All Chapters of พระชายาสามขอเปลี่ยนชะตานิยายเรื่องนี้: Chapter 11 - Chapter 20

หรงฟู่ฮ่านจ้องมองอวี้เหิงท่าทีไม่หวาดกลัว กล่าวอย่างเยือกเย็น “สุดแล้วแต่ท่านจะคิดเลยท่านอ๋อง ข้าไม่สนใจเซี่ยชิวอยู่แล้ว แต่ข้าสงสัยมากกว่าว่าเพราะเหตุใด ท่านถึงให้เซี่ยชิวมาอยู่ข้างกายข้า”อวี้เหิงไม่ตอบคำถามของนาง“ท่านเห็นท่าทีของเซี่ยชิวกับอ๋องจวิ้นเหยาแล้วหรือยัง พวกเขารักกันแล้วท่านจะไปขวางทางรักของพวกเขาทำไม?” หรงฟู่ฮ่านกล่าวคำถามเหน็บแนมอีกฝ่ายอวี้เหิงยังคงไม่ตอบคำถามของนาง ใบหน้าของเขาล้วนเดาใจยากยิ่งกว่างมเข็มในมหาสมุทรเสียอีก ใบหน้าราวกับรูปปั้นที่วิจิตรของอวี้เหิงสวยงามแต่ช่างไร้ชีวิตชีวา“ช่างท่านเถิด ข้าต้องการหย่ากับท่าน ยิ่งเร็วยิ่งดี!” ฟู่ฮ่านกล่าวพลางสะบัดตัวเดินจากอวี้เหิงอย่างไม่สบอารมณ์ แต่แล้วเสียงทุ้มหนักของท่านอ๋องสามได้กล่าวขึ้นมาท่ามกลางบรรยากาศที่น่าอึดอัดนี้“ข้าเพิ่งให้เจียงเว่ยไปเดินตลาดมา” อวี้เหิงกล่าวพลางก้มลงหยิบอะไรบางอย่างขึ้นมาแนบอกตนเอาไว้อย่างทะนุทะนอม คำพูดของเขาทำให้ฟู่ฮ่านหยุดฝีเท้าทันทีก่อนจะค่อย ๆ เอี้ยวตัวมาทางอวี้เหิงด้วยความสงสัยว่าอีกฝ่ายต้องการจะสื่ออะไร“เขาบอกว่ามีเด็กสาวคนหนึ่งมอบดอกไม้ให้ นางกล่าวว่ามีแม่นางใจดีผู้หนึ่งมอบให้กับทุก

อีกสองปีหลังจากนี้ เซี่ยชิวกับจวิ้นเหยาจะร่วมกันฝ่าฟันอุปสรรคจนได้ครองรักกันอย่างมีความสุข แม้ว่าตอนนี้ตัวของเซี่ยชิวจะเป็นสตรีที่ซุ่มซ่ามและไร้อำนาจแต่ในภายภาคหน้านางจะเป็นคู่ครองที่เหมาะสมกับจวิ้นเหยาการที่ฟู่หรงฮ่านทำดีกับนางตอนนี้ย่อมเป็นผลดีแน่นอนหากเซี่ยชิวได้ดิบได้ดี จะเรียกว่าทำดีหวังผลก็พอจะเข้าข่ายอยู่บ้าง แต่ในความคิดของฟู่ฮ่านไม่มีเหตุผลอะไรที่ต้องทำตัวไม่ดีต่อเซี่ยชิวทันใดนั้นเสียงดังจากห้องรับแขกที่อยู่ไม่ไกลจากสวนดังลั่นไปทั่วทั้งจวนจนหรงฟู่ฮ่านต้องหันไปมองยังต้นเสียง เสียงนั้นมาจากเรือนรับแขก นางไม่รอช้ารีบเดินเข้าไปดูว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ เสียงนั้นยังคงดังขึ้นเรื่อย ๆ เมื่อเข้าใกล้มากขึ้นจึงพอรู้ว่านั่นคือน้ำเสียงไม่พอใจของอวี้เหิงที่กำลังหารือกับใครบางคนอยู่หรงฟู่ฮ่านเดินไปแง้มหูฟังจากข้างนอกเพื่อดูท่าทีว่าเกิดอะไรขึ้นด้านใน“เผ่าซงเจียนับวันยิ่งกำเริบ! เมื่อปีที่แล้วต่อรองกับแคว้นต้าเฉียงให้ส่งเสบียงไปหลายร้อยคันรถ บัดนี้เหิมเกริมจะแต่งงานกับองค์หญิงเชื้อพระวงศ์ของเรา หน้าด้านเสียยิ่งนัก!” อวี้เหิงกล่าวน้ำเสียงโกรธแค้นพร้อมปาแก้วชาลงบนพื้น“ท่านพี่โปรดระงับโทสะ ใ

วันที่ฮ่องเต้เสด็จไปล่าสัตว์มาถึง สายลมต้นฤดูใบไม้ร่วงพัดผ่านทุ่งล่าสัตว์หลวงทางตอนเหนือของเมืองหลวง ธงสีมงคลของราชสำนักต้าเฉียงโบกสะบัดไปตามแรงลม บรรดาเชื้อพระวงศ์และขุนนางต่างเตรียมความพร้อมบนหลังม้าเพื่อร่วมการประลองล่าสัตว์ประจำปี ใบหน้าขององค์กษัตริย์ดูอิ่มเอมและปรีดากว่าทุกครั้งแม้แต่หรงฟู่ฮ่านเองยังสังเกตได้ ใต้กระโจมบังแดดมีบรรดาพระชายาและพระสนมที่ได้รับเลือกเข้าร่วมการล่าสัตว์ครั้งนี้ หรงฟู่ฮ่านจิบชาในมือช้า ๆ สายตากวาดมองบรรดาสตรีสูงศักดิ์ ส่วนมากไม่คุ้นหน้า หากคุ้นหน้ามีเพียงพระสนมหนิงกุ้ยเฟย องค์รัชทายาทประชวรไม่อาจมาร่วมได้ ส่วนพระชายาเอกขององค์ชายจวิ้นเหยาแจ้งว่าไม่สบายจึงมิอาจมาร่วม นั้นก็เข้าใจได้ พระชายาสามจิบชาไปเรื่อย ๆ มองดูการประลองล่าสัตว์ครั้งนี้อย่างสนอกสนใจจนหนิงกุ้ยเฟยสังเกตเห็น “พระชายาสามดูสนใจเป็นพิเศษนะ” หนิงกุ้ยเฟยยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย “นาน ๆ จะได้ออกมาชมการล่าสัตว์ หม่อมชั้นจึงสนใจเพคะ” หรงฟู่ฮ่านตอบกลับ

พระชายาสามเดินเล่นไปเรื่อยเปื่อย ใบหน้าสัมผัสลมภูเขา ได้กลิ่นผืนดินและใบไม้ทว่าความคิดนั้นต้องสะดุดลงเมื่อนางเดินผ่านคอกม้าเลี้ยง“โอ้” หรงฟู่ฮ่านอุทานออกมาก่อนจะเดินเข้าไปดูใกล้ ๆคนดูแลม้ารีบเข้ามาคำนับพระชายาสามทันทีแต่หรงฟู่ฮ่านไม่สนใจเพราะนางบังเอิญไปเจอม้าแคระสีขาวตัวหนึ่งกำลังกินหญ้าแห้ง“ม้าตัวนี้น่ารักเสียจริง” หรงฟู่ฮ่านเอ่ยขึ้น“เรียนพระชายาสาม นี้เป็นม้าป่าที่เพิ่งจับได้”หรงฟู่ฮ่านพยักหน้า สายตามองประเมินม้าตัวนี้ด้วยความสนใจ นางลูบแผงคอมันเบา ๆ“ข้าชอบม้าตัวนี้นะ”คำพูดของหรงฟู่ฮ่านทำสีหน้าของคนเลี้ยงม้าถอดสี เขารีบเข้ามาห้ามปรามทันที“พระชายา ม้าตัวนี้ยังฝึกไม่เชื่องเกรงว่าหากพระชายาต้องการมัน อาจพยศได้”“ม้ายังเล็กอยู่เลย” หรงฟู่ฮ่านทำเสียงอ่อน“ขอพระชายาคำนึงถึงความปลอดภัยด้วย” คนดูแลม้ากล่าวก่อนจะคุกเข่าลงหรงฟู่ฮ่านหลบสายตาต่ำซ่อนแววตาผิดหวัง ยังตัดใจจากม้าตัวนี้ไม่ได้ นั่นยิ่งทำให้คนดูแลม้าลำบากใจ เขาถอนหายใจออกมาทันทีก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้หรงฟู่ฮ่านพลันเปลี่ยนสีหน้าเป็นดีใจ“หากพระชายาชอบ ข้าน้อยจะคอยดูแลให้”“จริงหรือ?” หรงฟู่ฮ่านเสียงหลง“พระชายาเพคะ พระชายาไม

“พระชายาเจ้าคะ มัวแต่อุดอู้อยู่ในนี้ไม่ออกไปไหนไม่เบื่อบ้างหรือ?” จิงลั่วเอ่ยถาม มือหนึ่งคอยเติมองุ่นให้เต็มจานนายตนเองเรื่อย ๆ“ไม่ ข้าไม่อยากพบใคร” หรงฟู่ฮ่านกล่าวใสแจ๋ว ร่างตนนอนราบไปกับเตียง ไม่คิดจะสนใจโลกภายนอก “ตั้งแต่ข้าแต่งงานเข้าจวนอ๋องสาม ข้าก็มังแต่ทำบัญชี คอยดูพวกบ่าวนู้นนี้นั้น ไม่ได้มีเวลาพักผ่อนจริง ๆ เสียหน่อย”“หากพระชายาไม่ต้องการทำเรื่องพวกนั้นก็ให้พ่อบ้านเจียงเป็นคนจัดการสิเจ้าคะ”หรงฟู่ยกนิ้วชี้ขึ้นทันทีเชิงให้อีกฝ่ายหยุดความคิดนั้น“นาน ๆ ได้ออกมาเมืองหลวง คนอื่น ๆ ก็ร่วมสนุกกัน มีแต่พระชายานั้นแหละเจ้าคะที่อยู่แต่ในกระโจม ไม่ยอมออกไปไหน” จิงลั่วกล่าวพร้อมน้ำเสียงน้อยใจ “โดยเฉพาะที่พระชายาขอกระโจมอยู่แยกกับท่านอ๋องก็ทำคนอื่นพูดไปเรื่อยเปื่อยแล้ว”“เขาพูดอะไร?” หรงฟู่ฮ่านขยับใบหน้าเข้าไปใกล้จิงลั่ว แววตาเปล่งประกายจิงลั่วเอามือทาบปาก รู้ว่าตนเองเผลอพูดเรื่องที่ไม่สมควรพูด แต่เมื่อเห็นหน้าตาที่อยากรู้อยากเห็นของหรงฟู่ฮ่านจึงต้องจำใจบอก “ก็เรื่องที่พระชายากับอ๋องสามกำลังทะเลาะกันน่ะสิเจ้าคะ”“โอ้ เช่นนั้นก็ดี” หรงฟู่ฮ่านอุทานพร้อมยิบองุ่นเข้าปาก ไม่แสดงอาการกังวลใ