All Chapters of ท่านรองคลั่งรัก: Chapter 21 - Chapter 30

“พี่อิทธิ....” ภูดิศมองหน้าสามีของน้องสาวที่เขานับถือเหมือนพี่ชาย“พี่ว่ามันถึงเวลาแล้วล่ะ ที่อลันจะได้รู้ความจริงนะ”“ความจริงอะไรครับพ่อ”“ก็ความจริงที่อลันเคยมีฝาแฝด”“ทำไมผมไม่เห็นรู้เรื่องนี้เลยล่ะครับ แม่ก็ไม่เคยพูดถึงแล้วฝาแฝดของผมอยู่ไหนล่ะ” อลันถึงกับอึ้งกับคำตอบของบิดา ตั้งแต่จำความได้เขาก็เป็นลูกคนเดียวมาตลอดและรูปถ่ายตั้งแต่เกิดก็มีแค่เขาคนเดียวเท่านั้นคุณอิทธิเล่าเรื่องราวในอดีตให้กับทุกคนในห้องฟังอีกครั้งหลังจากที่ไม่เคยพูดถึงเรื่องนี้มาตลอดเท่าอายุของอลัน“แล้วพ่อก็เชื่อที่คุณดาหวันบอกเหรอครับ”“ก็ต้องเชื่อสิเธอ หมอที่โรงพยาบาลเป็นคนโทรมาบอกพ่อ แล้วดาหวันก็ส่งแฟกซ์ใบมรณบัตรมาให้พ่อดู แล้วยังอาสาจัดการทำพิธีศพให้พี่ชายของลูกด้วยนะ”“อลันต้องเข้าใจนะว่าสมัยนั้นการสื่อสารมันไม่ได้สะดวกเหมือนกับตอนนี้” ภูดิศพูดเสริม“แล้วทำไมพ่อถึงไม่ไปจัดการด้วยตัวเองล่ะครับ”“ตอนนั้นลูกก็ยังเล็กแม่ของลูกก็ยังเสียใจกับการสูญเสียพ่อคงทิ้งใครไปไม่ได้ อีกอย่างตอนนั้นเราไม่ได้บอกใครว่าอลันมีฝาแฝดพ่อไม่อยากให้เรื่องนี้มันกระทบจิตใจของแม่”“นี่ทุกคนกำลังสงสัยว่าจริงๆ แล้วฝาแฝดอีกคนยังมีชีวิตอยู

มุกตาภากำลังคิดว่าจะเล่าเรื่องของเธอให้เขาฟังดีไหม แต่เมื่อคิดว่าอลันก็แค่คนอื่นที่บังเอิญเจอและให้ความช่วยเหลือไว้ และถ้าเขาหายดีแล้วเธอกับเขาก็คงไม่มีโอกาสได้เจอกันอีก“ความรักของมุกก็ไม่มีอะไรมากหรอกค่ะ มันผ่านมาเกือบสองปีแล้วค่ะ”“นานเหมือนกันนะ แล้วที่ผ่านมาสองปีไม่คิดจะมีแฟนใหม่เหรอ พี่เดาว่ามันจบไม่สวยและมุกเจ็บจนเข็ดใช่ไหม”“เดาผิดแล้วค่ะพี่” หญิงสาวหัวเราะเบาๆ“อ้าว....แล้วมันยังไงล่ะ” เขาขมวดคิ้วเพราะสำหรับเขาแล้วความรักที่ผ่านมาจบไม่สวยเลยสักครั้ง“มุกเป็นคนบอกเลิกเขาค่ะ”“แสดงว่าเขาเป็นคนไม่ดีหรือเจ้าชู้จนมุกทนไม่ได้เลยบอกเลิกใช่ไหม”“ไม่ใช่ค่ะ เขาเป็นคนดีในระดับหนึ่งค่ะ ไม่เจ้าชู้เลยสักนิด”“ถ้าเขาดีขนาดนั้นจะเลิกทำไมล่ะ”“ก็มุกสงสารเขานี่คะ มุกอยากให้เขาได้ไปเจอคนอื่นที่มีเวลาให้เขามากกว่ามุกค่ะ เขาเป็นพนักงานออฟฟิศมีวันหยุดเฉพาะเสาร์อาทิตย์แต่มุกมีวันหยุดที่ไม่แน่นอน เราเลยไม่ค่อยมีเวลาเจอกัน บางทีหยุดยาวเขาก็อยากไปเที่ยวแต่มุกก็ต้องขึ้นเวรค่ะ มุกเลยคิดว่าเลิกกันดีกว่า”“แล้วเขาก็ยอมเลิกเหรอ”“ตอนแรกก็ไม่ยอมหรอกค่ะ แต่พอเวลาผ่านไปเขาก็หายไป ครั้งสุดท้ายที่เจอกันเขาก็มีแ

ดาหวันเงียบกับคำถามของลูกชาย อันที่จริงเธอคิดจะบอกเรื่องนี้กับอารัญหลังจากแผนสำเร็จ แต่เพราะคนที่เธอจ้างให้มาทำร้ายอลันโดนจับเสียก่อนทุกอย่างมันเลยผิดแผนไปหมดเมื่อวันก่อนคุณอิทธิติดต่อเธอไปว่าเขารู้เรื่องทั้งหมดและอยากให้เธอเป็นคนมาบอกความจริงกับอารัญเองเพราะถ้าไม่ทำตามที่บอกเขาจะแจ้งความและอารัญเองก็จะมีความผิด ดาหวันไม่อยากให้คนที่เธอรักเหมือนลูกชายแท้ๆ ต้องด่างพร้อยไปด้วยจึงตัดสินใจมาบอกความจริงกับอารัญนอกจากเรื่องนี้แล้วเธอก็อยากให้ลูกชายได้อยู่กับครอบครัวที่แท้จริงเพราะตัวเธอเองกำลังป่วยและไม่อยากให้อารัญต้องอยู่อย่างโดดเดี่ยว“ดาหวันผมว่าคุณบอกความจริงลูกไปเถอะ และคุณก็ย้ายเข้ามารักษาที่กรุงเทพผมจะจ้างคนดูแลและรับผิดชอบค่าใช้จ่ายทั้งหมดเอง”“คุณพูดถึงเรื่องอะไร” อารัญหันไปถามบิดาแล้วดาหวันก็บอกกับลูกชายของเธอว่าตนเองป่วยเป็นมะเร็งมดลูกระยะที่สาม เธอเพิ่งรู้เมื่อหนึ่งเดือนก่อนหมอแนะนำให้ผ่าตัดและรับยาคีโม แต่เธอได้ปฏิเสธการรักษาและตอนนี้ก็รอคอยวันที่โรคร้ายจากพรากชีวิตเธอไปเท่านั้น“แม่ครับ....” อารัญตกใจกับสิ่งที่ได้ยินเขาทรุดตัวลงบนพื้นซบใบหน้าไปกับตักของมารดาเพราะไม่คิดมาก่

มุกตาภารีบตื่นตั้งแต่เช้าเพราะวันนี้หญิงสาวได้หยุดงานแม้จะเป็นการหยุดแค่วันเดียวแต่เธอก็อยากจะกลับบ้านเมื่อออกมานอกห้องก็ไม่เห็นอลันแล้วเธอเดาว่าเขาก็คงรีบกลับไปทำงานแต่พออาบน้ำแต่งตัวเดินลงมาข้างล่างก็มีรถคันหนึ่งขับเข้ามาจอดบริเวณหน้าหอพักก่อนที่คนขับจะลดกระจกลง“มุกขึ้นมาสิพี่จะไปส่ง”“ค่ะ” หญิงสาวพยักหน้าก่อนจะรีบขึ้นไปนั่งคู่กับคนขับแต่เมื่อออกมาจากห้องพักทิศทางของกลับไม่ใช่ทางไปขึ้นรถตู้อย่างที่เธอตั้งใจไว้“พี่อลันทางนี้มันไม่ใช่ทางที่จะไปขึ้นรถตู้นะคะ”“ก็ใครบอกว่าพี่จะไปส่งมุกขึ้นรถตู้ล่ะ”“แล้วพี่จะไปส่งมุกที่ไหนคะ”“ก็จะไปส่งที่บ้านไงล่ะ” คนตอบยิ้มเมื่อเห็นสีหน้าตกใจของมุกตาภา“อะไรนะ พี่จะไปส่งมุกที่บ้านเหรอมันไกลนะคะ”“พี่ว่าไม่ไกลนะนครสวรรค์แค่นี้ขับรถไม่กี่ชั่วโมงก็ถึงแล้วนะ”“แล้ววันนี้พี่ไม่ต้องทำงานเหรอคะ มาส่งมุกแบบนี้จะเสียเวลางานนะ”“ไม่หรอกพี่เคลียร์งานแล้ว อีกอย่างมุกก็บอกเองไม่ใช่เหรอว่าอยากให้พี่ไปรู้จักกับพี่สาวของมุก พี่จะได้ถือโอกาสไปรู้จักกับครอบครัวของมุกด้วยยังไงล่ะ”“ทำไมถึงอยากรู้จักครอบครัวของมุกคะ”“ก็มุกรู้จักครอบครัวของพี่ รู้เรื่องทุกอย่างแล้วทำไ

ปรางทิพย์ปอกผลไม้ใส่กล่องพลาสติกให้กับว่าที่น้องเขยเสร็จแล้วก็ยื่นกล่องให้เขา“ขอบคุณครับ”“ปรางต้องของคุณพี่อลันมากกว่านะคะที่พายัยมุกกลับมาทานข้าวพร้อมหน้าพร้อม”“อาสองคนก็ต้องขอบคุณอลันเหมือนกัน ขับรถดีๆ นะ”“ครับคุณอา”“วันหลังก็มาเที่ยวอีกนะคะ มาค้างก็ได้จะได้ไม่ต้องขับรถเหนื่อย”“ขอบคุณครับ เอาไว้โอกาสหน้าผมจะมาค้างที่นี่ครับ”“พี่ปรางมุกไปแล้วนะอย่าลืมเปิดของขวัญแล้วบอกมุกด้วยล่ะว่าชอบหรือเปล่า สุขสันต์วันเกิดอีกครั้งนะ” มุกตากอดพี่สาวแล้วหอมแก้มทั้งสองข้างก่อนจะไปกอดบิดามารดาแล้วเดินตามอลันมาที่รถ“มุกพร้อมแล้วค่ะ พี่อลันว่าพี่ปรางเป็นยังไงบ้างคะ ชอบไหม” มุกตาภาถามทันทีเมื่อรถเคลื่อนออกจากตัวบ้าน“ก็ดีนะเธอเหมือนกับที่มุกบอกพี่เลยนะ สวยใจดี”“แล้วพี่ชอบไหม”“มีผู้ชายที่ไหนไม่ชอบผู้หญิงแบบนี้บ้างล่ะ”“พี่จะจีบเลยไหมมุกจะช่วย”“ไม่ล่ะ”“อ้าวทำไมล่ะ” หญิงสาวหันมาถามและมองอย่างขัดใจเธอชอบผู้ชายคนนี้มากและรู้สึกดีเวลาที่อยู่กับเขาแต่เธอคิดว่าคนที่เหมาะสมกับผู้ชายเพียบพร้อมอย่างอลัน น่าจะเป็นพี่สาวของเธอมากกว่า จึงรู้สึกผิดหวังที่เขาบอกว่าไม่คิดจะจีบพี่สาวของตนเอง“พี่สาวของมุกเป็นผ