All Chapters of นางร้ายเช่นข้าเกิดใหม่อีกคราเพื่อทวงแค้น: Chapter 71 - Chapter 80

แต่เหตุผลที่ไม่ชอบคืออะไร เขายังไม่อยากคิดให้ลึก เซียวจื่อเหิงเดินเข้าไปในห้อง เยว่หลิงเพิ่งกลับมานั่งและกำลังยกถ้วยชาขึ้น เมื่อเห็นเขา นางชะงัก“องค์รัชทายาท?”“ข้ามีรายงานจากคลังหลัว”“พบอะไรหรือเพคะ”เขาวางแฟ้มลงบนโต๊ะ “พบร่องรอยบางอย่างในห้องใต้ดิน แต่ยังต้องตรวจต่อ”ทันทีที่ได้ยินเรื่องคดี เยว่หลิงลืมบทสนทนาก่อนหน้าเกือบหมด นางรีบเปิดเอกสาร“ร่องรอยอะไร”“พื้นห้องหนึ่งมีคราบเชือกเสียดสีกับเสา และพบเศษฟางชนิดเดียวกับที่ติดรองเท้าจ้าวเหวินฉาง แต่ยังต้องเทียบให้แน่นอน”แววตานางเปลี่ยนทันที“ห้องนั้นเก็บอะไร”“คนงานบอกว่าเคยเก็บวัตถุดิบ แต่ถูกขนออกเมื่อคืนก่อน”“รถสองคัน?”“น่าจะใช่”เยว่หลิงเงยหน้า“ตามเจอหรือยัง”“กำลังตาม”นางก้มอ่านรายงานอย่างตั้งใจ จนไม่ทันสังเกตว่าเซียวจื่อเหิงไม่ได้มองเอกสาร เขากำลังมองนาง มองสีหน้าที่กลับมาจริงจังทันทีเมื่อพูดถึงคดี ราวกับผู้ชายที่เพิ่งเดินออกไปไม่เหลือร่องรอยในความคิดเลย แต่ประโยคที่เขาได้ยินเมื่อครู่ยังค้างอยู่ในใจ“ข้าไม

“ปิ่นไหน”“ปิ่นมุกประดับทับทิมที่นายท่านมอบให้คุณหนูวันเกิดเจ้าค่ะ”เสียงกระซิบเริ่มดัง ทุกคนรู้ว่าปิ่นชิ้นนั้นมีราคาและสำคัญต่อเจ้าของ จางเยว่หรงถาม“จำได้หรือไม่ว่าเห็นครั้งสุดท้ายเมื่อไร”“ตอนคุณหนูพาแขกเข้าไปชมเครื่องประดับเจ้าค่ะ ข้าน้อยเก็บไว้ในกล่องหลังจากนั้น”“แล้วใครเข้าออกห้อง”สาวใช้มองแขกหลายคนอย่างลังเล “ช่วงนั้นมีคนเข้าออกหลายคนเจ้าค่ะ”จางเยว่หรงหน้าเสีย “ค้นให้ทั่ว”สาวใช้จำนวนหนึ่งรีบแยกย้าย ผ่านไปครู่หนึ่ง ไม่มีของ จากนั้นสาวใช้คนเดิมก็เข้ามากระซิบข้างหูเจ้าภาพ สีหน้าจางเยว่หรงเปลี่ยน“แน่ใจ?”“เจ้าค่ะ”นางมองเยว่หลิง ทันทีที่เห็นสายตานั้น เยว่หลิงก็รู้ว่าละครกำลังเริ่ม จางเยว่หรงกล่าว“มีสาวใช้เห็นคนหนึ่งกลับเข้าไปในเรือนรับรองหลังทุกคนออกมา”สตรีหลายคนหันมองกัน “ใคร”จางเยว่หรงทำเหมือนไม่อยากตอบ สาวใช้กลับพูดแทน “คุณหนูเสิ่นเจ้าค่ะ”เสียงฮือฮาดังขึ้นทันที หลันชิวก้าวออกมา“พูดเหลวไหล คุณหนูของข้าอยู่กับข้าตลอด”สาวใช้ตอบ “ข้าน้อยเห็นจริง ๆ เจ้าค

กับดักย้อนคืนหลังประตูจวนตระกูลจางถูกปิด บรรยากาศในงานเลี้ยงก็เปลี่ยนจากความครึกครื้นเป็นความตึงเครียดทันที ไม่มีแขกคนใดคิดว่างานชมดอกไม้จะกลายเป็นการค้นหาของหายต่อหน้าคุณหนูจากตระกูลใหญ่ครึ่งเมืองหลวง บางคนเริ่มไม่พอใจ บางคนกระซิบว่าจางเยว่หรงทำเรื่องใหญ่เกินไป แต่ไม่มีใครกล้าออกจากจวน เพราะหากฝืนจากไปในเวลานี้ก็อาจถูกมองว่ามีพิรุธเยว่หลิงกลับสงบนิ่งที่สุด นางยืนอยู่กลางศาลา มองสาวใช้ของจางเยว่หรงจัดโต๊ะยาวสำหรับวางของจากแขกทุกคน ก่อนจะมีสตรีอาวุโสสองคนจากตระกูลขุนนางที่ได้รับความนับถือถูกเชิญมาเป็นพยาน จางเยว่หรงนั่งอยู่ด้านหน้า สีหน้าไม่ดีนัก แผนเดิมของนางควรจบง่ายกว่านี้ เพียงค้นตัวเสิ่นเยว่หลิงแล้วพบปิ่น ทุกคนก็จะเชื่อทันทีว่าบุตรสาวตระกูลเสิ่นซึ่งกำลังตกต่ำจนแทบไม่เหลือทรัพย์สินขโมยของล้ำค่าเพราะความโลภต่อให้ภายหลังเยว่หลิงร้องว่าไม่ได้ทำ ภาพเครื่องประดับที่ถูกค้นพบจากตัวนางก็จะติดอยู่ในความทรงจำของทุกคน แต่ตอนนี้ทุกอย่างกลับถูกดึงออกมาต่อหน้าคนมากเกินไป จางเยว่หรงจึงจำเป็นต้องรักษาสีหน้า“ในเมื่อคุณหนูเสิ่นต้องการให้ค้นทุกคน ก็เ

ชุ่ยเอ๋อเริ่มสั่น “อาจ…อาจติดตอนอยู่ในห้องเดียวกัน”คุณหนูคนหนึ่งหลุดพูด “เส้นด้ายจะลอยเข้าไปติดในร่องปิ่นเองได้อย่างไร”อีกคนพยักหน้า จางเยว่หรงรีบกล่าว“อาจเป็นความบังเอิญ”เยว่หลิงหันมอง “ถ้าอย่างนั้นมาดูความบังเอิญอีกอย่าง”นางชี้ถุงเครื่องหอม “ตรงปากถุงมีคราบสีแดงเข้มเล็กน้อย”เมื่อใช้ผ้าขาวเช็ด คราบแดงติดออกมาจริง เยว่หลิงหยิบปิ่นขึ้นมา“ทับทิมบนปิ่นมีขอบทองตรงมุมหนึ่งถลอกใหม่”ทุกคนก้มมอง มีรอยเล็กมากอยู่ตรงขอบ“ถ้าปิ่นถูกรีบซ่อนในถุงเครื่องหอมก่อนนำมาใส่แขนเสื้อข้า ขอบทองอาจครูดกับวัสดุด้านในหรือของอื่นจนทิ้งรอย และผงจากการประดับอาจติดถุง”จางเยว่หรงถาม “เจ้าพิสูจน์ได้หรือว่านั่นมาจากปิ่น”“ยังไม่ได้แน่นอน” เยว่หลิงตอบตรง  “แต่ขอเปิดถุงดูด้านใน”ชุ่ยเอ๋อเริ่มถอย “ไม่!”คราวนี้ชัดเกินไป สตรีอาวุโสจึงรับถุงไปเปิดกว้าง ด้านในไม่ได้มีเพียงสมุนไพรหอม ตรงก้นถุงมีเศษเล็ก ๆ สีแดงเม็ดหนึ่ง เยว่หลิงใช้เข็มค่อย ๆ เขี่ยออกมา มันเป็นเศษวัสดุสีแดงใส เล็กมาก...นางนำไปเทียบตรงมุมทับทิม ที่มีรอยบิ

“ไม่พ่ะย่ะค่ะ”“ซูกุ้ยเฟยส่งคนไป?”“ไม่มี”“แล้วนางจัดการเองทั้งหมด?”“พ่ะย่ะค่ะ”เซียวเฉิงเยี่ยนิ่งไป ภาพเยว่หลิงเมื่อครั้งก่อนผุดขึ้นในความคิด นางเคยเป็นหญิงสาวที่แม้ถูกคนพูดแรงใส่ก็ไม่กล้าตอบ เขาเคยพบว่านางหลบอยู่หลังสาวใช้เพราะถูกสตรีในงานเลี้ยงหัวเราะเรื่องเสื้อผ้า ตอนนั้นเขาเพียงรู้สึกว่านางอ่อนแอเกินไป ไม่เหมาะจะยืนเคียงข้างองค์ชายที่ต้องต่อสู้ในราชสำนัก และเพราะคิดเช่นนั้น เขาจึงไม่เคยเสียดายมากนักตอนถอนหมั้นแต่ตอนนี้ เขากลับพบว่าหญิงสาวคนเดียวกันไม่เพียงสามารถยืนด้วยตัวเอง ยังทำให้คนที่พยายามเหยียบย่ำนางต้องเป็นฝ่ายถอย มันทำให้เขาอยากเห็นมากขึ้น อยากรู้ว่านางยังมีอะไรที่เขาไม่เคยเห็น ความรู้สึกนี้ทำให้เซียวเฉิงเยี่ยไม่สบายใจเล็กน้อย เพราะยิ่งสนใจ ก็ยิ่งเหมือนยอมรับว่าตนเคยมองผิด องครักษ์ถามอย่างระมัดระวัง“องค์ชายจะให้คนตรวจเรื่องสาวใช้ของจวนจางหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ”เซียวเฉิงเยี่ยเงยหน้า “เหตุใดต้องตรวจ”“กระหม่อมคิดว่า หากคุณ