جميع فصول : الفصل -الفصل 50

Hindi agad nawala ang alaala.Habang nakatayo ako sa harap ng B1-04, paulit-ulit na bumabalik sa isip ko ang mukha ni Mae. Bata pa kami noon, magkahawak ang kamay habang nakatayo sa parehong hallway na ito. Hindi ko pa rin maalala kung ano ang nangyari bago kami makarating dito, pero malinaw sa akin ang sinabi niya.“Lia, kapag binuksan natin ’to, hindi na nila tayo kayang paghiwalayin.”Pareho pa rin ang pinto. Luma, mabigat, at tahimik sa likod ng makapal nitong kahoy.“Naalala mo?” tanong ni Nathaniel.“Si Mae.” Tumingin ako sa lock. “Dito kami nakatayo noon. Sinabi niya ’yan sa akin. Pero pagkatapos no’n, wala na.”“Maybe that's enough for tonight.”Napatingin ako sa kanya.“Akala ko gusto mong malaman ang totoo.”“Gusto ko.”“Then why stop?”“Because I don't want you forcing yourself to remember something just because we're standing in the same place.”Hindi ko agad nasagot iyon. Sa lahat ng taong gustong malaman kung ano ang nangyari noong gabing iyon, si Nathaniel lang ang hind

Hindi ko agad binuksan ang mga mata ko.Nanatili sa isip ko ang boses ng lalaki.Mahina. Malapit. At malinaw na malinaw kahit ilang taon na ang lumipas.“Lia, huwag mong sabihin sa kanila.”Hindi ko alam kung sino ang tinutukoy niyang “sila.”Pero alam kong sumagot ako noon.Hindi ko lang maalala kung ano.“Lia?”Boses ni Nathaniel ang nagbalik sa akin sa kasalukuyan.Pagmulat ko, nasa harap ko pa rin ang litrato.“Okay ka lang?”Tumango ako, pero hindi ko agad ibinalik ang litrato sa mesa.“Naalala ko siya.”“Sino?”“Yung lalaki.”Tahimik siyang naghintay.“Hindi ko alam ang pangalan niya. Pero narinig ko ang boses niya noon.”“Anong sinabi niya?”Tiningnan ko ang litrato.“Sinabi niyang huwag kong sabihin sa kanila.”“Kanino?”“Hindi ko alam.”“May iba ka pang naalala?”Umiling ako.“May sinabi akong pangako sa kanya. Pero hindi ko maalala kung ano.”Hindi agad sumagot si Nathaniel. Kinuha niya ang litrato at tiningnan ang lalaki sa likod namin.“Maybe that's what they wanted you to

Hindi ko binitawan ang susi.Matagal ko itong tinitigan habang nakapatong sa palad ko.Maliit.Luma.At halos wala nang kinang ang metal.Pero ang numerong nakaukit sa maliit na tag nito ay malinaw na malinaw.17.“Lia.”Boses ni Nathaniel ang nagbalik sa akin sa kasalukuyan.“Are you okay?”Umiling ako.“Hindi.”Hindi na niya ako pinilit magsalita.Kinuha niya ang susi sa kamay ko at muling tiningnan.“Room 17.”“May sinabi yung archivist.”“What?”“Huwag daw nating dalhin si Mae.”Napatingin siya sa akin.“Why?”“Hindi niya sinabi.”“Then we shouldn't assume anything.”“Pero bakit niya sinabi iyon?”Hindi siya sumagot.Dahil pareho naming alam ang sagot.May koneksyon si Mae sa Room 17.At kung tama ang sinabi ng babae, maaaring mas malalim pa ang koneksyong iyon kaysa sa alam namin.---Hindi namin agad pinuntahan ang lumang bahagi ng property.Nagdesisyon si Nathaniel na hintayin muna ang gabi.“Why?”“Because the old basement has cameras.”“Cameras?”“Some are still working.”“Th

Hindi ako nagsalita habang pauwi kami.Nasa loob ng bag ko ang cassette.Isang maliit na bagay na ilang minuto pa lang ang nakalipas ay wala sa buhay ko.Ngayon, pakiramdam ko dala ko ang isang bahagi ng pagkabata ko na matagal nang may gustong itago sa akin.Tahimik si Nathaniel sa tabi ko.Hindi ko alam kung ano ang iniisip niya.Pero alam kong pareho kami ng tanong.Sino ang ikalimang bata?Pagdating namin sa bahay, inilapag ko ang bag sa mesa.Hindi ko agad kinuha ang cassette.Sa halip, tumingin ako kay Nathaniel.“Sinabi mong si Mae ang nagpakita sa'yo ng litrato.”“Yes.”“Kailan?”“Hindi ko alam.”“Hindi mo alam?”“Lia, fragment lang.”“Then remember.”Napatingin siya sa akin.“I'm trying.”“Try harder.”Hindi ko gustong maging ganito ang tono ko.Pero pagod na akong makatanggap ng kalahating sagot.May mga taong nakakaalam ng nakaraan ko.May mga taong may access sa mga alaala kong hindi ko maalala.At sa bawat pagkakataong may isang pirasong bumabalik, may bagong tanong na su

Hindi ako agad nakapagsalita.Ang pangalan ni Elias ay nanatili sa pagitan namin ni Mae.Parang may biglang nagbago sa lahat ng bagay na alam ko tungkol sa kanya.Si Elias.Ang taong tumulong sa amin.Ang taong ilang beses naming nakasama habang hinahanap ang mga sagot.At ngayon, sinasabi ni Mae na siya ang nagdala sa amin sa Room 17.“Anong pangalan niya noon?” tanong ko.Tahimik si Mae.“Hindi Elias.”Tumango siya.“Then what?”“Hindi ko alam kung dapat ko bang sabihin.”“Mae.”“Lia, kapag sinabi ko sa'yo, wala nang paraan para maibalik natin ang mga bagay sa dati.”“Wala na namang dati.”Napatingin siya sa akin.“Matagal nang nawala iyon.”Umupo si Mae sa lumang upuan.“Ang pangalan niya noon…”Huminto siya.“Eli.”Napakunot ang noo ko.“Eli?”“That's what we called him.”“Same person?”“Yes.”“Bakit niya binago?”“Hindi niya binago.”“Then who did?”Hindi siya sumagot.Tumingin siya sa bintana.“Your memory did.”---Hindi ko naintindihan.“Anong ibig mong sabihin?”“Hindi lahat