All Chapters of ท่านรองคลั่งรัก: Chapter 11 - Chapter 20

ภายในห้องสี่เหลี่ยมขนาดเล็ก ด้านในมีจอคอมพิวเตอร์วางเรียงกันอยู่สามตัว ด้านหน้าวางแท็บเล็ตเครื่องและโทรศัพท์มือถืออีกสองเครื่องชายหนุ่มคนหนึ่งกำลังนั่งจ้องกราฟบนจอคอมพิวเตอร์ขณะที่สมองก็กำลังใช้ความคิดที่จะเปิดออเดอร์ เขาคืออารัญชายหนุ่มวัยเกือบ 30 ปีที่เรียนทางด้านเศรษฐศาสตร์และมีความชื่นชอบในการเทรดหุ้น การนั่งดูกราฟซึ่งเสมือนเขากำลังหลุดไปอีกโลกหนึ่งที่มีแค่เขากับกราฟตรงหน้าเสียงเคาะประตูดังขึ้นทำให้ชายหนุ่มถอยออกจากหน้าจอหมุนเก้าอี้แล้วเดินไปเปิดประตู“มีอะไรครับแม่”“ยุ่งอยู่หรือเปล่า” เธอรู้ว่าหัวค่ำแบบนี้ลูกชายจะจริงจังกับการหารายได้แต่เรื่องที่จะพูดมันก็สำคัญจนไม่อาจรอได้อีกต่อไป“ไม่ครับแม่ วันนี้ผมไม่ได้เทรดอะไรกราฟไม่น่าเล่นเท่าไหร่ แม่มีอะไรหรือเปล่า” เขาขยับเก้าอี้อีกตัวมาให้มารดานั่ง“ถึงเวลาแล้วล่ะอารัญ”“ถึงเวลาอะไรครับแม่” ชายหนุ่มถามมารดาเพราะไม่แน่ใจว่าท่านกำลังพูดถึงเรื่องอะไร“ถึงเวลาที่ลูกจะต้องไปทวงทุกอย่างของลูกคืน”“แม่ครับเราจะทำแบบนั้นจริงๆ เหรอครับ”“จริงสิลูก”“ผมไม่อยากทำเลย”“อารัญตลอด 30 ปีที่ผ่านมาน้องชายของลูกเสวยสุขในสมบัติมากมายอยู่คนเดียวแล้ว ลูก

“เมื่อกี้แม่โทรมาบอกค่ะว่าตอนนี้เจอตัวคุณอลันแล้วค่ะ”“จริงเหรอดาว แล้วไปเจอลูกผมที่ไหนล่ะ ผมขอคุยกับเขาหน่อยได้ไหม เขาปลอดภัยหรือเปล่า” แม้จะแปลกใจกับสิ่งที่ดุจดาวพูดแต่เขาก็ยังตามน้ำไปก่อนเพราะอยากรู้ว่าสิ่งที่เธอพูดจะตรงกับที่ลูกชายบอกเขาไหม“ใจเย็นๆ ค่ะคุณอิทธิดาวให้ญาติที่อยู่พิษณุโลกช่วยออกตามหาแล้วก็เจอเขาไปอยู่ที่บ้านเช่าเล็กๆ แห่งหนึ่งสภาพดูไม่ค่อยดีเท่าไหร่ เพราะแผลผ่าตัดก็ยังไม่หายดีแล้วรู้สึกว่าเขาจะล้มจนศีรษะกระแทกตอนนี้อยู่ที่โรงพยาบาลค่ะ” เธอแต่งเติมสิ่งที่ฟังจากมารดาเพื่อให้ฟังสมเหตุสมผลมากขึ้น“โรงพยาบาลไหนล่ะ ผมอยากจะไปเยี่ยมลูก”“คุณอิทธิคะตอนนี้เราไม่รู้ว่าใครที่กำลังตามทำร้ายคุณอลันอยู่ ถ้าคุณไปเยี่ยมขึ้นมาเกิดคนร้ายทำอะไรคุณอลันอีกล่ะคะ”“แต่ผมห่วงลูกนะ”“คุณไม่ต้องห่วงนะคะดาวให้ญาติช่วยดูแลความปลอดภัยอย่างดี” หญิงสาวลูบแขนเขาเบาๆ อย่างอ่อนโยน“ผมช่วยอะไรลูกได้บ้างล่ะ ผมไม่อยากอยู่เฉยๆ นะ”“แต่คุณอลันฝากมาบอกคุณอิทธิค่ะ”“ฝากมาบอกว่าอะไร” อิทธิขมวดคิ้วอย่างสงสัยว่าทำไมถึงต้องฝากคนอื่นมาบอก“ตอนนี้เขาไม่ไว้ใจใครเลยค่ะ เขาอยากให้คุณช่วยไล่สิงหากับดนัยออก”“ทำไมล่ะส

เมื่อหญิงสาวดีกับเขาขนาดนี้อลันก็อยากจะทำอะไรให้กับมุกตาภาบ้างแต่ด้วยสภาพร่างกายยังไม่แข็งแรงเต็มร้อยจึงไม่อาจทำอะไรได้มาก หลังจากทานข้าวทานยาแล้วชายหนุ่มก็นึกขึ้นได้ว่าที่ผ่านมาหลายวันตัวเองยังไม่ได้ทานกาแฟเลยซึ่งปกติแล้วชายหนุ่มเป็นคนติดกาแฟเป็นอย่างมาก แต่ก็ไม่รู้ว่ามันจะมีผลอะไรกับร่างกายของตนเองในขณะที่ยังบาดเจ็บอยู่หรือเปล่าเขาไม่รอช้าที่จะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาส่งข้อความไปหามุกดาภาโดยใช้โปรแกรมไลน์ที่อยู่ในเครื่องของเธอแต่เปลี่ยนเป็นชื่อตัวเองAlan : มุกพี่ถามอะไรหน่อยนะAlan : แต่ไม่ต้องรีบตอบว่างตอนไหนค่อยชายหนุ่มเปิดประเด็นเพราะกลัวจะรบกวนการทำงานของหญิงสาวAlan : พี่อยากรู้ว่าพี่กินกาแฟได้หรือเปล่ามันจะมีผลอะไรกับแผลMooK_MooK : รอแป๊บนะคะอีก 10 นาทีมุกโทรกลับหลังจากเห็นข้อความตอบกลับแล้วอลันก็เข้าห้องน้ำจัดการโกนหนวดเคราให้เรียบร้อยก่อนจะกลับออกมาในจังหวะที่โทรศัพท์กำลังสั่นอยู่บนโต๊ะพอดี“ฮัลโหลมุกพี่กวนมุกหรือเปล่า”“ไม่ได้กวนค่ะ แต่พี่อลันอย่าเพิ่งกินกาแฟนะ มันอาจจะไม่มีผลโดยตรงต่อแผล แต่มุกว่าไม่กินจะดีกว่าค่ะ กาแฟทำให้พี่ไม่ง่วงและนั่นก็หมายความว่าพี่จะไม่ได้พักผ่อนเลย

18.00 สองวันต่อมาดุจดาวนั่งอยู่หลังพวงมาลัยรถยนต์คันหรูที่คุณอิทธิซื้อให้ เบาะนั่งข้างคนขับนั้นมีชายหนุ่มนั่งหน้าเครียดกำลังจ้องหน้าจอแท็ปเล็ตที่มีทั้งข้อมูลและรูปภาพของคนที่เขาจะต้องจำให้ได้ภายในระยะเวลาอันสั้น“ไม่ต้องทำหน้าเครียดขนาดนั้นก็ได้อารัญ เพราะปกติคุณอลันก็ไม่ค่อยสุงสิงกับใครหรอก ตอนนี้ลูกน้องคนสนิทของเขาก็ถูกไล่ออกแล้ว” ดุจดาวหันมามองน้องขายที่เธอช่วยมารดาเลี้ยงดูมาตั้งแต่เกิด ขณะกำลังขับรถฝ่าการจราจรที่แสนจะติดขัดเพื่อพาเขากลับไปยังบ้านหลังใหญ่ของคุณอิทธิ“แล้วคนที่ชื่อภูวิศล่ะพี่”“อารัญต้องเรียกเขาว่าพี่ภูนะ”“ครับพี่”“คนนี้ค่อนข้างสนิทและตอนนี้ก็เข้ามาช่วยงานในบริษัทมากขึ้น แต่ไม่ต้องห่วงหรอก ยังไงพี่ก็จะอยู่กับอารัญตลอดเพราะตอนนี้เขาไม่มีเลขาช่วย คุณอิทธิเลยบอกให้พี่มาช่วยงานแทนเลขาคนเก่าไปก่อน พรุ่งนี้เราจะเข้าบริษัทกันเลย”“จะไม่เร็วไปเหรอพี่”“ไม่หรอก ปกติคุณอลันเป็นคนขยันไม่เคยหยุดงานนานๆ และยิ่งเราเข้าไปเร็วมันก็จะดีกับเรานะ”“ดียังไงล่ะ”“ก็เรื่องที่คุณอิทธิจะวางมือจากบริษัทและยกทุกอย่างให้ลูกจะได้เป็นไปตามแผนเดิม”“ยังไงของทุกอย่างก็เป็นชื่ออลันนะพี่ ไม่ใช่ผ

อีกด้านหนึ่งหลังจากที่อลันขึ้นรถของดุจดาวและขับออกจากบ้านไปแล้ว คุณอิทธิก็รีบโทรศัพท์ไปถามสิงหาว่ามันเกิดอะไรขึ้นอลันถึงได้กลับมาบ้านพร้อมกับดุจดาวทั้งที่ก่อนหน้านี้ก็ไม่เคยไว้ใจเธอเลย“สวัสดีครับคุณท่าน”“สิงหามันเกิดอะไรขึ้นทำไมเมื่อวานอลันถึงกลับมาบ้านพร้อมกับดุจดาว”“อะไรนะครับ คุณอลันกลับไปที่บ้านเหรอผมไม่เห็นรู้เรื่องเลยครับ”“นี่เขาไม่ปรึกษาพวกนายก่อนเลยเหรอ มันอันตรายมากนะ”“ไม่นะครับ ผมว่าต้องมีการเข้าใจผิดอะไรกันแน่ เมื่อเช้าผมยังเอาข้าวมันไก่ไปให้คุณอลันเลยนะครับ”“เอาไปให้ที่ไหน”“ก็ที่หอพักที่เขาไปขออาศัยอยู่”“ฉันว่าเรื่องมันไปกันใหญ่แล้ว เพราะเมื่อเช้าเขาอยู่กับฉันที่บ้านนะ”“เป็นไปไม่ได้แน่ๆ ผมขอวางสายก่อนได้ไหมครับ ผมจะโทรหาคุณอลันก่อน”สิงหากดโทรออกหาเจ้านายเขารอสายอยู่ไม่นานปลายสายก็กดรับ“มีอะไรสิงหา” อลันแปลกใจเพราะเขาเคยสั่งไว้แล้วว่าเขาจะเป็นคนโทรหาอีกฝ่ายเอง“คุณอยู่ที่ไหนครับ”“ฉันก็อยู่ที่ห้องของมุกไง นายจะถามเพื่ออะไร”“เมื่อกี้คุณท่านโทรมาบอกผมว่าเมื่อวานคุณกลับไปที่บ้านพร้อมกับคุณดุจดาวแล้ววันนี้ก็เข้าไปที่บริษัทแล้ว”“จะเป็นไปได้ยังไงกันล่ะ”“แต่มันเป็นไ