Todos os capítulos de The Name He Wasn’t Supposed to Remember: Capítulo 21 - Capítulo 30

Tatlong katok.Mabagal.Pantay ang pagitan.Tok.Tahimik.Tok.Mas lalo kong naramdaman ang paninikip ng dibdib ko.Tok.“Lia…”Napatingin ako kay Nathaniel.Hindi siya gumagalaw.Pero hindi na takot ang nakikita ko sa mukha niya.Pagkilala.Parang matagal na niyang hinihintay ang sandaling ito.“Kilála mo siya,” bulong ko.Hindi siya sumagot.“Si Clara.”Bahagya siyang tumango.“Pero sabi mo hindi mo alam kung nasaan siya.”“Hindi ko alam.”“Pero kilala mo siya.”“Oo.”Napahawak ako sa litrato.“Bakit hindi mo sinabi sa akin?”“Dahil hindi ko alam kung ligtas pa siyang pagkatiwalaan.”Napatingin ako sa pinto.“Kung siya ang batang itinago ko, bakit ako niya hinahanap?”“Hindi ko alam.”Napailing ako.“Hindi na puwedeng iyon ang sagot.”Bago pa siya makapagsalita, narinig namin ang boses sa labas.“Lia, alam kong nandoon ka.”Napapikit ako.May kakaibang lambot sa boses niya.Hindi ito boses ng taong gustong manakot.Mas nakakatakot iyon.Dahil pamilyar.“Buksan mo.”Humakbang ako pat

“Lia.”Napatigil ako.Hindi dahil sa pangalan.Kundi dahil sa boses.May kakaiba rito.Hindi ito boses ni Nathaniel.Hindi rin kay Adrian.At hindi kay Clara.Boses ito ng isang taong hindi ko maalala—pero parang matagal ko nang hinihintay.“Matagal kitang hinintay.”Hindi ko makita ang mukha niya.Madilim ang buong silid.Tanging liwanag mula sa labas ang pumapasok sa bintana, sapat lang para makita ko ang anino ng isang lalaki sa may pintuan.Hinawakan ni Clara ang kamay ko.“Lia, huwag.”“Sinong siya?”Hindi siya sumagot.Mula sa kabilang bahagi ng silid, narinig ko ang boses ni Nathaniel.“Lumayo ka sa kanya.”Tumawa nang mahina ang lalaki.“Pareho pa rin.”“Anong ibig mong sabihin?”“Palaging nauuna kang magdesisyon para sa kanya.”May yabag.Isa.Dalawa.Papalapit.Hanggang sa bahagyang tumama ang liwanag sa mukha niya.Hindi ko siya kilala.Pero nang makita ko ang mga mata niya—biglang kumirot ang ulo ko.Isang bata.Isang lalaki.Isang silid.At isang boses.“Huwag mong kalim

Isang oras.Iyon lang ang ibinigay nila sa akin.Isang oras para hanapin ang kapatid kong labing siyam na taon kong hindi alam na mayroon pala ako.Isang oras para malaman kung buhay pa siya.At isang oras para magdesisyon kung kaya kong umalis nang hindi kasama si Nathaniel.“Hindi ka pupunta.”Mababa ang boses niya.Nakatingin siya sa akin habang hawak ko pa rin ang cellphone ni Adrian.“Pupunta ako.”“Lia—”“Hindi ako makikipagtalo.”“Hindi ito simpleng pagpunta sa isang lugar.”“Alam ko.”“May kumidnap kay Lena.”“Alam ko.”“At gusto nilang pumunta ka roon nang mag-isa.”“Alam ko.”“Then why are you still planning to go?”Tiningnan ko siya nang diretso.“Dahil kapatid ko siya.”Tumahimik siya.“Labing siyam na taon ko siyang hindi nakasama.”Humigpit ang hawak ko sa litrato niya.“Kung may pagkakataon akong makita siya ngayon, hindi ko iyon sasayangin.”Lumapit si Nathaniel.“Paano kung bitag?”“Paano kung hindi?”“Lia.”“Paano kung totoong hawak nila si Lena?”Hindi siya nakasago

“Huwag mong buksan.”Paulit-ulit na umalingawngaw sa isip ko ang sinabi ni Nathaniel.Nasa screen pa rin ang mukha niya.Nakaupo.Nakatali.May dugo sa gilid ng labi.Pero buhay.“Lia…”Mahigpit na hinawakan ni Lena ang kamay ko.“Alam niya.”Tumingin ako sa kanya.“Anong alam niya?”“Kung ano ang nasa loob ng kahon.”Napatingin ako sa metal box sa dingding.Dalawang susian.Dalawang susi.Isa sa akin.Isa sa kanya.At sa kabilang screen, si Nathaniel na pilit kaming pinipigilan.“Kung ayaw niyang buksan natin…”“Hindi ibig sabihin noon na dapat natin siyang sundin,” sabi ni Lena.Napatingin ako sa kanya.“Bakit parang alam mong hindi dapat?”“Dahil nakita ko na.”Napatigil ako.“Anong nakita mo?”Hindi siya sumagot agad.“Bago nila ako dinala rito, nakita ko ang laman.”“Paano?”“May taong nagpakita sa akin.”“Sinong tao?”Napayuko siya.“Hindi ko alam ang pangalan.”Mula sa speaker, muling narinig ang boses ng lalaki.“Hindi na kailangan ng maraming tanong.”Napatingin ako sa monito

“Evelyn.”Paulit-ulit na umalingawngaw sa isip ko ang pangalan.Evelyn.Ang babaeng ilang araw nang sumusulpot sa mga alaala ko.Ang babaeng nagsabi sa akin na huwag kong pagkatiwalaan si Nathaniel.Ang babaeng nakilala ko bilang taong may alam sa nakaraan ko.At ngayon—siya pala ang tunay kong ina?“Hindi.”Mahina kong sinabi.“Hindi puwede.”Nakatitig sa akin ang babaeng buong buhay kong tinawag na Nanay.“Lia…”“Bakit mo sinabi sa akin na ikaw ang nanay ko?”Nangingilid ang luha niya.“Dahil kailangan.”“Labing siyam na taon?”Tumango siya.“Labing siyam na taon mo akong hinayaang maniwala sa isang kasinungalingan.”“Para mabuhay ka.”“Pero sino ako?”Hindi siya sumagot.“Kung hindi ikaw ang nanay ko, sino ako?”Napayuko siya.“Anak ka ni Evelyn.”Napatawa ako nang mahina.“Hindi ko maintindihan.”“Alam ko.”“Bakit ako napunta sa'yo?”“Dahil ako ang pinakiusapan niyang magtago sa'yo.”“Bakit?”“Dahil hinahanap ka nila.”“Sino?”Hindi siya nakasagot.Muling may mga yabag sa labas.