All Chapters of พระชายาสามขอเปลี่ยนชะตานิยายเรื่องนี้: Chapter 31 - Chapter 40

หรงฟู่ฮ่านมองท่าทีของหยวนซีและหยางหลิงหลันที่ดูรักใคร่และเป็นห่วงกันตลอดเวลาชวนให้นางเศร้าใจไม่น้อยที่อีกไม่นานหยวนซีจะต้องจากไป ในนิยายไม่ได้มีการบรรยายว่าหลังจากหยวนซีจากไป ชีวิตของหยางหลิงหลันจะเป็นเช่นไรต่อ หากจะพูดว่าบทบาทของนางในนิยายไม่มีเลยจะดีกว่า หรงฟู่ฮ่านเพิ่งรู้ว่าองค์รัชทายาทมีพระชายาที่งดงามและรักพระองค์เช่นนี้ก็วันนี้นี่แล ต่อมานักเต้นเริ่มเต้นรำกลางตำหนักทำให้บรรยากาศกลับมาเป็นปกติเช่นเดิม เพิ่มเติมคือครั้งนี้มีเจ้าของวันเกิดมาเข้าร่วมด้วย หากดูภายนอกก็เป็นเช่นนั้น หรงฟู่ฮ่านจิบเหล้าพลางเหลือบมองหนิงกุ้ยเฟยพลาง ใบหน้าของพระนางช่างสงบและเรียบเฉยดั่งเช่นทุกครั้งเมื่อสลับไปมองทางด้านอวี้เซียง องค์หญิงกำลังเดินออกจากตำหนักไปเงียบ ๆ “ท่านอ๋อง ข้าอยากออกไปเดินเล่นสูดอากาศเสียหน่อย” นางหันไปกล่าวกับอวี้เหิง อวี้เหิงนิ่งเงียบไม่ตอบอะไรพร้อมจ้องนางตาเขม็ง “ข้าแค่ออกไปเดินเล่น ประเดี๋ยวก็กลับมา” หรงฟู่ฮ่านกล่าวเสียงแข็งเมื่อเห็นอีกฝ่ายจ้องตานางเช่นนั้น 

“บ่าวแจ้งกับฝั่งพระชายาแปดไปแล้วว่าพระชายาไม่สะดวกในช่วงเวลาดังกล่าว ให้ส่งเทียบเชิญมาใหม่” “ถ้าเจ้าว่าอย่างนั้นข้าก็ว่าอย่างนั้นแหละ” หรงฟู่ฮ่านลุกขึ้นไปเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เหมาะสมในการไปตามคำเชิญของอีกฝ่าย สำหรับหรงฟู่ฮ่านหากต้องเลือกระหว่างจางซูเมิ่งและหยางหลิงหลันแล้ว นางใคร่จะพบหยางหลิงหลันมากกว่า ถึงทั้งคู่จะเป็นคุณหนูจากตระกูลสูงศักดิ์เหมือนกัน แต่ท่าทีองอาจของหยางหลิงหลันทำให้หรงฟู่ฮ่านอดปลื้มใจไม่ได้ ส่วนฝั่งของจางซูเมิ่งเป็นสตรีที่เก็บความลับไว้กับตนเองมากซะเหลือเกินจนหรงฟู่ฮ่านไม่ค่อยไว้ใจเท่าไหร่ ส่วนหนึ่งอาจจะเพราะนางเป็นหนึ่งในตัวละครที่สำคัญของนิยายเรื่องนี้…แต่ส่วนใหญ่หรงฟู่ฮ่านรู้สึกไม่ถูกชะตากับผู้หญิงคนนั้นมากกว่า รถม้าที่พ่อบ้านเจียงเว่ยจัดเตรียมไว้ให้จอดเทียบหน้าจวนขององค์รัชทายาท จวนของอีกฝ่ายดูกว้างใหญ่และหรูหรากว่าจวนของอวี้เหิงหลายเท่าแต่ว่ากลับดูเงียบเหงาและไร้ชีวิตชีวากว่าจวนใด ๆ ที่นางเห็น แม้ว่าจะอยู่หน้าจวนยังได้กลิ่นยารุนแรงจนหรงฟู่ฮ่านต้องรอให้ตนเองปรับตัวให้ได

หรงฟู่ฮ่านกลับมาถึงจวนของตนเองแทบจะไร้เรี่ยวแรง การปะทะอารมณ์กับสองพระชายาในวันเดียวกันกินแรงตนเองได้มากถึงขนาดนี้ จิงลั่วที่ตามไปด้วยต้องรีบประคองนายตนเองด้วยความเป็นห่วง “พระชายา ประเดี๋ยวบ่าวจะให้ห้องครัวเตรียมของหวานกับน้ำชาไว้ให้ เรื่องในวันนี้พระชายาไม่ต้องคิดเยอะไปหรอกเจ้าค่ะ ไม่ต้องไปสนใจเลยยิ่งดี” “มันไม่ใช่อย่างนั้นน่ะสิจิงลั่ว มันมีอะไรมากกว่านั้น” หรงฟู่ฮ่านเอามือกุมศีรษะตนเองไว้ขณะเดินไปห้องรับรองแขกของจวนตนเองอย่างอ่อนล้าพลางสอดสายตาส่องไปทั่วเรือน “ท่านอ๋องยังไม่กลับจากการว่าราชการอีกหรือ?” หรงฟู่ฮ่านถามเจียงเว่ยที่ยืนรอรับนางหน้าจวน “ยังเลยขอรับ น่าจะอีกสักพักใหญ่เลย” เจียงเว่ยตอบกลับ “หากท่านอ๋องกลับจวนมาแล้วแจ้งข้าด้วย ข้ามีเรื่องจะปรึกษาท่านอ๋อง” หรงฟู่ฮ่านกำชับเจียงเว่ย จะเรียกว่าปรึกษาได้ถูกคนหรือไม่? หากพูดเรื่องนี้กับอวี้เหิงเขาก็ต้องเลือกให้น้องสาวตนเองอยู่ที่เมืองหลวงอย่างแน่

อวี้เหิงเลื่อนสายตามองออกไปข้างนอกพลันครุ่นคิดคำตอบของคำถามนี้อย่างถี่ถ้วน สำหรับเขามีโอกาสที่จะเกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้นถึงหกหรือเจ็ดส่วน สภาพร่างกายขององค์รัชทายาทในงานฉลองวันคล้ายวันเกิดนั้นทำให้เขารู้สึกใจหายไม่น้อย ภาพจำขององค์ชายหยวนซีที่สง่างามและอ่อนโยนยังอยู่ในใจของอวี้เหิงถึงกระนั้นร่างกายที่อิดโรยนั้นก็คือองค์ชายหยวนซีเช่นกัน “ถึงครานั้นข้าจะปกป้องผู้ที่เสด็จพ่อต้องการฝากฝังบ้านเมืองเอาไว้” คำตอบของอวี้เหิงทำให้หรงฟู่ฮ่านมองอีกฝ่ายตาค้าง ไม่คาดคิดว่าคำตอบของเขาจะกลายเป็นเช่นนี้ “ท่านไม่ต้องการบัลลังก์หรอกหรือ?” อวี้เหิงขมวดคิ้วทันทีที่ได้ยินคำถามนั้นจากปากของภรรยาตนเอง “อะไรดลใจให้เจ้าคิดว่าข้าต้องการบัลลังก์” เขาถามเสียงแข็งจนหรงฟู่ฮ่านต้องหลบตา “ท่านอย่าใส่ใจข้าเลย ไม่ว่าท่านจะเลือกอะไรข้าก็ล้วนสนับสนุนหมด” หรงฟู่ฮ่านพยายามเปลี่ยนเรื่อง “ข้าให้ห้องเครื่องใช้เครื่องเทศจากต่างแดน ข้าคิดว่าท่านน่าจะช

หรงฟู่ฮ่านมองกล่องไม้ในมือตนเองคือกล่องไม้ที่บรรจุยาถอนพิษไว้ รถม้าโคลงเคลงกำลังเดินทางออกจากวังหลวง นางควรจะไปที่จวนของใต้เท้าหรงเพื่อโน้มน้าวอีกฝ่าย เพื่อให้ทุกอย่างเป็นไปตามแผนการของนาง กล่องไม้ถูกเปิดอ้าออก ยาเม็ดสีแดงเหลือบทองเม็ดใหญ่ตั้งเด่นกระหง่าท่ามกลางผ้าสีแดงกำมะหยี่ นางไม่ได้รู้สึกปลื้มปิติที่ได้ยานี้มาและก็ไม่ได้เศร้าใจ ราวกับว่าในมือตนเองกำลังถือสิ่งที่อาจเปลี่ยนแปลงโชคชะตาของนิยายเรื่องนี้ “คุณหนูเจ้าคะ มีเรื่องอะไรหรือไม่เจ้าคะ?” จิงลั่วจับมือของนายหญิงถามด้วยความเป็นห่วง หรงฟู่ฮ่านนิ่งเงียบ ไม่ได้ยินเสียงของจิงลั่ว “คุณหนูเจ้าคะ…” “หากเราจะเปลี่ยนแปลงอะไรบางอย่าง เราต้องเสียสละมากเท่าไหร่มันถึงจะเปลี่ยนแปลงได้?” หรงฟู่ฮ่านโพล่งออกมา จิงลั่วสับสนในคำถาม ถึงบางครั้งนายตนเองจะถามอะไรแปลก ๆ แต่ครั้งนี้น้ำเสียงของนายหญิงเต็มไปด้วยอารมณ์เศร้าราวกับกำลังแบกรับอะไรบางอย่างไว้ หรงฟู่ฮ่านไ