Todos os capítulos de The Name He Wasn’t Supposed to Remember: Capítulo 31 - Capítulo 40

Hindi ako makagalaw.Nakatitig lang ako sa madilim na pintuan sa likod namin.May isang boses na nanggaling doon.Isang boses na hindi ko kailangang pag-isipan para makilala.Hindi dahil malinaw ko siyang naaalala.Kundi dahil may bahagi sa akin na matagal nang naghihintay na marinig iyon.“Lia…”Humakbang ako.Agad akong hinawakan ni Nathaniel sa braso.“Wag.”Napalingon ako sa kanya.“Bakit?”“Hindi natin alam kung sino ang nasa loob.”“Alam ko.”“Lia—”“Hindi.”Dahan-dahan kong inalis ang kamay niya.“Alam ko ang boses na iyon.”Tumigil siya.“Sigurado ka?”Hindi ako agad sumagot.Tumingin ako sa pintuan.At sa unang pagkakataon, hindi takot ang nararamdaman ko.Kundi isang kakaibang pananabik.“Elias.”Natahimik ang lahat.Maging ang lalaking may hawak ng pilak na susi ay hindi gumalaw.Si Lena ang unang napaiyak.“Hindi…”Napatingin ako sa kanya.“Lena?”“Hindi puwede.”“Bakit?”Umiling siya habang pinupunasan ang luha.“Dahil kung siya talaga iyon…”Hindi niya natapos.“Anong ma

Hindi agad ako kumilos.Nakatitig lang ako sa lumang cassette na hawak ko.Ang daming tanong.Pero iisa lang ang paulit-ulit na umiikot sa isip ko.Sino ang unang nagsinungaling kay Nathaniel?“Makinig ka muna,” sabi ni Adrian.Tiningnan ko siya.“Ngayon?”“Mas mabuting ngayon.”Napatingin ako kay Nathaniel.Tahimik siya, pero halata sa mukha niya na ayaw niyang marinig ang recording.“Okay ka lang?”Tumango siya.“I'm fine.”“Sigurado?”“Hindi.”Napangiti siya nang bahagya.“Pero gusto kong malaman.”Umupo kami sa lumang sofa.Inilagay ni Elias ang cassette player sa ibabaw ng mesa.Lumang-luma na iyon.May gasgas ang gilid at bahagyang sira ang isang button.“Sigurado kayong gagana pa 'yan?” tanong ko.“Dapat,” sagot ni Elias.Ipinasok niya ang cassette.Click.Tahimik.Pinindot niya ang play.May mahinang static.Shhhhhh...Napahawak ako sa kamay ni Nathaniel.Hindi niya ito inalis.Ilang segundo ang lumipas bago may marinig kaming boses.Mahina.Malayo.Pero pamilyar.“Kung nariri

11:37 PM.Dalawampu't tatlong minuto na lang.Tahimik ang buong biyahe.Nasa passenger seat ako habang si Nathaniel ang nagmamaneho. Pareho kaming walang imik, pero ramdam ko ang tensyon sa loob ng sasakyan.Paulit-ulit kong binabalikan sa isip ko ang sinabi ni Elias.Kapag alam niyang ikaw si Lia… malalaman niyang hindi gumana ang ginawa nila sa memory mo.Hindi ko maintindihan.Bakit kailangan nilang burahin ang alaala ko?At bakit pati si Nathaniel?“Stop thinking.”Napalingon ako sa kanya.“Ha?”“Kanina ka pa tahimik.”“Iniisip ko lang.”“Alam ko.”Napabuntong-hininga ako.“Hindi mo ba natatakot?”“Takot.”Diretso niyang sagot.Napatingin ako sa kanya.“Pero hindi sa Room 17.”“Kung gano'n, saan?”Saglit siyang tumingin sa akin bago muling ibinalik ang tingin sa kalsada.“Sa kung ano ang maalala ko.”Hindi ako nakasagot.May mga bagay talagang kahit gaano natin gustong malaman, natatakot pa rin tayong makita.Makalipas ang ilang minuto, nagsalita siya.“Lia.”“Hmm?”“Whatever happ

Hindi ko maalis ang tingin ko sa litrato.Tatlong bata.Ako.Si Nathaniel.At si Elias.Pero may isang bagay na hindi ko maintindihan.Kung magkakilala na kami noon, bakit wala akong kahit isang malinaw na alaala tungkol kay Elias?At bakit siya ang taong paulit-ulit na lumilitaw sa mga sikreto ng nakaraan namin?“Give it to me.”Boses ni Nathaniel iyon.Hindi ko agad ibinigay ang litrato.Sa halip, ibinaligtad ko ito.May isa pang sulat sa likod.Mas maliit kaysa sa nauna.“Three children entered. Only two were supposed to leave.”Nanigas ang mga daliri ko.“Nathaniel…”Kinuha niya ang litrato.Binasa niya.Walang sinabi.“Anong ibig sabihin nito?”“Hindi ko alam.”“Pero kasama natin si Elias.”“I know.”“Then bakit parang hindi siya kasama sa kuwento?”Tumingin siya sa litrato.“Maybe because someone wanted him erased.”“Sa memory natin?”“Maybe.”Bago pa kami makapag-usap, may narinig kaming kalabog sa hallway.Napalingon kami sa pintuan.Hindi na iyon simpleng yabag.Parang may tu

Hindi ko agad pinulot ang sobre.Nasa sahig lang iyon sa harap ng bukas na archive door, simple at ordinaryo kung titingnan. Walang pangalan ng nagpadala, walang address, at walang kahit anong marka maliban sa pangalan ko na nakasulat sa ibabaw.LIA.“Baka bitag,” sabi ni Nathaniel.“Posible.”“Then don't touch it.”Tiningnan ko siya. “Kung gusto nila tayong takutin, bakit nila iiwan ’yan pagkatapos nilang makapasok dito nang hindi natin napapansin?”Hindi siya agad nakasagot.Dahan-dahan kong pinulot ang sobre.“Buksan mo rito,” sabi ni Nathaniel. “Gusto kong makita kung ano ang laman.”“Bakit? Baka gusto mong mauna sa akin.”“Lia.”“I'm just saying.”Umiling siya, pero hindi na nakipagtalo.Binuksan ko ang sobre.Tatlong bagay ang laman nito: isang lumang litrato, isang maliit na papel na nakatiklop, at isang susi.Hindi silver tulad ng nasa bulsa ko. Mas luma iyon at mas maliit, gawa sa brass, na may kakaibang ukit sa hawakan.Kinuha ko muna ang litrato.Isang hallway ang nasa lara