All Chapters of นางร้ายเช่นข้าเกิดใหม่อีกคราเพื่อทวงแค้น: Chapter 91 - Chapter 100

เยว่หลิงหันมอง “รู้จักหรือ”หลันชิวตอบทันที “เป็นคนดูแลห้องเก็บสมุนไพรของตำหนักมานานเพคะ นางอยู่กับกุ้ยเฟยมาตั้งแต่ก่อนเข้าวัง”ซูกุ้ยเฟยเองก็ขมวดคิ้ว “ให้นำเข้ามา”หญิงวัยประมาณห้าสิบเดินเข้ามาพร้อมถาดยา นางมีท่าทางสงบ เรียบร้อย และดูเป็นคนที่อยู่ในตำหนักมานานจนไม่มีใครระแวง เมื่อเห็นซูกุ้ยเฟยนั่งพิงหมอน นางรีบคุกเข่า“กุ้ยเฟยเพคะ ได้ยินว่าพระองค์ไม่สบาย หม่อมฉันจึงให้คนต้มยาบำรุงกระเพาะมาให้”ซูกุ้ยเฟยมองนาง “ใครบอกเจ้าว่าข้าไม่สบาย”แม่บ้านเหอตอบ “คนในครัวพูดกันเพคะ”เยว่หลิงถาม “สูตรยาใครเขียน”หญิงคนนั้นมองนางเล็กน้อย “เป็นสูตรเก่าที่หมอเฉินเคยใช้เพคะ”หมอเฉินขมวดคิ้ว “สูตรไหน”“สูตรบำรุงม้ามและลดคลื่นไส้เจ้าค่ะ”“ข้าขอดู”แม่บ้านเหอยื่นถ้วยให้ หมอเฉินเปิดฝาแล้วดม สีหน้าไม่เปลี่ยนในทันที เยว่หลิงเดินเข้ามา กลิ่นเหมือนยาสมุนไพรทั่วไป แต่มีความหวานเล็กน้อยกลบรสอื่น นา

แม่บ้านเหอมองนาง ก่อนหันกลับไปทางซูกุ้ยเฟย“คนของตำหนักฮองเฮาเพคะ”หลันชิวหน้าเปลี่ยน แม้ทุกคนจะสงสัย แต่การได้ยินชื่อตรง ๆ ก็ยังต่างออกไป ซูกุ้ยเฟยถาม“ใคร”“ขันทีคนหนึ่งชื่อซุนเต๋อ”หลันชิวรีบพูด “ซุนเต๋อเป็นคนของฝ่ายจัดซื้อวังใน ไม่ได้อยู่รับใช้ใกล้พระองค์ฮองเฮาโดยตรง”แม่บ้านเหอพยักหน้า “เขาเป็นคนมาหาหม่อมฉันเพคะ”เยว่หลิงถาม “มาหาที่ไหน”“ครั้งแรกที่เรือนพักญาติของหม่อมฉันนอกวัง”“เจ้าพบเขาได้อย่างไร ในเมื่อคนในวังจะออกไปข้างนอกไม่ง่าย”“วันนั้นหม่อมฉันได้รับอนุญาตกลับไปเยี่ยมมารดาที่ป่วยเพคะ”ซูกุ้ยเฟยพูดทันที “ข้าเป็นคนอนุญาต”แม่บ้านเหอร้องไห้หนักขึ้น “เพคะ”ความจริงข้อนี้ยิ่งทำให้เรื่องเจ็บปวด สิ่งที่ซูกุ้ยเฟยมอบให้ด้วยความเมตตา กลับกลายเป็นช่องทางให้ศัตรูเข้าถึงคนของนาง เยว่หลิงถามต่อ“ซุนเต๋อขอให้เจ้าทำอะไรตั้งแต่แรก”“ตอ

ช่วงบ่าย ตะกร้าผักแห้งจากฝ่ายจัดซื้อถูกนำเข้าตำหนักตามปกติ ไม่มีการเปลี่ยนคนเฝ้าให้ผิดสังเกต แม่บ้านเหอถูกนำออกจากห้องกักอย่างลับ ๆ เปลี่ยนเสื้อผ้าใหม่ แล้วกลับไปทำหน้าที่ในห้องสมุนไพรช่วงสั้น ๆ เพื่อให้สาวใช้บางคนเห็นว่านางยังอยู่ตามปกติส่วนข่าวภายในตำหนักยังคงเป็นเพียงว่าซูกุ้ยเฟยประชวรจากอาหารไม่ย่อย เมื่อคนส่งของกำลังจะกลับ แม่บ้านเหอเดินผ่านตามปกติ ไม่มีการพูด ไม่มีการสบตานานเกินไป เพียงตอนตรวจตะกร้าคืน นางสอดกระดาษแผ่นเล็กเข้าใต้ปมเชือกตามวิธีเดิม เยว่หลิงมองอยู่หลังฉาก จากนั้นคนส่งของก็ยกตะกร้าออกจากตำหนัก นางหันไปหาองครักษ์ที่เซียวจื่อเหิงส่งมาอย่างลับ ๆ“ตามเขา”“ขอรับ”“อย่าจับ”องครักษ์ชะงัก“เพียงดูว่าข่าวผ่านมือใครบ้าง แล้วกลับมารายงาน”“ขอรับ”ซูกุ้ยเฟยยืนอยู่ด้านหลัง “ถ้าเส้นทางไปถึงตำหนักฮองเฮา?”เยว่หลิงตอบ “เราก็จะรู้ว่าช่องทางนี้ใช้ได้จริง”“แล้วถ้าไปไม่ถึง?”“อย่างน้อยเราจะรู้ว่ามีคนกลา

เยว่หลิงเริ่มพูดทันที“ส่งม้าเร็วไปสามเมือง ให้เจ้าหน้าที่วัดระดับน้ำวันละหลายครั้งแทนรายงานวันละครั้ง ตรวจรอยซึมเขื่อนทั้งกลางวันและกลางคืน จัดถุงดิน ไม้ ค้อน เชือก และแรงงานไว้ตรงจุดอ่อน ห้ามกักของทั้งหมดไว้ในคลังเดียว”เซียวจื่อเหิงฟังเงียบ ๆ “ต่อ”“กำหนดเส้นทางอพยพจากพื้นที่ต่ำขึ้นที่สูงก่อน ไม่ต้องอพยพทั้งเมืองตอนนี้ แต่ต้องให้แต่ละหมู่บ้านรู้ว่าจะไปทางไหน”“แล้วเสบียง?”“แยกเก็บ” นางตอบ “ถ้าเก็บข้าวทั้งหมดในคลังริมแม่น้ำแล้วน้ำเข้า เมืองจะเสียทั้งบ้านและอาหารพร้อมกัน ย้ายส่วนหนึ่งขึ้นที่สูงตั้งแต่ตอนนี้”หมอเฉินถาม “แล้วยา?”เยว่หลิงหันมองเขา “ต้องเตรียมด้วย”นางคิดถึงสิ่งที่มาหลังน้ำท่วมมากกว่าน้ำเสียอีก น้ำสกปรก ศพสัตว์ อาหารเน่า คนอยู่รวมกันแน่น บาดแผล ไข้ โรคทางเดินอาหาร ถ้าการจัดการผิด ภัยพิบัติจะไม่จบวันที่น้ำลด“ต้องมีน้ำสะอาด ยารักษาบาดแผล ผ้าสะอาด หม้อต้มน้ำ สมุนไพรพื้นฐาน และพื้นที่แยกคนป่วย”

ขุนนางคนเดิมถาม “แต่ทั้งหมดเป็นเพียงความเสี่ยง ไม่ใช่หลักฐานว่าเขื่อนจะพัง”“ถูกต้อง”เยว่หลิงตอบทันที  อีกฝ่ายเหมือนคาดไม่ถึงว่านางจะยอมรับง่ายเพียงนี้ นางกล่าวต่อ“ไม่มีผู้ใดในห้องนี้รู้แน่ว่าเขื่อนจะพังหรือไม่”“เช่นนั้นเหตุใดจึงกล่าวว่าภายในไม่กี่วันน้ำจะท่วมสามเมือง”“เพราะการเตรียมรับภัยไม่ได้เริ่มเมื่อเรามั่นใจร้อยส่วนว่าภัยจะเกิด”เสียงนางเรียบ “มันต้องเริ่มเมื่อโอกาสเกิดสูงพอ และผลเสียหากเราไม่เตรียมร้ายแรงเกินรับได้”ขุนนางฝ่ายพระคลังถาม “คุณหนูเสิ่นรู้หรือไม่ว่าการย้ายคนหลายเมืองต้องใช้ข้าวเท่าไร เกวียนเท่าไร ทหารเท่าไร”“ไม่รู้ตัวเลขทั้งหมดเพคะ”บางคนเริ่มยิ้ม แต่เยว่หลิงกล่าวต่อทันที“เพราะฉะนั้นหม่อมฉันไม่ได้เสนอให้ย้ายทุกคนออกจากทั้งสามเมืองในวันนี้”รอยยิ้มเหล่านั้นหยุด “หม่อมฉันเสนอให้ย้ายคนที่อยู่ต่ำที่สุดและใกล้แม่น้ำที่สุดก่อน”นางชี้พื้นที่บนแผนที่ “เ