Todos los capítulos de อดีตสามีข้าคือราชบุตรเขย : Capítulo 21 - Capítulo 30

บทที่ 21 เลี้ยงชีวิตกลับคืนมาหลังจากตัดสินใจว่าการถอนพิษยังทำไม่ได้ สิ่งแรกที่ชุนเหนียงเปลี่ยนจึงไม่ใช่ยา แต่เป็นชีวิตประจำวันของคนไข้ทั้งชีวิต หลายปีที่ผ่านมา ซื่อจื่อกินอาหารตามที่จวนจัดให้ ดื่มยาตามที่หมอสั่ง นอนเมื่อร่างกายยอมให้หลับ และถูกล่ามเมื่ออาการกำเริบ ชีวิตทั้งชีวิตคล้ายสิ่งของชิ้นหนึ่งที่ถูกส่งต่อจากมือคนหนึ่งไปอีกมือหนึ่ง นานวันเข้า แม้แต่เจ้าของชีวิตเองก็เลิกสนใจแล้วว่าวันนี้กินอะไรไปบ้าง ปวดมากหรือน้อย เมื่อคืนหลับกี่ชั่วยาม หรือพรุ่งนี้จะยังมีชีวิตอยู่หรือไม่ ชุนเหนียงกลับสนใจทุกอย่าง ตั้งแต่ปริมาณโจ๊กที่เขากินได้ในแต่ละมื้อ ไปจนถึงสีของริมฝีปากหลังตื่นนอนนางจดหมด ละเอียดจนน่ารำคาญ เช้าวันแรก ซื่อจื่อกินโจ๊กได้เพียงครึ่งถ้วย วันที่สองเพิ่มเนื้อปลาต้ม วันที่สามเพิ่มไข่ตุ๋น อาหารทั้งหมดไม่มีของบำรุงราคาแพง ไม่มีโสม ไม่มีรังนก ไม่มีสมุนไพรที่พระชายารองเคยส่งมา มีเพียงของธรรมดาที่ร่างกายย่อยได้ง่ายชุนเหนียงไม่ต้องการให้เขา “บำรุง”นางต้องการให้ร่างกายซึ่งถูกบีบคั้นมาหลายปีเริ่มเรียนรู้ใหม่ว่า..อาหารคือสิ่งที่ใช้หล่อเลี้ยงชีวิต ไม่ใช่สิ่งที่ต้องหวาดระแวง หลายวันผ่านไป

บทที่ 23 จดหมายจากแดนใต้การถอนพิษครั้งที่สองเกิดขึ้นในอีกเจ็ดวันต่อมา ครั้งนี้ชุนเหนียงลดตัวยาลงจากครั้งแรก แม้ร่างกายของซื่อจื่อจะดูแข็งแรงขึ้นเล็กน้อย นางก็ยังไม่ยอมเสี่ยง พิษสะสมมาหลายปี การรักษาจึงไม่ควรแข่งกับเวลา เช้าวันนั้นเรือนถูกปิดเช่นเดิม มีเพียงเว่ยจงอยู่ด้านใน ชุนเหนียงตรวจทุกอย่างด้วยตนเองตั้งแต่น้ำที่ใช้ต้มยาไปจนถึงถ่านในเตาหลังยาถูกดื่มลงไป ความเงียบก็ปกคลุมทั้งห้องคราวนี้อาการเกิดช้ากว่าเดิม แต่ยาวนานกว่า จากเหงื่อเย็นกลายเป็นไข้ จากไข้กลายเป็นอาการสั่น ก่อนความเจ็บปวดจะค่อย ๆ ลุกลามไปตามแขนขาร่างกายที่เพิ่งถูกเลี้ยงกลับมาทีละน้อยราวกับถูกลากกลับไปยืนตรงปากเหวอีกครั้งชุนเหนียงเฝ้าอยู่ข้างเตียงตลอดวัน นางแทบไม่ได้พูดอะไร เพียงจับชีพจร เปลี่ยนเข็ม เช็ดเหงื่อ และป้อนน้ำทีละน้อย กระทั่งฟ้ามืด ชายหนุ่มจึงหมดแรงหลับไป สีหน้าของเขาซีดเสียจนเว่ยจงไม่กล้ามองนาน แต่ชุนเหนียงกลับสงบนิ่งใเพราะใต้ปลายนิ้วของนาง ชีพจรยังอยู่ อ่อนมาก แต่ไม่แตกกระจายเหมือนครั้งแรก นั่นหมายความว่าร่างกายกำลังเรียนรู้ที่จะต่อสู้ เว่ยจงออกจากห้องในยามสาม เขาไม่ได้กลับไปพัก ชายวัยกลางคนเดินผ่านทางเดิ

บทที่ 25 เกาะที่ไม่มีผู้ใดเอื้อมถึงการเดินทางทางน้ำกินเวลานานกว่าที่ชุนเหนียงคาดไว้ แต่กลับเหมาะกับคนป่วยมากกว่ารถม้า เมื่อไม่มีแรงกระแทกจากถนนขรุขระ ไข้ของซื่อจื่อก็ค่อย ๆ ลดลง อาการคลื่นไส้หายไปทีละน้อย แม้ยังต้องนอนพักเกือบทั้งวัน แต่ชีพจรไม่ได้อ่อนลงเหมือนช่วงแรกของการเดินทาง ชุนเหนียงจึงค่อยวางใจ นางยังไม่ถอนพิษอีก ระหว่างเดินทาง สิ่งสำคัญที่สุดคือประคองร่างกาย ไม่ใช่เร่งรักษาหลายวันมานี้นางจึงทำเพียงให้เขากินให้อิ่ม นอนให้พอ และเดินบนดาดฟ้าเรือวันละเล็กน้อยยามอากาศดี จากสิบก้าว ยี่สิบก้าว กระทั่งเดินได้ครบรอบเรือหนึ่งรอบ แต่ทุกครั้งที่ชายหนุ่มคิดจะเพิ่มอีกรอบ ชุนเหนียงจะปรากฏตัวพร้อมสายตาที่ทำให้เขากลับไปนั่งโดยไม่จำเป็นต้องมีคำพูด เว่ยจงเริ่มคุ้นเคยกับภาพนี้เสียแล้ว อดีตแม่ทัพที่ครั้งหนึ่งไม่มีผู้ใดกล้าขวางในสนามรบ กลับยอมให้หมอหนุ่มร่างเล็กควบคุมแม้กระทั่งจำนวนก้าวในแต่ละวัน ไม่มีใครคัดค้าน เพราะทุกคนเห็นเหมือนกันว่า คนที่เคยแทบเดินไม่ได้ กำลังดีขึ้นจริง ๆยิ่งลงใต้ ทิวทัศน์ยิ่งเปลี่ยน ภูเขาสูงชันเริ่มปรากฏอยู่สองฝั่งสายน้ำ หมอกบางลอยอ้อยอิ่งเหนือยอดไม้ น้ำซึ่งเคยขุ่นจากกระ

บทที่ 27 จุมพิตที่นางไม่เคยรู้การถอนพิษครั้งที่สามเกิดขึ้นหลังมาถึงเกาะได้สิบสองวัน ชุนเหนียงรอนานกว่าที่ตั้งใจไว้เดิม แม้ชีพจรของซื่อจื่อจะมั่นคงขึ้น อาหารแต่ละมื้อกินได้มากกว่าเดิม และระยะทางที่เดินได้เพิ่มขึ้นทีละน้อย แต่นางยังไม่พอใจ ร่างกายที่ถูกทำลายมาหลายปีไม่ใช่ภาชนะที่แตกร้าวแล้วเทน้ำเติมลงไปก็เต็มดังเดิม บางส่วนต้องซ่อม บางส่วนต้องรอ บางส่วนแม้แต่ตำราปกดำก็ไม่อาจบอกได้ว่าจะฟื้นกลับมาได้มากเพียงใด ดังนั้นในวันที่ชายหนุ่มถามว่าเมื่อใดจะถอนพิษอีกครั้ง ชุนเหนียงจึงตอบเพียงว่า “เมื่อข้าบอกว่าถึงเวลา” เขาไม่ถามอีกหลังเหตุการณ์ในลานวันนั้น คนไข้ของนางกลับเชื่อฟังขึ้น เชื่อฟังเสียจนชุนเหนียงอดระแวงไม่ได้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่หรือไม่ แต่ทุกครั้งที่เงยหน้าขึ้นมอง ก็พบเพียงใบหน้าสงบนิ่งเช่นเดิมราวกับอ้อมกอดวันนั้น ไม่เคยเกิดขึ้น เช่นนั้นก็ดีแล้ว นางเองก็ควรลืมเช่นกัน เพียงแต่น่าแปลกที่ยิ่งคิดว่าควรลืม ความรู้สึกจากวงแขนคู่นั้นกลับยิ่งชัดเจน ก่อนเริ่มถอนพิษ ชุนเหนียงสั่งปิดเรือน อาหาร น้ำ และยาทุกอย่างถูกเตรียมโดยคนที่เว่ยจงไว้ใจ นางลดปริมาณยาถอนพิษลงอีกเล็กน้อย แต่เพิ่มตัวยาสำหรับ

บทที่ 29 หมากที่ถูกส่งลงจากแดนใต้รายงานฉบับที่สองมาถึงเกาะในอีกห้าวันต่อมา คราวนี้หนากว่าฉบับแรกหลายเท่า บนโต๊ะข้างหน้าต่างยังมีถ้วยยาที่ชุนเหนียงเพิ่งนำมาวางไว้ กลิ่นขมจาง ๆ ลอยปะปนกับกลิ่นหมึกใหม่ ซื่อจื่อนั่งพิงหมอน ใบหน้ายังคงซีด ร่างกายยังผ่ายผอมจนเสื้อคลุมดูหลวมกว่าที่ควรจะเป็น หากมองเพียงภายนอก เขายังคงเหมือนคนป่วยหนักผู้หนึ่งเดินได้ไม่ถึงครึ่งก้านธูปก็ต้องพัก จับดาบยังไม่ได้กลางคืนบางครั้งยังสะดุ้งตื่นจากอาการปวดที่หลงเหลือ แต่คนที่ส่งรายงานข้ามแคว้นมาให้เขา ไม่มีผู้ใดกล้าคิดว่าเขาไร้อำนาจ เพราะด้านหลังชายป่วยผู้นี้ ยังมีหนานอ๋องยืนอยู่ และกำแพงเหล็กที่หนานอ๋องสร้างไว้หลายสิบปี ไม่เคยพังเพียงเพราะหลานชายของตนล้มป่วย ซื่อจื่อเปิดรายงานหน้าแรกคราวนี้เขาได้รู้เรื่องที่ละเอียดกว่าเดิมมาก รู้ว่าชุนเหนียงเข้าไปอยู่ในจวนราชบุตรเขยอย่างไร รู้ว่าองค์หญิงฉางเล่อเป็นภรรยาเอกของซ่งเฉินโจวมาตั้งแต่ก่อนเขาจะเดินทางเข้าไปในหุบเขาแห่งนั้น รู้ว่าเด็กชายที่ชุนเหนียงเลี้ยงมาตั้งแต่เล็กถูกองค์หญิงรับเป็นบุตรบุญธรรม และรู้ว่าเด็กคนนั้นค่อย ๆ ถูกดึงออกจากอ้อมแขนของนางทีละน้อยไม่มีใครแย่งในวันเด