All Chapters of ท่านรองคลั่งรัก: Chapter 1 - Chapter 10

มุกตาภาลังเลว่าจะช่วยผู้ชายคนนี้ดีหรือเปล่า เพราะถ้าช่วยเขาเธอก็กลัวว่าจะได้รับอันตรายไปด้วยถ้าคนที่เขากำลังหนีตามมาเจอ แต่ถ้าเธอไม่ช่วยแล้วเกิดอันตรายขึ้นกับเขาเธอจะรู้สึกผิดมากแน่ๆ“ฉันจะรู้ได้ยังไงว่าคุณพูดจริงเกินคุณเป็นคนร้ายที่หนีตำรวจมาแล้วจับฉันเป็นตัวประกันขึ้นมาล่ะคะ” หญิงสาวไม่เชื่อใจแต่ก็ไม่อาจใจร้ายทิ้งเขาไว้ได้“แค่ยืนผมก็จะไม่ไหวแล้วผมจะเอาแรงที่ไหนมาทำร้ายคุณล่ะ”“แล้วคุณจะให้ฉันพาไปส่งที่ไหน”“ผมขอไปนอนพักก่อนได้ไหม ถ้าผมพอมีแรงผมจะไปเองรับรองได้เลยว่าจะไม่ทำให้คุณเดือดร้อน”แล้วความสงสารและความเห็นใจมุกตาภาเลยยอมให้เขาเดินตามเธอมาจนถึงรถแท็กซี่ที่จอดอยู่หญิงสาวบอกจุดหมายปลายทางจากนั้นก็ประคองเขาเข้าไปนั่งที่เบาะหลังและเมื่อรถจอดที่หน้าหอพักแห่งหนึ่งเขาก็เดินตามเธอเข้าไปด้านในบริเวณหอพักเวลาตีห้าเงียบสงัดทำให้มุกตาภาไม่ต้องกลัวว่าจะมีคนมาเห็น หญิงสาวเดินนำเข้าเข้าไปในลิฟต์และกดไปยังชั้นหก“ห้องฉันแคบหน่อยนะ คุณนอนที่โซฟานั่นแหละ”“ขอบคุณครับ” ชายหนุ่มล้มตัวลงนอนและเอามือกุมหน้าท้องไว้“ฉันขอดูแผลหน่อยได้ไหมคะ”“ผมไม่เป็นอะไรมากหรอกครับ”“ถ้าอยากอยู่ที่นี่ก็เอามือออก

ปัจจุบัน มุกตาภาเลิกงานก็รีบขับรถกลับยังหอพักของตนเองเพราะกลัวผู้ชายคนที่เธอช่วยไว้อาการจะแย่หลงหรือถ้ามองในแง่ร้ายเขาอาจจะขโมยของในห้องเธอไปแล้วก็ได้แต่เมื่อเปิดประตูห้องเข้าไปก็โล่งใจเมื่อเห็นว่าเขายังนอนอยู่ที่เดิม“คุณคะ คุณ” เธอเรียกเบาๆ แล้วจับไปที่แขนซึ่งตอนนี้ไม่ได้ร้อนเหมือนเมื่อวานแล้ว“เลิกงานแล้วเหรอครับ”“ค่ะ วันนี้ได้กินข้าว กินยาไหมคะ”“ครับ”“หน้าตาดูดีขึ้นกว่าเมื่อวานนะ ที่บอกว่าจะติดต่อเพื่อนล่ะคะ ติดต่อหรือยังคะ”“ยังเลยครับ ผมขออยู่นี่อีกสักสองสามวันได้ไหม ผมจ่ายค่าเช่าให้คุณก็ได้นะ”“ฉันไม่ใช่คนเห็นแก่เงินหรอก แต่ห้องฉันมันเล็ก ฉันพาคุณไปหาห้องพักรายวันอยู่ดีกว่าไหมคะ”“ผมไม่อยากอยู่คนเดียว อยู่กับคุณอุ่นใจกว่าเยอะ อย่างน้อยคุณก็ยังทำแผลให้ผมได้ ผมจะอยู่เงียบๆ ไม่รบกวนคุณหรอกนะ คุณช่วยผมแล้วก็ช่วยให้ถึงที่สุดสิครับ”“วันนี้คุณพูดเก่งขึ้นเยอะเลยนะคะ คงไม่เจ็บแผลเท่าไหร่”“ครับ ผมดีขึ้นมาก”“เอาล่ะ ฉันก็ไม่ใช่คนใจร้ายอะไรหรอกนะ จะอยู่ต้องก็คงต้องอาบน้ำเปลี่ยนชุดก่อน”“ผมไม่มีชุดเลย”“เดี๋ยวฉันเอาผ้าเช็ดตัวให้นะ คุณไปอาบน้ำก่อนเถอะ เดี๋ยวจะไปซื้อชุดมาให้”“ผมอาบน

คุณอิทธินั่งหน้าเครียดอยู่ในห้องทำงานหลังจากทราบข่าวว่าลูกชายถูกลอบยิงที่พิษณุโลกจากนั้นก็ขึ้นไปรักษาต่อที่เชียงใหม่แต่เขาเช็กกับทางโรงพยาบาลแล้วกลับไม่มีชื่อของลูกชายเข้ารักษาตัวเลย“ดาวว่าที่โรงพยาบาลไม่บอกคงเพราะมันเป็นความลับของคนไข้ค่ะ ถ้าคุณอลันเป็นอะไรร้ายแรงสิงหาน่าจะติดต่อมาแล้ว” ดุจดาวพูดไปด้วยขณะที่มือก็นวดไปบนไหล่ของผู้เป็นสามีเพื่อให้เขาผ่อนคลาย“แต่คนของผมก็กว้างขวางอยู่นะ” คุณอิทธิถอนหายใจเพราะตลอดทั้งวันเขาพยายามติดต่อทั้งลูกชายและคนของลูกชายแต่ก็ติดต่อใครไม่เลยสักคน“หรือว่าคุณอลันจะไปรักษาที่อื่น”“ผมเช็กกับโรงพยาบาลที่พิษณุโลกแล้วหมอบอกว่าเขาจะไปที่เชียงใหม่ เช็กตั๋วเครื่องบินแล้วก็เห็นว่าบินไปกันทั้งสามคน ถ้าอีกสองวันยังติดต่อเขาไม่ได้ผมคงต้องไปตามเอง”“ถ้าคุณไปแล้วใครจะดูแลบริษัทล่ะคะ ดาวว่าคุณรออยู่ที่นี่แหละ เดี๋ยวดาวจะตามเรื่องนี้ต่อเองค่ะ”“ผมฝากด้วยนะดุจดาว อลันเป็นลูกชายคนเดียวของผม ถ้าเขาเป็นอะไรไปผมคงแย่”“ดาวรู้ค่ะ คืนนี้เราเข้านอนกันดีกว่านะคะพรุ่งนี้เช้าเผื่อคุณอลันจะติดต่อกลับมา”“พรุ่งนี้เช้าลองติดต่อไปทางครอบครัวของสิงหาด้วยนะ เผื่อพวกเขามีช่องทางติด

ปัจจุบันมุกตาภาตื่นเช้าเตรียมตัวไปทำงานตามปกติ เมื่อออกมาจากห้องก็เห็นว่าตอนนี้อลันนั้นตื่นนอนแล้ว สีหน้าของชายหนุ่มดูดีกว่าเมื่อวานมาก“วันนี้เป็นยังไงบ้างคะ”“ดีขึ้นแล้วครับ มุกจะไปทำงานแล้วเหรอ”“ค่ะ เดี๋ยวมุกสั่งข้าวร้านข้างล่างมาให้นะคะ พี่อลันจะได้กินยาด้วย”“พี่จัดการเองได้ครับ มุกไปทำงานเถอะไม่ต้องห่วงพี่นะ”“คืนนี้มุกออกเวรเที่ยงคืนนะคะ ร้านข้างล่างปิดสองทุ่มถ้าพี่อลันหิวตอนดึกๆ ก็สั่งออนไลน์ได้นะคะ ในเครื่องน่าจะมีแอปสั่งอาหารอยู่ แล้วก็อย่าขยับตัวมากนะคะเดี๋ยวแผลจะอักเสบอีก”“ครับคุณพยาบาล จริงสิ พี่จะถามว่าเครื่องนี้ใช้ซิมแบบไหน”“ใช้แบบเติมเงินค่ะ พี่จะโทรออกใช่ไหมคะเดี๋ยวมุกเติมให้”“ไม่เป็นไรครับเดี๋ยวพี่จัดการเอง พี่ขอเบอร์โทรเครื่องนี้กับเครื่องที่มุกใช้ตอนนี้หน่อยได้ไหม”“ได้ค่ะ” หญิงสาวหยิบโทรศัพท์ของตนเองขึ้นมาแล้วส่งไลน์เข้าไปในเครื่องที่เขาถืออยู่“พี่กวนเวลามุกแค่นี้แหละรับไปทำงานเถอะ”เมื่อหญิงสาวออกไปจากห้องแล้วเขาก็ส่งข้อความให้สิงหาเติมเงินไม่นานอีกฝ่ายก็โทรกลับ“ผมถึงกรุงเทพแล้วนะครับ คุณอลันให้ผมไปรับที่ไหนครับ”“ยังไม่ต้องมารับฉันหรอกสิงหา ฉันไม่อยากให้ใ

ก๊อก ก๊อก ก๊อกเสียงเคาะประตูห้องดังขึ้นหลังจากมุกตาภาบอกว่าจะไปตลาดนัดเพียงแค่ครึ่งชั่วโมงเท่านั้นอลันแปลกใจเพราะปกติแล้วเธอจะเปิดเข้ามาเลยเนื่องจากมีกุญแจอยู่แล้วเขาลุกจากโซฟาอย่างช้าๆ เพื่อจะไปเปิดประตูและเดาว่ามุกตาภาอาจจะลืมกุญแจห้อง“ทำไมกลับเร็วจังล่ะมุก” เขาเปิดประตูออกมาพร้อมกับคำถามแต่ก็ต้องตกใจเพราะคนที่ยืนอยู่นั้นไม่ใช่เจ้าของห้อง“นี่คุณเป็นใคร มาอยู่ห้องของยัยมุกได้ยังไง แล้วยัยมุกเพื่อนฉันอยู่ไหน” หญิงสาวถามรัวๆ“มุกไปตลาดนัดครับ แล้วคุณล่ะเป็นใคร” เขาเลือกตอบคำถามสุดท้ายแล้วถามเธอกลับบ้าง“ฉันเป็นเพื่อนของยัยมุก ชื่อเมย์แล้วคุณล่ะคะชื่ออะไร”“ผมชื่ออลันคุณเรียกพี่เหมือนมุกก็ได้”“แล้วพี่เป็นใครล่ะคะ”“พี่เป็นคนที่มุกช่วยไว้ ถ้าเมย์มาหามุกก็เข้าไปรอในห้องไหม” เขายังคงเจ็บแผลจึงไม่อยากจะยืนนานๆ“ได้ค่ะ” เมื่อเข้ามานั่งในห้องแล้วเมริษาหรือเมย์ก็นั่งจ้องหน้าอลันอย่างจับผิด“มีอะไรหรือเปล่าครับ” อลันรู้สึกอึดอัดกับสายตาของหญิงสาวจนได้แต่นั่งตัวเกร็ง“เล่ามาค่ะ ว่าพี่มาอยู่ที่นี่ได้ยังไงแอบคบกันมานานแค่ไหนแล้ว” เมริษาคิดว่าผู้ชายคนนี้คงเป็นแฟนของมุกตาภาแน่ๆ ถ้าไม่อยากนั้นเพ