All Chapters of พระชายาสามขอเปลี่ยนชะตานิยายเรื่องนี้: Chapter 61 - Chapter 70

คำพูดนั้นของอวี้เซียงทำให้หนิงกุ้ยเฟยมองค้อนบุตรสาวอย่างไม่สบอารมณ์ ผิดกับใบหน้าของฝ่าบาทที่ค่อย ๆ แสดงความยินดีออกมา“เราเห็นว่าจางอู่เหวินเป็นคนที่เหมาะสม” พระสุรเสียงเรียบเย็น “เขาเป็นคนรุ่นใหม่ที่มีความคิดก้าวหน้า สักวันจะต้องเป็นขุนนางที่มีความสามารถของต้าเฉียง”อวี้เซียงพยักหน้าเห็นด้วยทันที นางมองบิดาตนเองด้วยแววตาชื่นชม“แต่ว่า…” หนิงกุ้ยเฟยพยายามแย้งแต่ถูกห้ามไว้เสียก่อน“หนิงกุ้ยเฟย เจ้าเป็นคนบอกข้าเองว่าต้องการแต่งงานดองกับตระกูลจาง ตอนนี้ลูกสาวของเราต้องการแต่งงานกับคนตระกูลจาง ส่วนลูกชาย…ยังต้องการอยู่กับพระชายาของเขา ข้าเห็นว่าเรื่องนี้ได้ข้อสรุปแล้ว” ฮ่องเต้กล่าวขึ้นมาก่อนจะลุกขึ้นยืนเอามือไขว้หลัง “หากลูกหญิงข้าต้องการแต่งงานกับจางอู่เหวินผู้นั้น ข้าจะพระราชประทานงานสมรสให้ ส่วนเรื่องพระชายารองของอวี้เหิงหากเขาเห็นว่าควรจะมีก็มี หากไม่ประสงค์จะมี…ข้าก็ไม่บังคับ”คำกล่าวนั้นของฝ่าบาททำให้ทุกคนอึ้งตะลึงโดยเฉพาะพระสนมหนิง นางอ้าปากค้างจนพูดอะไรไม่ออก อวี้เซียงรีบคุกเข่าลงกับพื้นกล่าวขอบคุณในพระกรุณาของเจ้าชีวิตอวี้เหิงผ่อนลมหายใจ คำพูดของอวี้เซียงไม่กี่คำสามารถเปลี่ยนบรร

คำพูดนั้นของจิงลั่วทำให้หรงฟู่ฮ่านอ่อนแรงลง แววตาของนางว่างเปล่าและสับสน อวี้เหิงรีบเข้ามาปลอบพระชายาก่อนจะให้จิงลั่วออกไปเสียก่อน หรงฟู่ฮ่านตัดสินใจว่าจะต้องออกไปดูว่าจริง ๆ แล้วเกิดอะไรขึ้น “ข้าจะออกไปดู” หรงฟู่ฮ่านรวบรวมสติก่อนจะลุกพรวด “แต่เจ้ากำลังตั้งครรภ์อยู่!” อวี้เหิงถามเสียงดังระคนตกใจ หรงฟู่ฮ่านหันมามองอวี้เหิง ใบหน้าของเขากังวลไม่แพ้กับนาง นางอาจจะกังวลเรื่องเซี่ยชิวแต่เขากังวลเรื่องของหรงฟู่ฮ่าน “เซี่ยชิวเคยเป็นคนของข้า หากเกิดเรื่องเช่นนี้ข้าต้องรีบไปดู” น้ำเสียงแข็งของหรงฟู่ฮ่านทำให้อวี้เหิงจนปัญญาจะรั้งจึงต้องตามไปดูกับนางด้วย หรงฟู่ฮ่านรีบสวมชุดเรียบง่ายก่อนจะรีบเดินไปฝ่าความมืดไปดูด้วยตาของตนเอง แม่น้ำหนานโจวอยู่ไม่ไกลจากเรือนรับรองแต่เพราะอยู่นอกพระราชวังจึงใช้เวลาเดินทางนาน ริมแม่น้ำเต็มไปด้วยความโกลาหล บ่าวไพร่ถือคบเพลิงส่องประกายวับแวมตัดกับผืนน้ำสีดำสนิท ทหารและคนงานดำผุดดำว่ายค้น

“เจ็บหรือ?” อวี้เหิงถามขึ้นหลังเห็นหรงฟู่ฮ่านเอามือตนเองทาบลงบนศีรษะ “ไม่ ข้าไม่เป็นไร” หรงฟู่ฮ่านยืนยันคำเดิม “หากเจ้าไม่สบายตัวเราสามารถกลับเรือนได้นะ” อวี้เหิงเสนอพลางเอามือปัดไรผมของภรรยาตนเอง “ข้าสบายดี” ไม่นานนัก รถม้าก็เคลื่อนมาหยุดหน้าบันไดหินทางขึ้นอารามบนยอดเขา หรงฟู่ฮ่านก้าวลงจากรถม้าโดยมีสามีช่วยประคองเอาไว้ไม่ห่าง กลิ่นธูปควันเทียนและเสียงสวดมนต์แว่วดังผสานกับความเงียบสงบของป่าใหญ่ นางค่อย ๆ เดินเข้าไปในวิหารใหญ่ คุกเข่าลงบนเบาะรองตรงหน้าองค์พระพุทธรูป มือเรียวบางทั้งสองข้างพนมขึ้นแนบอก นางหลับตาอย่างสงบ ภาวนาจากก้นบึ้งหัวใจ ขอให้สิ่งศักดิ์สิทธ์ช่วยดลบันดาลให้เจอร่างของเซี่ยชิวในเร็ววัน หากเซี่ยชิวจากโลกนี้ไปแล้วขอให้ดวงวิญญาณของนางไปสู่ภพภูมิที่ดี ไร้ความทุกข์โศกดั่งชาตินี้ที่นางต้องเผชิญ ทว่าในจังหวะเดียวกับที่หรงฟู่ฮ่านก้มลงกราบและเงยหน้าขึ้น สายตาของหรงฟู่ฮ่านเหลือบไปเห็นแม่ชีรูปหนึ่งกำลังเดินผ่

จางซูเมิ่ง…สตรีที่ภายนอกดูนิ่งสงบ ดุจสายน้ำที่ไร้ระลอกคลื่น แต่ลึกลงไปคือวังวนกระแสน้ำที่มีพลังมหาศาล บุคคลที่คอยกุมหมากกระดานการเมืองนี้ไว้ตั้งแต่ต้น หากอี้อู๋ทำงานพลาดขึ้นมา ทุกสายตาจะเพ่งเล็งไปที่พระสนมกุ้ยเฟย นางรู้เรื่องสารลับและต้องการผลักดันให้สามีตนเองขึ้นเป็นฮ่องเต้ บางทีแผนการวางยาองค์รัชทายาท จางซูเมิ่งต้องมีส่วนรู้เห็นไม่มากก็น้อย หรงฟู่ฮ่านเข้าใจทุกอย่างหมดแล้ว จริง ๆ คนที่ทำให้เรื่องราวยุ่งเหยิงในราชสำนักเกิดขึ้นไม่ใช่บรรดาองค์ชายที่ต้องการอำนาจ แต่คือพระชายาแปด จางซูเมิ่งต่างหาก “ภายใต้รอยยิ้มที่สงบนิ่งที่แท้ก็ซ่อนเขี้ยวเอาไว้นี้เอง” หรงฟู่ฮ่านพึมพำกับตนเอง รอยยิ้มเย็นชาผุดขึ้นที่มุมปาก ไม่ว่าเรื่องนี้ใครจะเป็นตัวต้นเรื่องที่แท้จริง หากเป็นเรื่องการลอบทำร้ายว่าที่พระชายาของอ๋องและเป็นถึงบุตรสาวของขุนนางคนสำคัญ ราชสำนักจะไม่ปล่อยเรื่องนี้ไว้แน่ ทว่าก่อนจะสาวไปถึงผู้บงการ มีจุดสำคัญจุดหนึ่งที่นางยังติดใจนั่นคือในวันที่ตนเองถูกทำร้าย ใครกันแน่คือคนผู้นั้นที่เข้ามาช่วยเห

หรงฟู่ฮ่านยืนตรงหน้าตำหนักของพระสนมกุ้ยเฟย ยังคงโอ่อ่าและอบอวลด้วยกลิ่นเครื่องหอมทว่าบรรยากาศในห้องโถงเย็นเยือกจนน่าขนลุก เมื่อนางต้องเข้าเฝ้าแม่สามีตัวคนเดียวโดยไร้ข้ารับใช้แม้แต่คนเดียว นางขอร้องให้อวี้เหิงอยู่ที่จวนเพราะนางต้องการจัดการเรื่องนี้ด้วยตัวคนเดียว หนิงกุ้ยเฟยนั่งจิบชาด้วยท่าทีสง่างาม ค่อย ๆ เงยหน้ามองสะใภ้ตัวดีของตนเอง “พระชายาสามมีเรื่องด่วนอะไรจึงขอเข้าพบข้า?” หรงฟู่ฮ่านไม่ตอบในทันที นางหยิบรูปวาดของอี้อู๋มากางและวางลงบนโต๊ะให้พระสนมดูได้อย่างชัดเจน “พระสนม ไม่ทราบว่าท่านรู้จักหญิงผู้นี้หรือไม่?” หรงฟู่ฮ่านถามเสียงเรียบ หนิงกุ้ยเฟยให้นางกำนัลนำภาพนั้นมาให้นางดูชัด ๆ แววตาของหนิงกุ้ยเฟยวูบไปชั่วขณะ ก่อนจะแสยะยิ้มออกมา “วัน ๆ ข้าเจอคนมากมาย หากให้ข้าจำทุกคนคงปวดหัวแย่” หรงฟู่ฮ่านคาดไว้แล้วว่าคนเช่นหนิงกุ้ยเฟยคงไม่ยอมปริปากง่าย ๆ “ผู้หญิงคนนี้มีชื่อว่าอี้อู๋ เคยเป็นนางกำนัลที่ดูแลท่านช่วงก่อนที่ข้าจะแต่ง