All Chapters of พระชายาสามขอเปลี่ยนชะตานิยายเรื่องนี้: Chapter 51 - Chapter 60

วินาทีนั้นเด็กคนหนึ่งเผลอสะดุดขาตนเองล้มลงกระแทกจิงลั่วที่หันหลังให้ ร่างของนางเสียหลักล้มลงกระแทกร่างของหรงฟู่ฮ่านอีกทีจนพระชายาสามร่างล้มไปโดนรถขนผักที่อยู่ข้าง ๆ เข้าอย่างจัง “โอ๊ย!” เสียงร้องโอดครวญของพระชายาสามดังลั่นจนคนในตลาดกรูเข้ามาดู จิงลั่วรีบตั้งสติ พยุงร่างตนเองไปหานายหญิงด้วยสีหน้าตื่นตระหนก “พระชายาเจ้าคะ พระชายา” จิงลั่วเห็นใบหน้าเจ็บปวดของนายหญิงตนเองถึงกับตกตะลึง นางรีบตะโกนขอความช่วยเหลือราวจนมีชาวบ้านใจดีคนหนึ่งเดินมาดูอาการของหรงฟู่ฮ่าน จิงลั่วรีบแจ้งไปตามตรงว่านายหญิงตนเองมีอาการเหมือนหญิงตั้งครรภ์แต่ยังไม่แน่ว่าจริงหรือไม่ “ไปตามหมอมาสิ! เอาหมอคนไหนก็ได้” ชาวบ้านที่มาดูอาการหรงฟู่ฮ่านตะโกนบอกชาวบ้านอีกคนที่อยู่ไม่ไกล ไม่นานนักมีชายที่ท่าทางเหมือนหมอเข้ามาดูอาการของหรงฟู่ฮ่าน เขาคลำดูข้อมือของนางอย่างชำนาญ สีหน้าเคร่งเครียดเมื่อเห็นว่าหน้าตาของคนไข้ไม่สู้ดีเท่าไหร่นักก่อนจะหันมาถามจิงลั่ว “ท่านหญ

สามเดือนผ่านไป ไวยิ่งกว่าโกหก หิมะสีขาวโพลนเริ่มละลายหายไปเปลี่ยนเป็นหญ้าเขียวขจีต้อนรับใบไม้ผลิที่กำลังมาเยือน ลมหนาวยังคงอยู่เช่นเดิม ดอกไม้เริ่มผลิดอกออกใบเป็นภาพที่งดงาม หรงฟู่ฮ่านนั่งเก้าอี้โยกมองดูต้นไม้ในสวนหลังบ้าน เดือนที่แล้วยังแห้งแล้งไร้สีเขียว พอฤดูใหม่มาสีแดงของดอกเริ่มชัดเจน นางลูบท้องตนเองที่เริ่มใหญ่ขึ้น คิดทบทวนอะไรหลาย ๆ อย่าง ชีวิตของหรงฟู่ฮ่านมาถึงจุด ๆ นี้ จุดที่นางใฝ่ฝันมาตลอด มีสามีที่รักนางยิ่งกว่าอะไร อีกไม่นานตนเองจะเป็นแม่ หากเรื่องทั้งหมดเป็นแค่ความฝันล่ะ? หรงฟู่ฮ่านเริ่มเหม่อลอยอีกครั้ง หากช่วงชีวิตที่เป็นหรงฟู่ฮ่านจบลงแล้วต้องกลับไปใช้ชีวิตของโจวหลาน ทุก ๆ อย่างที่ตนประสบพบเจิมันก็จะเป็นแค่ฝัน ทั้งรอยยิ้มที่อ่อนโยนของสามี ลูก ๆ ที่ตนเองอุ้มท้อง คนที่นางรู้จักทั้งหมด จะมีค่าไม่ต่างอะไรกับภาพที่สลายหายไปเป็นฝุ่น อยู่แค่ในความทรงจำแต่มิอาจจับต้องได้ “พระชายา หม้อถังฟ่อจื้อเจ้าค่ะ” จิงลั่วยื่นหม้อน้ำขนาดเล็กห่อผ้าสีชนพูให้นายหญิงถือไว้คลายหนาว ก

“ถือว่าเราสองคนโชคดีที่ไม่ได้อยู่ในความสัมพันธ์เช่นนั้น” อวี้เหิงกล่าวขึ้นมาลอย ๆ “ตอนแรกที่แต่งงานข้าก็นึกว่าเราสองคนจะไปด้วยกันไม่ค่อยได้เท่าไหร่ ก่อนแต่งงานท่านน่ะเกลียดข้าจะตาย” หรงฟู่ฮ่านกล่าว อวี้เหิงเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง เขาไม่ปฏิเสธว่างานแต่งงานของเขา เขาก็ไม่เห็นด้วยเท่าไหร่ แต่เมื่อแต่งงานไปสักพักทุกอย่างก็เริ่มดีขึ้น ราวกับว่า…คนที่เขาแต่งงานไม่ใช่ ‘หรงฟู่ฮ่าน’ คนนั้น ศาลาเฟิงฮวาตั้งอยู่กลางทะเลทราบ เป็นศาลาเรือนใหญ่ที่ปูด้วยหิน เสาไม้สีเข้มตั้งสูงเด่นตระหง่าน รอบข้างปลูกดอกไม้ต่าง ๆ นานา หากมองออกไปจะเห็นภาพของทะเลสาบที่กว้างขวางจนน่าอัศจรรย์ใจ อวี้เหิงและหรงฟู่ฮ่านถวายบังคมฮ่องเต้และบรรดาพระสนมที่ร่วมขบวนมาในครั้งนี้เมื่อมาถึง ใบหน้าของพระองค์เปรมปรีเป็นอย่างยิ่งที่เห็นครรภ์ของพระชายาสามใหญ่ขึ้นทุกวัน “พระชายาสาม ครรภ์ของเจ้าเป็นอย่างไรบ้าง?” โอรสสวรรค์เอ่ยถาม “ครรภ์ของหม่อมชั้นสุขภาพดี

หรงฟู่ฮ่านเดินตามสามีไปแต่แล้วต้องหยุดลงเพราะมีแม่ชีอีกคนที่อายุราว ๆ 30 ปีเดินเข้ามากระทบไหล่นางเล็กน้อยอย่างไม่ได้ตั้งใจ แม่ชีผู้นั้นขอโทษนางยกใหญ่ หรงฟู่ฮ่านไม่ได้เอาผิดอะไรอีกฝ่าย “ขออภัยท่านผู้สูงศักดิ์ ข้าไม่ได้ตั้งใจ” แม่ชีคุกเข่าลงกับพื้น ก้มหน้าลง “ไม่เป็นไร ข้าไม่เป็นอะไร ท่านลุกขึ้นเถิด” หรงฟู่ฮ่านก้มลงพยุงร่างของแม่ชีผู้นั้นให้ลุกขึ้นยืน จนเมื่อแม่ชีเงยหน้าขึ้นมา หรงฟู่ฮ่านถึงกับชะงัก ตัวของแม่ชีเองก็เช่นกัน นางมองตาอีกฝ่ายกำลังจะอ้าปากเอ่ยอะไรสักอย่างแต่หรงฟู่ฮ่านขัดเอาไว้ก่อน “ท่าน…ไม่เป็นอะไรใช่ไหม?” หรงฟู่ฮ่านถามด้วยความเป็นห่วงเมื่อเห็นท่าทีชะงักของอีกฝ่าย คำพูดของนางทำให้แม่ชีปิดปากลง เปลี่ยนเป็นพูดอย่างอื่นแทน “ข้า…ข้าไม่เป็นอะไร ขออภัยท่านหญิงด้วย” สิ้นเสียงจึงเดินจากไป ขณะเดียวกันหรงฟู่ฮ่านนึกใบหน้าของหญิงคนนั้น บาดแผลที่ศีรษะที่คิดว่าสมานกันดีแล้วก็เกิดเจ็บขึ้นมาจนนางต้องเอามื

อวี้เหิงรีบเข้ามากุมมือภรรยาตนเองหวังให้สงบลง “ก็หยกนี้เป็นหยกน้ำดีจริง ๆ ตอนเจ้าดูเจ้ายังดูสนใจเลย หยกนี้จะเกี่ยวข้องกับการตั้งครรภ์เจ้าหรือไม่ข้าไม่สนหรอก ข้าแค่อยากวื้ออะไรให้เจ้าบ้าง” หรงฟู่ฮ่านสะบัดหน้าไปทางอื่น “ข้ออ้างข้าง ๆ คู ๆ ใครจะเชื่อ” “น้องหญิงของข้า จริงอยู่ที่ข้าเคยเห็นของดีมามากแต่ข้าก็ไม่เคยมอบอะไรให้เจ้าเลย” อวี้เหิงกุมมือหรงฟู่ฮ่านก่อนจะเชยคางนางขึ้นมาสบตาเขา “ข้าอาจเป็นสามีที่ไม่ได้มอบอะไรให้ภรรยามากนัก เรื่องนั้นข้าเสียใจมาตลอดจนตอนนี้เจ้าจะให้กำเนิดลูกของเรา ข้าถึงคิดว่าหยกชิ้นนี้จะเป็นของแทนใจที่ข้ามีให้เจ้า อย่าโกรธข้าเลยที่ข้าฟุ่มเฟือย ข้าก็ไม่ได้ใช้จ่ายอะไรมากนักในแต่ละวัน” คำพูดของอวี้เหิงทำให้นางสงบลง คำพูดนั้นเป็นความจริง นางตรวจบัญชีทุกครั้งก็พบว่าเขาไม่เคยจ่ายฟุ่มเฟือยเลย ครั้งนี้ที่ซื้อมาก็หวังจะมอบให้นางด้วยซ้ำ นางรู้สึกผิดขึ้นมาเมื่อคิดได้เช่นนั้นจึงหยิบมือหนาของอีกฝ่ายมาสัมผัสแก้มตนเองอย่างแผ่วเบา “ท่านพี่ ข้าขอ