All Chapters of นางร้ายเช่นข้าเกิดใหม่อีกคราเพื่อทวงแค้น: Chapter 101 - Chapter 110

กระแสน้ำก้อนแรกไหลลงสู่ลำน้ำสาขาแล้ว ขุนนางหลายคนลุกขึ้นพร้อมกัน เจ้ากรมโยธารีบถาม“เขื่อนชิงเหอยังอยู่หรือไม่”“ยังอยู่พ่ะย่ะค่ะ แต่ระดับน้ำเพิ่มเร็วมาก คนเฝ้าเขื่อนขอแรงงานเพิ่ม”เซียวจื่อเหิงหันไปทางฮ่องเต้“เสด็จพ่อ”พระองค์ไม่รอให้เขาพูดจบ “ดำเนินการตามพระราชอำนาจที่ให้ไว้”“พ่ะย่ะค่ะ”เซียวจื่อเหิงหันไปสั่งทันที“ส่งม้าเร็วออกเดี๋ยวนี้ อพยพพื้นที่ระดับแรกทั้งหมดของชิงเหอ ห้ามรอถึงรุ่งเช้า”“พ่ะย่ะค่ะ!”“อันผิงย้ายคนใต้ลำน้ำสาขาออกทั้งหมด”“พ่ะย่ะค่ะ!”“หลินโจวเปิดจุดพักชั่วคราว ย้ายคนริมแม่น้ำก่อน”ขุนนางวิ่งออกไปรับคำสั่ง เสียงในท้องพระโรงที่เคยเต็มไปด้วยคำหัวเราะเมื่อไม่กี่วันก่อนหายไปหมดแล้ว เยว่หลิงยืนมองรายงานในมือ ตัวเลขยังเป็นเพียงตัวเลข เขื่อนยังไม่แตก เมืองยังไม่จมน้ำ แต่สิ่งที่นางกลัวที่สุดกำลังเกิดขึ้นเร็วกว่าที่คาด นอกตำหนัก เสียงฟ้าร้องดังสนั่น ฝนเทลงมาหนัก

“พื้นที่ระดับแรกอพยพได้เกือบทั้งหมดพ่ะย่ะค่ะ มีผู้สูญหายอยู่บ้าง แต่ถ้าไม่มีคำสั่งจากเมืองหลวงเมื่อคืนก่อนเขื่อนแตก เกรงว่าจะมีคนตายหลายพัน”เซียวจื่อเหิงถามทันที“อย่าเพิ่งนับความดีความชอบ ผู้บาดเจ็บอยู่ที่ไหน”เจ้าเมืองชี้ไปทางเพิงขนาดใหญ่“ทางนั้นพ่ะย่ะค่ะ หมอในเมืองมาช่วยหมดแล้ว แต่คนมากเกินไป”เยว่หลิงเดินไปทันที ภาพภายในเพิงยุ่งเหยิงมาก ผู้บาดเจ็บนอนเรียงกัน บางคนมีบาดแผลฉีกจากเศษไม้ บางคนขาหัก บางคนสำลักน้ำและไอไม่หยุด เด็กหลายคนร้องหาแม่ หมอสามคนกำลังวิ่งไปมาจนแทบไม่รู้ว่าจะรักษาใครก่อน เยว่หลิงมองเพียงครู่เดียวก็พูด“ต้องแยกคน”หมอท้องถิ่นคนหนึ่งหันมา “อะไรนะ”“คนที่เสียเลือดมากหรือหายใจลำบากไว้ด้านนี้ คนกระดูกหักแต่รู้สึกตัวดีไปอีกด้าน แผลเล็กอีกด้าน”ชายคนนั้นขมวดคิ้ว “ทำไม”“ถ้าทุกคนปนกัน หมอจะเสียเวลาเดินหาเคสหนัก”หมอเฉินกล่าว “ทำตามนาง”เพราะเขามาจากวัง หมอท้องถิ่นจึงไม่กล้าคัดค้

“รสควรเค็มอ่อน ๆ และหวานเล็กน้อย ไม่ใช่หวานจัดหรือเค็มจัด”หมอเฉินทดลองชิมปลายลิ้น “ไม่ได้แย่”เยว่หลิงมองเขา “อย่าพูดเหมือนกำลังชิมน้ำแกง”หมอเฉินหัวเราะเบา ๆ เป็นครั้งแรกตั้งแต่มาถึงพื้นที่ภัยพิบัติ จากนั้นจึงหันไปสั่งลูกศิษย์“ทำตามสูตรนี้ เตรียมหลายหม้อ”ผู้ป่วยที่อ่อนแรงแต่ยังรู้สึกตัวเริ่มได้รับน้ำชนิดนี้เป็นระยะ บางคนอาเจียนออก ต้องให้ทีละน้อย บางคนดื่มได้ดี เยว่หลิงย้ำกับผู้ช่วยทุกคนว่าอย่าบังคับกรอกมากในครั้งเดียว“หนึ่งถ้วยใหญ่ไม่ดีกว่าหลายจิบ ถ้าดื่มแล้วอาเจียนออกหมดก็ไม่มีประโยชน์”ช่วงบ่าย จำนวนผู้ป่วยใหม่ยังเพิ่ม จากสิบกว่าคนกลายเป็นหลายสิบ ข่าวลือเริ่มแพร่ไปทั่วค่ายว่าเกิดโรคร้าย คนบางกลุ่มพยายามหนีออกจากค่าย ชายคนหนึ่งลากภรรยาที่มีไข้จะออกไปยังหมู่บ้านญาติ ทหารขวางไว้“ห้ามออก!” ชายคนนั้นตะโกน  “พวกเจ้าจะขังเราให้ตายอยู่ที่นี่หรือ!”ความวุ่นวายเริ่มดึงคนมามุง เยว่หลิงรีบเข้าไป “ไม่มีใครขังท่าน”

“เมื่อไร”นางเงียบ เซียวจื่อเหิงถามซ้ำ “เมื่อไร”“ตอนเช้า”“ตอนนี้ยามไหนแล้วรู้หรือไม่”เยว่หลิงหันมองท้องฟ้า มืดสนิท นางเองเพิ่งรู้ว่าดึกขนาดนี้แล้ว“ข้าไม่หิว”“ร่างกายเจ้าไม่จำเป็นต้องถามเจ้าว่าหิวหรือไม่ก่อนจะล้ม”เยว่หลิงกำลังจะตอบ แต่จู่ ๆ ขาก็อ่อน นางพยายามยืนให้มั่น เซียวจื่อเหิงรับตัวไว้ทันที“เยว่หลิง!”“ข้าไม่เป็นไร” น้ำเสียงกลับเบากว่าปกติ “แค่หน้ามืด”“แค่นี้?”“พักเดี๋ยวก็…”ประโยคยังไม่ทันจบ นางก็หลับตาลงอย่างเหนื่อยล้า เซียวจื่อเหิงมองหญิงสาวในอ้อมแขนแล้วสีหน้าเคร่งขึ้น เขาช้อนแขนหนึ่งใต้เข่า อีกแขนรองหลัง จากนั้นยกนางขึ้นทั้งตัว หลันชิวเบิกตากว้าง องครักษ์ที่ยืนอยู่ใกล้ ๆ ต่างรีบหันหน้าไปทางอื่นอย่างรู้หน้าที่ เยว่หลิงรู้สึกตัวเล็กน้อยเมื่อตัวลอยขึ้นจากพื้น นางลืมตา“พระองค์ทำอะไร”“พาเจ้ากลับไปพัก”&ld

เยว่หลิงมองเขา “ข้ามี ตอนที่ถูกพระองค์อุ้มกลับกระโจมจนคนทั้งค่ายเห็น”รอยยิ้มของเขาหยุดไปชั่วขณะ แล้วกลับชัดขึ้นกว่าเดิม “เจ้าจำได้หรือ”“ข้าไม่ได้หมดสติ”“ข้านึกว่าเจ้าหลับไปแล้ว”“หลับระหว่างทาง แต่ก่อนหลับยังจำได้ว่าพระองค์ไม่ยอมวางข้าลง”เซียวจื่อเหิงตอบอย่างไม่รู้สึกรู้สา “ถ้าวางลง เจ้าก็คงเดินกลับไปทำงานอีก”เยว่หลิงไม่เถียง เพราะรู้ว่าเขาพูดถูก เขาจึงเปลี่ยนเรื่อง“เสด็จพ่อจะประทานรางวัลเมื่อเรากลับ”“รางวัลของพระองค์หรือ”“ของคนที่มีความดีความชอบทั้งหมด”เยว่หลิงพยักหน้า “หมอเฉินควรได้”“เจ้าไม่ถามของตัวเอง?”“ข้าไม่ได้มาที่นี่เพื่อเอารางวัล”เซียวจื่อเหิงมองนางนิ่ง “แต่ความดีความชอบของเจ้าต้องถูกบันทึก”นางชะงักเล็กน้อย เขาพูดต่อ“ข้อเสนออพยพมาจากเจ้า การแบ่งพื้นที่เสี่ยงมาจากเจ้า การจัดค่ายผู้ป่วยและระบบน้ำก็เจ