Todos los capítulos de อดีตสามีข้าคือราชบุตรเขย : Capítulo 11 - Capítulo 20

บทที่ 12 หมอหนุ่มหลี่ชุนเมืองอวิ๋นโจวใหญ่กว่าที่ชุนเหนียงคาดไว้มาก กำแพงเมืองทอดยาวไปตามแนวภูเขา ประตูเมืองด้านใต้มีผู้คนเข้าออกไม่ขาดสาย ทั้งพ่อค้า รถม้า กองคาราวาน คนต่างถิ่น และชาวบ้านจากหมู่บ้านรอบนอกที่นำผลผลิตเข้ามาขาย ชุนเหนียงนั่งอยู่ท้ายเกวียน มองภาพตรงหน้าด้วยความรู้สึกแปลกประหลาด นี่เป็นเมืองแรกหลังจากนางหนีออกมา และเป็นครั้งแรกที่นางกำลังเดินผ่านประตูเมืองโดยไม่มีชื่อของจวนราชบุตรเขยอยู่เหนือศีรษะ “เตรียมเอกสาร!” เสียงทหารเฝ้าประตูดังขึ้นหัวใจหญิงสาวเต้นแรงทันที นางล้วงมือเข้าไปในอกเสื้อ คลำแผ่นกระดาษที่เฉินจิ่วจัดเตรียมให้หลี่ชุน อายุสิบแปด หมอพเนจร คนเมืองชิงเหอนางท่องข้อมูลเหล่านี้มาหลายสิบครั้งแล้ว ถึงกระนั้นเมื่อทหารเดินมาหยุดตรงหน้า ฝ่ามือก็ยังเย็นเฉียบ “ชื่อ?” “หลี่ชุนขอรับ” คำว่า ขอรับ ยังไม่คุ้นปากนักแต่ครั้งนี้ไม่หลุด “ทำอะไร?”“เป็นหมอขอรับ” ทหารมองกล่องยาบนหลังนาง ก่อนมองใบหน้า ชุนเหนียงก้มตาเล็กน้อย ผงสมุนไพรสีคล้ำช่วยกลบผิวขาวและไฝแดงใต้หางตา เสื้อบุรุษตัวหลวมซ่อนรูปร่างไว้เกือบหมด แต่สิ่งที่ทำให้นางดูเป็นเด็กหนุ่มได้ดีที่สุด กลับเป็นร่างกายที่ผอมลงมากหลังผ่

บทที่ 14 คนบ้าที่ไม่ยอมให้หมอแตะต้องชุนเหนียงไม่ได้รู้เลยว่าตนถูกจับตามองหลังจากเดินผ่านประกาศของจวนจิ้งอ๋อง นางก็ใช้เวลาครึ่งวันหาที่พักราคาถูก ก่อนจะพบโรงเตี๊ยมเล็ก ๆ ทางตะวันตกของเมือง ห้องพักแคบจนวางเตียงกับโต๊ะแล้วแทบไม่เหลือที่เดิน แต่สะอาดและมีหน้าต่าง สำหรับนาง เพียงเท่านี้ก็ดีมากแล้ว หญิงสาววางกล่องไม้ที่เขียนคำว่า โรงหมอไว้ใต้เตียง ซ่อนตำราปกดำไว้ก้นหีบ จากนั้นจึงออกไปหางาน นางไม่คิดจะอยู่เมืองนี้นานนัก สองเดือนหรือสามเดือน เก็บเงินให้ได้มากอีกหน่อย แล้วค่อยเดินทางต่อ ชุนเหนียงยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าปลายทางของตนอยู่ที่ใด แต่สิ่งหนึ่งที่นางแน่ใจคือ..นางไม่อยากหยุดอยู่ใกล้ชายแดนเกินไป ยิ่งไกลจากแคว้นเดิมเท่าไรยิ่งดี เพียงสองวัน ชุนเหนียงก็ได้ที่นั่งรักษาคนในร้านขายยาแห่งหนึ่ง เจ้าของร้านเป็นชายวัยกลางคนแซ่เหอ ตอนแรกเขาไม่เชื่อฝีมือเด็กหนุ่มต่างถิ่นนัก แต่เพราะมีจดหมายรับรองสั้น ๆ จากเจ้าของโรงหมอในอวิ๋นโจว ประกอบกับชื่อ “หมอหนุ่มหลี่” เดินทางมากับกองพ่อค้าก่อนเจ้าตัวหลายวัน เขาจึงยอมให้ลอง คนไข้คนแรกเป็นหญิงชราที่ปวดเอวมาหลายปี คนที่สองเป็นชายขายเนื้อถูกมีดบาด คนที่สาม

บทที่ 16 หากข้ารักษาท่าน ข้าจะยังมีชีวิตอยู่หรือไม่เช้าวันที่ห้า ชุนเหนียงมาถึงจวนจิ้งอ๋องเร็วกว่าทุกวัน นางไม่ได้ตรงไปยังเรือนของซื่อจื่อทันทีแต่ขอดูสิ่งของทุกอย่างที่เขาต้องกินในวันนี้ก่อนน้ำ อาหาร ยาบำรุง ยาสงบจิตแม้แต่ขนมที่ส่งมาจากเรือนหลัก นางก็เปิดกล่องตรวจทีละอย่างไม่มีอะไรผิดปกติ หรือจะเรียกได้ว่าไม่มีสิ่งใดผิดปกติจนมองเห็นได้ในทันที “ท่านหมอหลี่” บ่าวหญิงยืนรออยู่ด้านหลัง “วันนี้จะให้ซื่อจื่อกินยาตามเดิมหรือไม่เจ้าคะ?” ชุนเหนียงมองถ้วยยาที่วางอยู่ตรงหน้า “ยังก่อน” “แต่พระชายารอง—” “ข้าจะรับผิดชอบเอง” นางตอบเหมือนเมื่อวาน จากนั้นจึงยกถ้วยยาขึ้นดมอีกครั้ง กลิ่นเหมือนเดิม สีเหมือนเดิม แม้แต่ตัวยาที่ตกอยู่ก้นถ้วยก็ไม่มีสิ่งใดแปลกปลอม หากเป็นพิษ—นางยังไม่มีหลักฐาน และอาจไม่ใช่พิษด้วยซ้ำ ชุนเหนียงจึงไม่พูด เพียงตักยาเล็กน้อยใส่ขวดกระเบื้องใบจิ๋วของตนเอง ปิดฝา แล้วเก็บเข้าไปในกล่องยา “ข้าขอเก็บไว้ได้หรือไม่?” “ได้เจ้าค่ะ” ง่ายดาย ง่ายจนชุนเหนียงรู้สึกว่าตัวเองอาจคิดมากจริง ๆ หากมีคนคิดร้าย เหตุใดจึงยอมให้นางนำยาไปตรวจง่ายถึงเพียงนี้? นางจึงยังไม่ตัดสินอะไร วันนี้ซื่อจื่อมีส

บทที่ 18 ท่านไม่ได้เสียสติคืนแรกที่ชุนเหนียงย้ายเข้ามาอยู่ในเรือนของซื่อจื่อ นางแทบไม่ได้นอน ทุกหนึ่งชั่วยาม นางจะลุกขึ้นมาตรวจชีพจร ดูม่านตา ถามอาการปวดจดการเต้นของหัวใจ แม้กระทั่งจำนวนครั้งที่เขาสะดุ้งตื่น นางก็จดลงในสมุดเล่มเล็กทั้งหมด ชายหนุ่มเองก็หลับ ๆ ตื่น ๆ บางครั้งลืมตาขึ้นมาเห็นเงาร่างเล็กนั่งอยู่หลังโต๊ะ บางครั้งได้ยินเสียงพลิกหน้ากระดาษ บางครั้งตื่นขึ้นมาเพราะปลายนิ้วเย็น ๆ วางอยู่บนข้อมือ หลายปีที่ผ่านมา ทุกครั้งที่เขาลืมตากลางดึก สิ่งแรกที่เห็นมักเป็นโซ่ คืนนี้กลับไม่มีมัน มีเพียงหมอหนุ่มคนหนึ่งกำลังขมวดคิ้วใส่ชีพจรของเขาราวกับเป็นศัตรูคู่แค้น แปลกเหลือเกิน เขากลับหลับได้มากกว่าหลายคืนที่ผ่านมา สามวันต่อมา ชุนเหนียงแทบเปลี่ยนเรือนของซื่อจื่อเป็นโรงหมอ น้ำทั้งหมดถูกต้มในครัวเล็กภายในเรือน อาหารใช้วัตถุดิบที่เว่ยจงเป็นผู้จัดหาด้วยตนเอง ยาสงบจิตถูกหยุด ยาบำรุงทุกชนิดถูกหยุด ชุนเหนียงไม่ยอมให้แม้แต่ผลไม้จากเรือนอื่นเข้าปากคนไข้โดยไม่ผ่านสายตาตนส่วนของที่พระชายารองส่งมา—นางรับทุกอย่าง แต่ไม่เคยให้เขากิน “เหตุใดไม่ส่งคืน?” เว่ยจงถาม ชุนเหนียงกำลังเทน้ำแกงบำรุงลงในไหใบหนึ่ง

บทที่ 20 ชาที่พระชายารองเชิญดื่มเรือนของพระชายารองอยู่คนละฟากกับเรือนของซื่อจื่อ ระยะทางไม่ได้ไกลนัก แต่ชุนเหนียงกลับรู้สึกว่าทางเดินวันนี้ยาวกว่าทุกครั้ง นางเดินตามบ่าวหญิงไปอย่างสงบ มือข้างหนึ่งซ่อนอยู่ในแขนเสื้อ ปลายนิ้วแตะกล่องเข็มเล็ก ๆ ที่พกติดตัวเป็นนิสัย ไม่ใช่เพราะคิดว่าพระชายารองจะลงมือกับนางกลางวันแสก ๆ แต่หลังจากใช้ชีวิตมาถึงวันนี้ ชุนเหนียงไม่คิดอีกแล้วว่า คนที่ยิ้มให้เรา ย่อมไม่คิดร้าย ครั้งหนึ่งซ่งเฉินโจวก็เคยยิ้มให้นาง เคยเรียกชุนเอ๋อร์ เคยโอบกอดบนเตียงราวกับนางเป็นคนสำคัญ แต่กระดาษแผ่นเดียวก็เปลี่ยนนางให้กลายเป็นทาสหลบหนีได้ เพราะฉะนั้นรอยยิ้มของคนสูงศักดิ์ตรงหน้า...ยิ่งไม่ควรทำให้นางวางใจเรือนพระชายารองงดงามกว่าที่ชุนเหนียงคิด ต้นไม้ทุกต้นถูกตัดแต่งอย่างดี ศาลาริมน้ำสะอาดจนแทบไม่มีใบไม้ตกค้าง กลิ่นเครื่องหอมอ่อน ๆ ลอยอยู่ในอากาศ ทุกอย่างสงบ อ่อนโยนเป็นระเบียบ ต่างจากเรือนของซื่อจื่อราวคนละโลกที่นั่นมีกลิ่นยา รอยแตกบนถ้วย รอยโซ่บนพื้น บางครั้งมีเลือดและมีคนป่วยคนหนึ่งที่อยู่ระหว่างมีชีวิตกับหมดแรงจะอยู่ต่อ “ท่านหมอหลี่ เชิญขอรับ” บ่าวหญิงเปิดม่าน ชุนเหนียงก้าวเข