All Chapters of พระชายาสามขอเปลี่ยนชะตานิยายเรื่องนี้: Chapter 21 - Chapter 30

เสียงครางในลำคอของอวี้เหิงดังขึ้น แขนแกร่งของเขากอดรั้งร่างบางตรงหน้าจนแนบชิดไม่ให้เหลือช่องว่าง รอยจูบอันเร้าร้อนค่อย ๆ เลื่อนจากริมฝีปาก ไล่ลงมาตามสันกราม ลามไปจนถึงลำคอที่ขาวผ่องของนาง มือหนาค่อย ๆ ปลดสายรัดเอวที่เปียกปอนของนางอย่างเชื่องช้า เสื้อคลุมตัวนอกหล่นลงพื้น ท่ามกลางแสงไฟจากกองผืนสะท้อนเงาของคนทั้งสองบนผนังถ้ำ อวี้เหิงค่อย ๆ ขยับร่างของหญิงสาวให้นอนราบไปกับพื้นที่มีผ้าคลุมของเขาหล่นอยู่ มือหนาค่อย ๆ เปลื้องผ้าอีกฝ่ายออกมาทีละชิ้นจนเผยให้เห็นผิวสีขาวนวลบนเรือนร่างที่โค้งเว้า เนินอกสูงของนางเผยให้ชายหนุ่ม ไร้ซึ่งอาภรณ์ปิดกั้น เมื่อนั้นราวกับความเป็นชายชูชันขึ้นมาจนหรงฟู่ฮ่านเห็น แม้จะมีเสื้อคลุมบาง ๆ กั้นทว่านางรู้ได้ทันทีว่าตอนนี้นางได้ปลุกเจ้าโลกของชายตรงห้นาขึ้นมาแล้ว อวี้เหิงก้มลงใช้ลิ้นอุ่น ๆ สัมผัสต้นคอของอีกฝ่าย ไล่ลงมาเรื่อย ๆ ความซาบซ่านค่อย ๆ แผ่ไปตามเรือนร่างของหญิงสาวจนมิอาจกลั้นเสียงครางได้ “อ่าห์…” เสียงหวานนุ่มของนางดังจากลำคอ นั้นยังไม

“ชอบหรือไม่ชอบนั้นสิสำคัญ วันนั้นเจ้าจะเข้าวังไปในฐานะของพระชายาอ๋องสามครั้งแรก ข้าอยากให้เจ้าชอบทุก ๆ อย่าง หากมีเรื่องไหนที่ข้าพอช่วยเหลือเจ้าได้ข้าก็จะช่วย” อวี้เหิงกล่าวน้ำเสียงอบอุ่นก่อนจะวางมือหนาของเขาบนหลังมือฟู่ฮ่าน นางสัมผัสได้ถึงไออุ่นของเขา มือที่แม้นจะสากหนาเพราะจับดาบสู้รบมานานทว่ากลับอบอุ่น…แล้วอย่างไร ฟู่ฮ่านดึงมือตนเองออกมาเล็กน้อย แสดงท่าทีว่าไม่ต้องถูกเนื้อต้องตัว อวี้เหิงรับรู้ว่านางต้องการสื่อถึงอะไร แม้นจะหน้าชาเล็กน้อยแต่ต้องไม่แสดงมันออกมาให้นางเห็น เขาดึงมือตนเองกลับมา ใบหน้าเรียบเฉย “หากเจ้าไม่มีอะไรให้ต้องแก้ไข ข้าก็สบายใจที่เจ้าพอใจ” อวี้เหิงเอ่ยกลบความเสียใจ “ท่านอ๋อง…ข้ามีเรื่องจะถามท่าน” ฟู่ฮ่านเอ่ยถามก่อนจะจ้องมองไปยังอวี้เหิง อวี้เหิงไม่ตอบแต่ตั้งหน้าตั้งตาฟังคำถาม “ในคืนนั้น…หากหม่อมชั้นยังคงเป็นหรงฟู่ฮ่านคนเดิม คนที่ท่านเคยเจอเมื่อตอนครั้งที่ท่านยังเยาว์วัย คนที่อยู่กับท่านมาหลายปี ไม่ใช่ข้าคนนี้ที่เปลี่ยนไป ท่านจะรักและโอบก

เนิ่นนานที่ทั้งสองคนโอบกอดความอ่อนแอของแต่ละฝ่ายซึ่งกันและกัน ชายหนุ่มค่อย ๆ เลื่อนมือตนเองขึ้นมาลูบไล้แก้มขาวเนียนของหรงฟู่ฮ่าน ดวงตาสีเข้มมองเข้ามาราวกับกำลังตกอยู่ในภวังค์ ดวงตาของเขาสุกสกาวราวแสงดาวที่ส่องประกาย ทั้งใบหน้าที่แม้นจะหยาบกร้านแต่ยังคงไว้ซึ่งเสน่ห์ที่นางยากปฏิเสธ ริมฝีปากที่เผยอออกเล็กน้อย ทุก ๆ อย่างทำให้ตัวนางมองใบหน้าของชายหนุ่มอย่างไม่ละสายตาก่อนจะค่อย ๆ ก้มลงประทับริมฝีปากของชายหนุ่มอย่างอ่อนโยน อวี้เหิงเบิกตากว้างเล็กน้อยทว่ามนต์สเน่ห์ของสตรีผู้นี้ทำให้เขาเคลิบเคลิ้มกับรสจุมพิตของนาง เขาหลับตาลงตอบรับจุมพิตนั้นอย่างเต็มใจ มืออีกข้างหนึ่งกุมท้ายทอยของฟู่ฮ่านเอาไว้ ประคองด้วยความทะนุถนอม นางสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นผ่านริมฝีปากของเขา นุ่มนวลราวกับขนนกทว่าหนักหน่วงจนมิอาจลืมเลือนไปจากใจ จากจูบที่อ่อนหวานเริ่มเปลี่ยนเป็นเร้าร้อน ลิ้นอุ่น ๆ เริ่มสอดเข้ามาในอุ้งปากอีกฝ่ายพร้อมตวัดรับและรุก มือหนาของอ๋องสามที่เคยถือแต่ศัสตราเริ่มสัมผัสเรือนร่างของภรรยา จากเรือนผมไล้ลงมาปลดเสื้อขาวบางที่หุ้มทรวดทรงนาฬิกาทรายไ

ผ่านไปไม่นานนัก เจียงเว่ยเข้ามาแจ้งกับฟู่หรงฮ่านว่ารถม้าพร้อมแล้ว เชิญนางขึ้นรถม้าที่หน้าจวน หรงฟู่ฮ่านพยักหน้ารับก่อนจะเดินตามเจียงเว่ยไปขึ้นรถม้าพร้อมกับซี่ยชิว เมื่อมาถึงหน้าจวน อวี้เหิงในชุดสีกรมเฉกเช่นเดียวกับหรงฟู่ฮ่านมารอนางที่หน้าจวนเรียบร้อยแล้ว เขายืนกุมมือไว้ข้างหลังเหลือบมามองหรงฟู่ฮ่านทันทีที่ได้ยินเสียงฝีเท้าของนาง สายตาของเขายังจ้องเขม็งมาที่นางไม่ละสายตาจนนางรู้สึกหวาบขึ้นมา เมื่อมาหยุดตรงหน้าอวี้เหิงแล้วหรงฟู่ฮ่านหายใจเข้าเล็กน้อยก่อนจะหันไปมองตาสู้กลับอีกฝ่าย “ท่านอ๋อง เชิญท่านขึ้นรถม้าก่อนเลย ประเดี๋ยวข้าจะขึ้นตามไป” “ไม่” อวี้เหิงตอบกลับสั้น ๆ “พระชายาขึ้นก่อน ข้าให้เกียรติผู้หญิง…โดยเฉพาะคนเช่นท่าน” เขาเน้นเสียงหนักในประโยคท้าย หรงฟู่ฮ่านขมวดคิ้วทันที นางรู้ทันทีว่าคำพูดของเขาเต็มไปด้วยการเสียดสีนาง ได้แค่ถอนหายใจยอมขึ้นรถม้าก่อนเขาตามที่อีกฝ่ายบอก บรรยากาศบนรถม้าเต็มไปด้วยความกระอักกระอ่วนตลอดทางราวกับวันแรกที่นางเข้าวังเพื่อไปเข้าเฝ้าฮ

“พระชายา มีอะไรหรือเปล่า? เจ้ายังไม่แตะอาหารเลย” จวิ้นเหยาเอ่ยถามจางซูเมิ่งจนนางรีบดึงสติตนเองกลับมาพร้อมเก็บข้อมือตนเองเอาไว้ที่ชายขอบเสื้อ “ไม่มีเจ้าค่ะ หม่อมชั้นกำลังจะทานอาหารแล้วเพคะ” จางซูเมิ่งหันไปยิ้มกับจวิ้นเหยาก่อนจะเริ่มทานอาหารตรงหน้าตนเอง “พระชายา เจ้ามีเรื่องอะไรหรือเปล่า? ช่วงนี้เจ้าทำตัวห่างเหินกับข้าเหลือเกิน” จางซูเมิ่งที่กำลังทานอาหาร นางนิ่งไปครู่หนึ่งราวกับกำลังคิดเรื่องอะไรบางอย่างแต่สุดท้ายนางแค่หันไปยิ้มให้สามีตนเองราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น “หม่อมชั้นเป็นแค่พระชายา จะมีเรื่องอะไรให้ท่านอ๋องขุ่นใจหรือเจ้าคะ” จวิ้นเหยาเห็นท่าทีที่คาดเดาไม่ได้ของพระชายาตนเอง ทำได้แค่มองหน้านาง ไม่รู้เลยว่าจริง ๆ แล้วพระชายาคิดอะไรอยู่กันแน่ จางซูเมิ่งเป็นพระชายาที่เสด็จพ่อเลือกให้เขา นางเป็นสตรีที่นิ่งสงบจนบางครั้งตนเองก็อึดอัดใจไม่น้อยที่ต้องพูดคุยเรื่องสำคัญกับอีกฝ่าย นางไม่แม้แต่จะเสนอความเห็นอะไร มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นก็เก็บไว้เ