Home / Romance / The Billionaire's CEO Secretary / Chapter 11 - Chapter 20

All Chapters of The Billionaire's CEO Secretary: Chapter 11 - Chapter 20

52 Chapters

THE DOOR I CLOSED

Hindi ko maalis sa isip ko ang sinabi ko.Ako mismo ang nagsara ng pintong iyon.Hindi ko alam kung paano ko iyon nalaman. Wala akong malinaw na larawan sa utak ko, walang kumpletong alaala, ngunit naroon ang pakiramdam. Ang bigat ng bakal na hawakan. Ang malamig na pinto sa ilalim ng palad ko. At ang tunog ng lock nang tuluyan ko itong isara.“Liana.”Napatitig ako kay Adrian.“May alam ka ba tungkol sa Project Lumen?” tanong ko.Hindi siya agad sumagot.“Kaunti.”“Gaano kaunti?”“Enough to know that we shouldn't go looking for it alone.”Napailing ako. “Hindi sapat iyan.”“Alam ko.”“Patient 017 ako.”“Alam ko.”Parang mas masakit ang dalawang salitang iyon kaysa sa anumang paliwanag.“Alam mo?”Tumango siya.“Hindi ko alam ang buong detalye. Nakita ko lang ang designation mo sa isang lumang report.”“Bago mo ako hinire?”“Oo.”“Bakit hindi mo sinabi?”“Dahil hindi ko alam kung sino ang naglagay ng pangalan mo roon.”“Pero alam mong may koneksyon ako sa project.”“Oo.”Napahawak ako

Last Updated : 2026-09-20

THE GIRL IN THE PHOTOGRAPH

The photograph was still in my hand when I realized I had stopped breathing.Hindi dahil sa mukha ko.Hindi dahil sa batang ako na nakatingin sa camera na parang may alam na hindi ko na maalala.Kundi dahil kay Adrian.Nasa likod siya ng batang ako sa larawan, mas bata ng ilang taon, pero unmistakable ang tindig. Isang kamay niya ang nakahawak sa kamay ko. Hindi niya ako tinitingnan. Nakatingin siya sa puting pinto sa likuran namin, parang may hinihintay na lalabas.Sa ibaba ng larawan, may maliit na sulat.Nanginginig ang mga daliri ko.“Adrian.”Hindi siya sumagot agad.Lumapit siya at kinuha ang larawan mula sa kamay ko. Saglit siyang tumigil nang makita ang sulat sa ibaba.Hindi siya nagulat.Iyon ang mas masakit.“Matagal mo na itong alam,” sabi ko.Umangat ang mga mata niya sa akin.“Hindi ang larawang ito.”“Pero alam mong nandoon ako.”Huminga siya nang mabagal. “Alam kong nakita kita.”Simple lang ang sagot, pero mas mabigat iyon kaysa sa inaasahan ko.Umupo ako sa gilid ng s

Last Updated : 2026-09-20

THE NAME BEHIND THE INITIALS

Hindi ko dapat nakita ang video.Pero bago ko maipikit ang mga mata ko, nakita ko na.Isang batang ako ang nasa screen.Hawak ko ang kamay ng isang batang babae.At sa kabilang kamay ko, may susi.Sa likod namin, nakabukas ang pintong may numerong 017.“Liana.”Boses ni Adrian ang unang narinig ko, pero hindi ko siya matingnan.May kung anong kumakalam sa dibdib ko.Hindi takot.Pagkilala.Alam ko ang lugar na iyon.Mas masakit, alam kong ako ang nagbukas ng pinto.Napaatras ako mula sa laptop.“Patayin mo.”Agad niyang pinindot ang pause.Tumigil ang larawan.Ako.Ang batang babae.Ang puting pinto.At ang kamay kong may hawak ng susi.“Huminga ka,” sabi niya.Hindi ko magawa.Lumapit siya, pero huminto bago ako maabot. Parang hinihintay niyang ako mismo ang pumili kung gusto ko siyang lapitan.Pinili ko.Lumapit ako at hinawakan ang braso niya.Mainit.Totoo.Samantalang ang lahat ng nasa screen ay parang buhay na hindi ko pag-aari.“Hindi lang ako dinala rito,” bulong ko.Nanatilin

Last Updated : 2026-09-20

THE VOICE IN THE DARK

“Hindi ko kayang magsinungaling sa’yo ngayon.”Nanatili akong nakatingin kay Adrian.Sa likod niya, patay ang screen. Parang sinadya ng lumang computer na bigyan kami ng ilang segundo para magpanggap na wala kaming narinig.Pero narinig ko.At hindi ko kayang kalimutan.“Sabihin mo,” bulong ko.Hindi siya gumalaw.“Adrian.”Pumikit siya sandali.“Hindi ako ang nagbigay ng utos.”“Pero alam mo kung sino.”Tumango siya.Iyon lang.Isang maliit na kilos, pero sapat para bumigat ang dibdib ko.Lumapit ako sa mesa at kinuha ang folder.“Pangalan.”“Sebastian.”Napahinto ako.“Siya ang nag-utos sa’yo?”“Hindi.”Mas mabigat ang kasunod niyang sinabi.“Siya ang nagbigay sa akin ng impormasyon.”Hindi ko agad n

Last Updated : 2026-09-21

THE WOMAN WITH THE BRACELET

“Liana.”Hindi boses ni Elise ang narinig ko.Hindi rin iyon ang boses ng babaeng nasa recording.Mas mababa. Mas maingat. At may pagod na tila ilang taon nang kinikimkim.Nakatayo ang babae sa dulo ng hallway. Sa pulso niya, kumikislap ang silver bracelet na may ukit na 001.Pero ang litrato sa kamay niya ang nagpahinto sa akin.Larawan iyon ng batang ako.At sa likod ko, nakatayo si Mara.“Ma...” halos hindi ko marinig ang sarili kong boses.Humigpit ang hawak ni Adrian sa kamay ko.“Stay with me.”Hindi niya ako hinila palayo. Nakatayo lang siya sa pagitan ko at ng babae, habang hindi inaalis ang mga mata sa mukha nito.Biglang nagbago ang ekspresyon niya.“Celine.”Huminto ang babae.Isang mapait na ngiti ang sumagi sa labi niya.&ldquo

Last Updated : 2026-09-22

THE KEY INSIDE THE BOX

Tatlong katok.Hindi mula sa pinto.Mula sa kahon.Napatigil ang paghinga ko habang nakatitig sa maliit na kahong nasa sahig. Ilang segundo lang ang lumipas mula nang marinig namin ang boses ng bata mula sa white room, pero ngayon, ibang tunog ang pumalit.Katok.Katok.Katok.“Liana.”Boses iyon ng bata.Ngunit hindi ko nakita ang mukha niya.Ang tanging malinaw sa alaala ko ay ang kamay niyang nakahawak sa akin.“Lumayo ka,” sabi ni Adrian.Hindi siya sumigaw. Mababa at kontrolado ang boses niya habang humakbang sa pagitan ko at ng kahon.Si Celine naman ay hindi gumagalaw.Nakatingin lamang siya sa kahon na para bang alam niya kung ano ang nasa loob nito.“Hindi dapat nagbukas ang compartment na iyan,” bulong niya.“Anong compartment?”Hindi siya sumagot.Lumuhod si Adrian at sinuri ang kahon. H

Last Updated : 2026-09-23

THE MEMORY THAT WASN’T MINE

Hindi ko agad maalis ang tingin ko sa litrato.Ako.Si Elise.Si Mara.At ang batang may bracelet na 001.Paulit-ulit kong tinitingnan ang mukha ko sa larawan, umaasang may makikitang pagkakaiba sa babaeng nakatayo roon tatlong taon na ang nakalipas.Wala.Pareho ang mga mata.Pareho ang maliit na peklat sa ilalim ng baba.Pareho ang paraan ng pagkakahawak ko sa kamay ng bata.Pero may isang bagay na hindi ko maintindihan.Bakit hindi ko siya maalala?“Liana.”Boses ni Adrian.Hindi ako sumagot.“Liana, tingnan mo ako.”Dahan-dahan akong tumingin sa kanya.“May naaalala ka ba?”“Hindi ko alam.”Hindi iyon kasinungalingan.May mga piraso akong nakikita, pero hindi ko alam kung alin ang totoong alaala at alin ang ipinilit sa isip ko.Lumapit si Celine at kinuha ang litrato.

Last Updated : 2026-09-24

THE FIRST MEMORY

“The first memory is a lie.”Paulit-ulit kong binabasa ang sulat sa likod ng cassette.Hindi ko alam kung bakit mas mabigat ang isang simpleng pangungusap na iyon kaysa sa lahat ng natuklasan namin tungkol sa Lumen.Marahil dahil buong buhay ko, ang alaala ang tanging bagay na pinaniniwalaan kong akin.Ngayon, maging iyon ay kinukuwestiyon ko na.“Liana.”Nasa tabi ko si Adrian.Hindi ko siya tiningnan.“Play it.”Tahimik ang boses niya.“Paano kung ayaw kong marinig?”“Hindi kita pipilitin.”Doon ako napatingin sa kanya.Hindi niya hinawakan ang cassette. Hindi niya inagaw sa akin ang desisyon.Naghintay lang siya.Sa likod namin, sinara ni Celine ang pinto ng archive.“Kung may gumawa ng recording na iyon,” sabi niya, “malamang alam niyang mahahanap mo ang folder.”&l

Last Updated : 2026-09-25

THE CHILD THEY HID

CHAPTER 19THE CHILD THEY HIDThe first thing I remembered was not a face.It was a hand.Maliit.Malamig.At mahigpit na nakakapit sa kamay ko habang may mga taong nag-uusap sa kabilang bahagi ng salamin.“Liana…”Napapikit ako.Bumalik sa isip ko ang huling salita mula sa cassette.Hindi mo pa rin alam kung sino ang tunay na 001.Hindi ko alam kung alin ang mas nakakatakot—ang katotohanang may bahagi ng nakaraan ko na unti-unti nang bumabalik, o ang posibilidad na kahit ang mga alaala kong bumabalik ay bahagi pa rin ng kasinungalingang matagal nang ginawa para sa akin.Tahimik ang buong archive.Ang maliit na ilaw sa kisame lang ang nagbibigay ng sapat na liwanag para makita ko ang mukha nina Adrian at Celine.Si Celine ang unang gumalaw.Lumapit siya sa

Last Updated : 2026-09-26

THE MAN WHO RAISED HER

Hindi ang bata ang dapat kong hanapin.Ang taong nagpalaki sa kanya.Iyon ang unang bagay na pumasok sa isip ko nang hawakan ni Adrian ang envelope.Hindi ko alam kung bakit parang mas mabigat iyon kaysa sa lahat ng nalaman namin tungkol sa Lumen.Baka dahil sa unang pagkakataon, hindi na kami naghahanap ng file.Hindi na kami naghahanap ng alaala.Isang tao na ang hinahanap namin.At maaaring siya ang taong matagal nang may alam tungkol sa akin.“Buksan mo,” sabi ko.Tumingin sa akin si Adrian.“Sigurado ka?”Tumango ako.“Kung para sa akin iyan, ako ang dapat makaalam.”Dahan-dahan niyang binuksan ang envelope.May tatlong bagay sa loob.Isang lumang susi.Isang litrato.At isang papel na nakatiklop nang apat.K

Last Updated : 2026-09-27

1 2 3 4 5 6

SCAN CODE TO READ ON APP