Todos os capítulos de The Name He Wasn’t Supposed to Remember: Capítulo 11 - Capítulo 20

Hindi ako nagsalita buong biyahe.Nasa tabi ko si Nathaniel, pero parang ilang kilometro ang layo niya.Paulit-ulit na bumabalik sa isip ko ang isang sentence na nakita namin sa loob ng lumang compartment.If you're hearing this, Mia is already awake.Hindi ko alam kung ano ang mas nakakatakot.Ang malaman na may taong naghihintay sa pagbabalik ko—o ang posibilidad na matagal na nilang alam na darating ang araw na maaalala ko ang lahat.Napatingin ako sa cassette na nasa kandungan ko.“OCTOBER 14 — 11:42 P.M.”Hindi ko alam kung bakit, pero pakiramdam ko ay hindi simpleng recording ang laman nito.May dahilan kung bakit itinago ito.At may dahilan kung bakit hindi ito itinapon matapos ang sunog.“Nathaniel.”“Yes?”“Bakit hindi mo sinabi sa akin na may cassette player ka?”Saglit siyang tumingin sa akin bago muling ibinalik ang tingin sa kalsada.“Hindi ko naisip na kailangan.”“Pero alam mong may possibility na may recording sa bahay.”“I didn't.”“Hindi ka ba nagtaka kung bakit may

“Then he's not dead.”Paulit-ulit na umikot sa isip ko ang sinabi ni Adrian.Nineteen years.Labing-siyam na taon.Kung totoo ang sinabi niya, ibig sabihin, buong buhay kong may kasinungalingang itinago sa akin.At ang mas nakakatakot—baka hindi lang tungkol kay Elias ang kasinungalingang iyon.“Adrian.”Mahina ang boses ko.Tumingin siya sa akin.“Paano mo nasabing buhay siya?”Hindi siya agad sumagot.Sa halip, tiningnan niya ang litrato sa kamay niya.“Because I saw him.”“Kailan?”“After the fire.”Nanigas ako.“Akala mo patay na siya.”“I did.”“Pero nakita mo siya?”Tumango siya.“Three days after the fire.”Napatingin si Nathaniel sa kanya.“Bakit hindi mo sinabi sa akin?”“Because you were already being watched.”“By whom?”“Hindi ko alam.”“Liar.”Mabilis na lumapit si Nathaniel.Pero itinaas ni Adrian ang kamay.“Hindi kita niloloko.”“Then tell me everything.”“Hindi pa.”Napakunot-noo ako.“Bakit hindi pa?”Tumingin sa akin si Adrian.“Because there's a reason you survive

Matagal kong tinitigan ang larawan sa screen ng phone ni Nathaniel.Ang bahay.Luma.Tahimik.At kahit isang beses ko pa lang itong nakikita—may kung anong bahagi ng katawan ko ang nakakakilala rito.Parang alam ng mga mata ko kung saan naroon ang bawat bintana.Kung saan nakaharap ang hagdan.Kung saan dapat naroon ang pinto.At higit sa lahat—kung saan ako dapat nakatayo.“That's my house.”Halos pabulong kong sinabi.Tumango si Adrian.“Yes.”Napatingin ako sa kanya.“Hindi Vale estate?”“No.”“Sigurado ka?”“Yes.”“Then why don't I remember it?”Walang sumagot.Tumingin ako kay Nathaniel.He looked away.“Nathaniel.”“Mia…”“Alam mo ang bahay na ’yan.”Hindi siya agad sumagot.At sapat na iyon para malaman kong tama ako.“You've been there.”“Yes.”“Kailan?”“After the fire.”“Bakit?”“May hinahanap ako.”“Ano?”“Something your mother left behind.”Napakunot-noo ako.“What?”“Hindi ko nahanap.”“Then bakit hindi mo sinabi sa akin?”“Because I didn't know if you were ready.”Napa

Hindi ko alam kung alin ang mas mahirap tanggapin.Ang sinabi ni Evelyn—o ang katotohanang sa unang pagkakataon, may parte sa akin na gustong maniwala sa kanya.Huwag mong hayaang maunang pumasok si Nathaniel.Paulit-ulit na umikot sa isip ko ang mga salitang iyon habang nakatayo ako sa gitna ng lumang bahay.Hindi gumagalaw si Nathaniel.Hindi rin siya nagsasalita.Parang hinihintay niya kung ano ang magiging desisyon ko.“Umalis na siya,” sabi ni Adrian.Hindi ako sumagot.Nakatitig pa rin ako sa pintuan kung saan nawala si Evelyn.“Kilála mo ba talaga siya?”“Yes.”Mabilis ang sagot ni Nathaniel.Mabilis na parang ayaw niyang pag-isipan ko pa ang tanong.“Gaano katagal?”“Matagal.”“Gaano katagal, Nathaniel?”Napatingin siya sa akin.“Bago pa tayo nagkakilala.”Napatawa ako nang mahina.Walang saya sa tawa ko.“Parang lahat kayo may alam tungkol sa akin.”Walang sumagot.“Lahat kayo.”Tumingin ako kay Adrian.“Si Evelyn.”Pagkatapos kay Nathaniel.“Ikaw.”“Pati ang nanay ko.”Humi

Hindi ako agad nakapagsalita.Nasa kamay ko pa rin ang litrato, pero parang hindi ko na kayang tingnan.Baka ako ang nagtago ng isang taong hanggang ngayon ay buhay.Paulit-ulit iyong umuugong sa isip ko.“Anong ibig sabihin nito?”Mahina ang boses ko.Hindi sumagot si Nathaniel.“Sinong batang babae iyon?”Tahimik pa rin siya.“Bakit ko siya itinago?”“Lia…”“Sabihin mo sa akin.”Tumingin siya sa akin, pero bago pa siya makapagsalita, nagsalita si Adrian mula sa likuran namin.“Dahil nakita mo siya.”Napalingon ako.“Ano?”Lumapit si Adrian at kinuha ang litrato.Matagal niya itong tinitigan.“Hindi dapat napunta sa'yo ang larawang ito.”“Pero nasa akin na.”Ipinakita ko sa kanya ang likod ng litrato.“Sinong batang babae?”Hindi siya agad sumagot.“Adrian.”Sa pagkakataong iyon, napatingin siya kay Nathaniel.Parang may tahimik silang pinagkasunduan na hindi ko dapat malaman.“Sinong bata?”“Hindi ko alam.”Napatawa ako nang mapait.“Lahat na lang kayo hindi alam.”“Lia—”“Hindi.”U