Todos los capítulos de อดีตสามีข้าคือราชบุตรเขย : Capítulo 51 - Capítulo 60

บทที่ 52 คนที่เขาจะพากลับไปด้วยปีที่สองบนเกาะชิงหลัวผ่านไปเร็วกว่าปีแรกมาก เมื่อไม่ต้องต้มยาถอนพิษทุกวัน ชีวิตของชุนเหนียงก็กลับมาเป็นของนางเองทีละน้อย นางเริ่มรักษาชาวบ้านบนเกาะอย่างจริงจัง เรือนยาเล็ก ๆ ที่เคยใช้เพียงเตรียมยาให้คนผู้หนึ่ง กลายเป็นสถานที่ซึ่งมีคนมารอตั้งแต่เช้า บ้างถูกมีดบาด บ้างปวดหลังจากออกเรือ บ้างอุ้มเด็กตัวร้อนมาหา คนบนเกาะยังเรียกนางว่า ท่านหมอ ไม่มีผู้ใดสนใจแล้วว่านางเคยแต่งกายเป็นบุรุษ ยิ่งไม่มีผู้ใดคิดว่าสตรีไม่ควรจับชีพจรบุรุษหรือเย็บบาดแผลให้ทหารสำหรับพวกเขา ชุนเหนียงก็คือชุนเหนียง เป็นหมอที่รักษาคนได้ บางวันนางขี่เสี่ยวเฮยขึ้นเขาเก็บยาแต่เช้า กว่าจะกลับก็เกือบค่ำ บางวันใช้เวลาทั้งวันตากสมุนไพร บางครั้งหายเข้าไปในเรือนยาเสียจนคนผู้หนึ่งต้องเป็นฝ่ายเดินมาหาความสัมพันธ์ของคนทั้งสองก็เป็นเช่นนั้นไม่ได้หวือหวา แต่มั่นคงขึ้นทุกวัน เขาไม่เคยเอาคำสัญญาในวัยเด็กมาผูกมัดนางอีก และชุนเหนียงก็ไม่เคยถามว่า วันหนึ่งเมื่อเขากลับไป นางควรอยู่ตรงไหน เหมือนทั้งสองต่างรู้ว่า คำถามนั้นจะมาถึงเองเมื่อถึงเวลากลางฤดูร้อนของปีที่สอง เรือสามลำเข้าเทียบท่าชิงหลัว ผู้ที่ลงจากเ

บทที่ 54 เจ้าของจวนที่แท้จริงการกลับมาของซื่อจื่อทำให้จวนจิ้งอ๋องเงียบผิดปกติ มีเพียงบ่าวรับใช้ที่คุกเข่าเรียงสองข้างทาง ตั้งแต่ประตูใหญ่ไปจนถึงเรือนด้านในหลายคนไม่กล้าแม้แต่เงยหน้า เพราะตลอดหลายปีที่ผ่านมา จวนแห่งนี้ค่อย ๆ เปลี่ยนเจ้าของโดยไม่มีผู้ใดพูดออกมาตรง ๆเมื่อซื่อจื่อเสียสติ พระชายารองจึงรับหน้าที่ดูแล เมื่อซื่อจื่ออาการหนัก คุณชายรองจึงช่วยจัดการบัญชี เมื่อซื่อจื่อไม่อาจพบผู้คน คนเก่าของจิ้งอ๋องก็ถูกเปลี่ยนออกทีละคน ทุกอย่างเกิดขึ้นอย่างช้า ๆ ช้าจนคนในจวนเกือบลืมไปแล้วว่า ผู้ใดต่างหากคือทายาทที่แท้จริง วันนี้ คนผู้นั้นกลับมาแล้ว พระชายารองยืนอยู่หน้าห้องโถงใหญ่ นางแต่งกายเรียบร้อย ใบหน้ากลับมาสงบนิ่งแล้ว เมื่อชายหนุ่มเดินเข้ามา นางถึงกับมีน้ำตาคลอ “เหิงเอ๋อร์...”คำเรียกอ่อนโยนดังเช่นเมื่อหลายปีก่อน “ในที่สุดเจ้าก็กลับมา” ชุนเหนียงยืนอยู่ด้านหลังเล็กน้อย นางไม่ได้พูดอะไร เพียงมอง หากไม่เคยเห็นบันทึกการรักษา ไม่เคยตรวจพิษในร่างเขาด้วยตนเอง และไม่เคยเห็นชายคนหนึ่งถูกล่ามโซ่เพราะถูกทำให้เชื่อว่าตัวเองเสียสติ...แม้แต่นางอาจคิดว่าสตรีตรงหน้าเป็นมารดาที่กำลังดีใจเมื่อบุตรกลับบ

บทที่ 56 คนที่เขาคิดว่าจะกลับมาเสมอข่าวคณะทูตจากแคว้นใต้จะเดินทางมาถึงในอีกสามวัน ถูกส่งเข้ากรมตั้งแต่เช้า ซ่งเฉินโจวอ่านรายชื่อผู้มาเยือนอย่างละเอียด ชื่อแรก ๆ ล้วนเป็นคนที่เขารู้จักจากการเจรจาครั้งก่อน จนถึงชื่อหนึ่ง ซื่อจื่อแห่งจวนจิ้งอ๋อง มือที่ถือกระดาษหยุดเล็กน้อย ข่าวการกลับมาของซื่อจื่อผู้นี้แพร่ไปทั่วหลายแคว้นแล้วบุรุษที่ถูกเล่าลือว่าเสียสติและใกล้ตายกลับปรากฏตัวอีกครั้งอย่างสมบูรณ์ ทั้งยังเปิดโปงเรื่องถูกวางยาติดต่อกันหลายปี ซ่งเฉินโจวเคยสนใจเพียงในฐานะเรื่องการเมืองของต่างแคว้น แต่วันนี้คนผู้นั้นกำลังเดินทางมาที่นี่เขาจึงอ่านรายชื่อผู้ติดตามต่อ ขุนนาง นายทหาร ล่าม หมอประจำคณะ ไม่มีชื่อใดทำให้เขาหยุดอีก เพราะรายชื่อสตรีที่ติดตามในฐานะส่วนตัวไม่ได้ถูกเขียนไว้ในเอกสารราชการซ่งเฉินโจวจึงไม่รู้เลยว่า คนที่เขาตามหามาสองปี กำลังเดินทางกลับมาแล้ว สองปีที่ผ่านมา จวนราชบุตรเขยเปลี่ยนไปมาก เรือนของซูเหยายังคงปิดอยู่ ข้าวของหลายอย่างอยู่ในตำแหน่งเดิมแม้แต่ม้วนตำราที่นางอ่านค้างไว้ ซ่งเฉินโจวก็ไม่ยอมให้ผู้ใดแตะเขายังตามหา จากเมืองหลวงไปถึงชายแดน จากท่าเรือไปถึงเมืองการค้า เคยมีข่าว

บทที่ 58 คนที่เคยเรียกนางว่าท่านแม่หลินเอ๋อร์รู้ว่าชุนเหนียงกลับมาในวันที่สามไม่มีผู้ใดตั้งใจบอกเขา เด็กอายุสิบขวบไม่ควรรับรู้เรื่องการต้อนรับคณะทูตมากนัก ยิ่งช่วงนี้องค์หญิงฉางเล่ออารมณ์ไม่ดี คนในจวนยิ่งระมัดระวังคำพูด แต่เด็กย่อมมีหูของตนเอง บ่าวสองคนคุยกันขณะเดินผ่านสวน พวกนางพูดถึงสตรีผู้หนึ่งซึ่งเดินทางมากับซื่อจื่อแห่งจวนจิ้งอ๋อง งดงามมีไฝชาดใต้ดวงตา เป็นหมอ และชื่อ...หลี่ชุนเหนียงพู่กันในมือหลินเอ๋อร์ตกลงบนกระดาษ หมึกดำกระจายเป็นวงใหญ่ เด็กชายไม่ได้ถามอะไรเพียงกลับเรือนเร็วกว่าปกติ จากนั้นปิดประตูลากหีบใบเล็กใต้เตียงออกมา จานฝนหมึกใบนั้นยังอยู่ข้างใต้มีเสือผ้าตัวหนึ่ง เก่าเสียจนสีซีด หูข้างหนึ่งเย็บไม่เท่ากันมันคือของจากหุบเขาที่เขาเคยบอกว่าไม่ต้องการ หลังชุนเหนียงหายไป บ่าวคนหนึ่งกำลังจะเอาไปทิ้ง เขากลับแอบเก็บคืนมาโดยไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเพราะเหตุใด หลินเอ๋อร์นั่งอยู่บนพื้น มือเล็กกว่าฝ่ามือผู้ใหญ่เล็กน้อยแล้ว แต่เมื่อลูบเสือผ้า เขากลับนึกถึงมือของตนตอนยังเล็กตอนนั้นมือของเขาเล็กมาก เคยกำชายเสื้อหญิงสาวคนหนึ่งไว้แน่น เคยร้องเรียกท่านแม่ ครั้งแล้วครั้งเล่า จนกระทั่งวันหนึ่ง...เ

บทที่ 60 จากนี้ ข้าจะอยู่ในที่ที่ข้าเลือกคณะทูตออกจากเมืองหลวงในเช้าวันที่สาม ชุนเหนียงตื่นตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่าง ข้าวของของนางมีไม่มาก หีบยา ตำราปกดำ เสื้อผ้าสองหีบของใช้เล็กน้อยที่ซื้อระหว่างเดินทาง และเสือผ้าเก่าตัวหนึ่ง นางมองมันอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนวางลงข้างตำราของท่านตาเมื่อปิดหีบ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น ชุนเหนียงคิดว่าเป็นสาวใช้ แต่เมื่อเปิดออกกลับพบเด็กชายคนหนึ่งยืนอยู่ด้านนอก หลินเอ๋อร์ เขามาเร็วจนปลายจมูกแดงจากอากาศหนาว ในมือกอดกล่องไม้ใบเล็กไว้แน่น “ท่านแม่” ครั้งนี้ชุนเหนียงไม่ได้ตกใจแล้ว“เหตุใดมาเช้านัก”“ข้ากลัวมาไม่ทัน”เด็กชายมองรถม้าที่กำลังเตรียมอยู่ด้านนอก ก่อนรีบเปิดกล่อง ด้านในคือจานฝนหมึกใบนั้น ของขวัญวันเกิดที่ครั้งหนึ่งเขาเคยไม่ต้องการ“ข้ายังเก็บไว้”“ข้ารู้”“ข้าอยากให้ท่านเห็น”ชุนเหนียงมองรอยตำหนิเล็ก ๆ บนขอบจาน เมื่อก่อนนางเคยใช้เงินที่เก็บอยู่นานเพื่อซื้อของชิ้นนี้ ตอนนั้นเพียงหวังว่าหลินเอ๋อร์จะชอบ แต่เขากลับอับอายที่ของขวัญจากนางราคาถูกเกินไป วันนี้เด็กชายกลับกอดมันราวกับกลัวว่าจะหายชุนเหนียงไม่ได้รู้สึกสะใจ มีเพียงความเศร้าเล็ก ๆ เพราะบางสิ่งต้องสูญเสี