีโรสโกล สีเดียวกับสายนาฬิกาที่เธอใส่เป็นประจำต่างกันตรงที่เรือนนี้มันไม่ใช่สมาร์ทวอทช์เหมือนเรือนเธอใส่อยู่ในตอนนี้“ชอบไหมครับ”“ชอบมากเลยค่ะ มุกชอบนาฬิกาสีนี้มาก””“ลองใส่ดูก่อนไหมว่าพอดีหรือเปล่า”อลันช่วยใส่นาฬิกาข้อมือให้กับคนรักซึ่งขนาดของมันเท่ากับข้อมือของเธอพอดี“ใส่ได้พอดีเลยค่ะ ขอบคุณมากนะคะ แต่มุกคงไม่ใส่ไปทำงาน มันสวยและแพงเกินไป”“พี่ไม่บังคับนะ แต่ก็อยากให้มุกหยิบมาใส่บ้าง อย่างวันที่มุกไม่ต้องไปทำงาน”“อือ เอาไว้ตอนที่มุกมาเที่ยวกับพี่มุกจะใส่นะคะ แต่ตอนนี้ขอเก็บก่อนดีกว่าค่ะ พี่อลัน มุกถามได้ไหม ว่าทำไมพี่ถึงเลือกนาฬิกาเป็นของขวัญให้มุกล่ะคะ” เธอถามขณะเก็บนาฬิกาเรือนสวยเข้ากล่อง“มันเป็นความหมายเชิงสัญลักษณ์ครับ พี่อยากให้มุกเข้าใจว่าต่อจากนี้เวลาทั้งหมดของพี่อยู่ที่มุกนะ”“ไม่อยากจะเชื่อว่าพี่อลันจะพูดอะไรหวานๆ แบบนี้เป็นด้วยนะ

ตั้งแต่กลับจากทะเลความรักของมุกตาภาก็ดูจะหวานเพิ่มมากขึ้น แม้ว่าหญิงสาวจะไม่ยอมย้ายไปอยู่กับเขาที่คอนโดแต่อลันก็เป็นคนย้ายตัวเองมาค้างกับเธอที่นี่แต่เขาก็ยังคงรักษาสัญญาว่าจะไม่ทำอะไรเธอถ้าหากวันรุ่งขึ้นไม่ใช่วันหยุดจนกระทั่งเวลาผ่านมาเกือบสิบวัน เย็นนี้ชายหนุ่มก็มารับหญิงสาวที่โรงพยาบาลตามปกติ และเขาจะพาเธอไปทานอาหารที่บ้านของบิดาตามที่นัด จากนั้นก็จะพาเธอกลับไปค้างที่คอนโดเพราะพรุ่งนี้เป็นวันหยุดของมุกตาภา ซึ่งที่นั่นเขาเตรียมเสื้อผ้ารวมถึงของใช้ของหญิงสาวไว้ครบหมดแล้ว“วันนี้เหนื่อยไหมครับ”“ไม่เหนื่อยค่ะ วันนี้คนไข้ไม่เยอะเลย แล้วนี่เราจะไปบ้านพี่อลันเลยเหรอคะ”“ใช่ครับ”“มุกอยากเปลี่ยนชุดก่อนได้ไหม มันจะเสียเวลาหรือเปล่าคะ” เธอก้มมองตัวเองที่ยังสวมชุดทำงานสีน้ำเงินเข้มซึ่งเป็นชุดฟอร์มสำหรับพยาบาลแผนกฉุกเฉินที่เป็นเสื้อคอวีกับกางเพื่อให้สะดวกต่อการทำงาน แต่คิดว่าใส่ไปทานอาหารคงไม่เหมาะเท่าไหร่เพราะตลอดทั้งวันก็ไม่รู้ว่ามีเชื้อโรคอะไรติดไปตามชุดบ้าง“ได้ครับ เรานัดกับหกโมงมุกมีเวลาอีกนานเลยครับ”อลันจอดรถที่หน้าหอพักก่อนจะเดินตามเธอขึ้นไปอย่างคุ้นเคย เขานั่งรอมุกตาภาอาบน้ำไม่นานหญ

ทางด้านอารัญที่ออกมาดื่มกับภูวิศได้เกือบหนึ่งชั่วโมงเขาก็ขอตัวกลับตอนนี้ชายหนุ่มเลยนั่งดื่มอยู่คนเดียวและคิดว่าอีกสักพักตนเองก็จะกลับแล้วเหมือนกันเขามองไปรอบๆ ร้านซึ่งนักท่องเที่ยวส่วนใหญ่จะมักจะเป็นคู่หรือไม่ก็มากันเป็นกลุ่มจะมีแค่เขาคนเดียวที่นั่งอยู่ตามลำพัง ชายหนุ่มอดคิดถึงตัวเองไม่ได้เพราะก่อนหน้านี้ก็เคยมีแฟนมาหลายคน แต่ไม่ว่าจะคบกับใครก็ถูกมารดากีดกันด้วยเหตุผลที่ว่าไม่มีใครเหมาะสมกับเขาสุดท้ายแล้วอารัญก็เลยเลิกที่จะสนใจผู้หญิงเพราะคิดว่าต่อให้คนนั้นสวยเก่งฐานะดีแค่ไหนก็ไม่สามารถพิชิตใจมารดาของเขาได้แต่ตอนนี้ทุกอย่างมันเปลี่ยนไปอารัญก็เริ่มอยากจะมองหาใครสักคนเพราะการอยู่คนเดียวมันก็รู้สึกเหงาแต่ก็ยังไม่มีใครที่ทำให้เขารู้สึกอยากจะใช้ชีวิตด้วยเข้ามาเลยเขาสั่งเครื่องดื่มอีกหนึ่งแก้วและถ้าดื่มแก้วนี้หมดก็คงจะกลับแต่ดื่มไปได้เพียงครึ่งผู้หญิงคนหนึ่งก็เดินตรงเข้ามา“อลันคะ โชคดีจังที่เจอคุณที่นี่” โชติชญาเดินเข้ามาทักทายเพราะคิดว่าเขาคืออลันอดีตคนรักของเธอ “ขอโทษนะครับคุณคงทักคนผิด” อารัญปฏิเสธเพราะเขาจำได้ว่าไม่เคยรู้จักผู้หญิงคนนี้มาก่อน“แหมเลิกกันไปแค่ปีเดียวทำเป็นจำโชไม่ไ