All Chapters of The Billionaire's CEO Secretary: Chapter 41 - Chapter 50

Hindi ko maalala kung paano kami nakarating sa apartment ko.Ang alam ko lang, nasa tabi ko si Adrian habang papalapit kami sa pinto.Tahimik ang hallway.Walang ibang tao.Pero mula sa unang hakbang pa lang, may mali na.Naramdaman ko iyon bago pa man namin makita ang pinto.Bahagyang nakabukas.“Hindi ko iniwan nang ganito,” sabi ko.Huminto si Adrian.“Stay behind me.”Hindi ako tumutol.Pumasok siya.Sinundan ko.Walang gulo.Walang sirang gamit.Walang bakas ng sapilitang pagpasok.Pero may isang bagay sa sala na hindi ko maalala.Isang tasa.May tsaa.Mainit pa.Napatingin ako kay Adrian.“May tao rito.”Agad niyang inilabas ang phone niya.Tinawagan

“Hindi.”Iyon lang ang nasabi ko.Hindi dahil ayaw kong maniwala.Kundi dahil may isang bagay sa loob ko na tumatanggi.Find Lia's grave.Hindi.Hindi maaaring may puntod si Lia.Hindi pagkatapos ng lahat ng ginawa namin para hanapin siya.Hindi pagkatapos ng mga memoryang bumalik.Hindi pagkatapos kong maalala ang maliit na kamay niyang hawak ko.“Liana.”Si Adrian.Nakatayo siya sa tabi ko.“Don't go alone.”“Hindi ako pupunta nang mag-isa.”“Good.”“Pero pupunta ako.”Tumango siya.Walang pagtatalo.Kinuha niya ang envelope.May address.Lumang cemetery sa labas ng city.At isang date.Seventeen years

Hindi ako agad gumalaw.Nakatayo si Claire sa kabilang dulo ng hallway, ilang hakbang mula sa archive room, at sa unang pagkakataon mula nang makilala ko siya, hindi ko alam kung dapat ba akong lumapit o umatras.Tahimik ang hallway.Masyadong tahimik.Sa kamay ko, hawak ko pa rin ang folder na may record ng second memory seal. Sa loob noon ay ang dokumentong nagpakita ng isang protected family contact bilang requester ng procedure.At ang voice recording.Isang babae.Isang boses na kahawig na kahawig ni Claire.“Liana.”Mahina ang tawag niya.Hindi ako sumagot.Lumapit siya ng isang hakbang.“Please.”“Bakit ka nandito?”Huminto siya.Tumingin siya sa hawak kong folder bago bumalik ang mga mata niya sa akin.“Dahil tinawagan ako ni Adrian.”Para

Hindi ko agad pinaniwalaan ang sinabi ni Adrian.Tatlong taon na ang nakalipas.Second memory seal.At nandoon siya.Hindi lang bilang observer.Hindi lang bilang taong dumating pagkatapos.Nandoon siya nang buksan ko ang mga mata ko.Nandoon siya nang sinubukan kong alalahanin.At higit sa lahat, may bagay siyang alam na hindi niya sinabi sa akin.“Who was there when I woke up?”Wala siyang sagot.Nakatingin lang siya sa akin.Sa paraan ng pagtitig niya, alam kong hindi simpleng pangalan ang sagot.May bagay na ayaw niyang ilabas.“Adrian.”Huminga siya nang mabigat.“Me.”“Sinabi mo na.”“I know.”“Then bakit parang may iba pa?”Tumahimik siya.At iyon ang pinakamasamang sagot n

Tahimik ang buong biyahe papunta sa Montenegro estate.Hindi ko alam kung ilang beses kong tinitigan ang susi sa kamay ko.60.Parang napakasimple.Isang numero.Isang piraso ng metal.Pero pakiramdam ko, may buong buhay na nakatago sa likod nito.Nasa tabi ko si Adrian.Hindi siya nagsasalita.Pero hawak niya ang kamay ko.Hindi mahigpit.Sapat lang para maramdaman kong hindi ako mag-isa.“Adrian.”“Yes?”“Kung may makita tayo roon tungkol sa akin…”Huminto siya.“Whatever it is, we'll face it.”“Paano kung hindi ko magustuhan?”“Then you don't have to accept it immediately.”“Paano kung masakit?”His thumb moved over my knuckles.“Then I'll stay.”Napatingin ako sa kanya.“Hindi ka ba napapagod?&rdq