Todos los capítulos de อดีตสามีข้าคือราชบุตรเขย : Capítulo 31 - Capítulo 40

บทที่ 31 คืนที่ข้ามเส้นงานเลี้ยงรับรองคณะทูตถูกจัดขึ้นในวังหลวงหลังการเจรจาผ่านไปเกือบครึ่งเดือน ต่างจากวันแรกที่ทุกคนเคร่งขรึมอยู่หลังโต๊ะเจรจา คืนนี้มีเพียงสุรา เสียงดนตรี และบทสนทนาที่ไม่จำเป็นต้องชั่งน้ำหนักทุกถ้อยคำ ซ่งเฉินโจวเห็นซูเหยาตั้งแต่นางก้าวเข้ามา และนั่นทำให้เขารู้ทันทีว่า ตลอดหลายวันที่ผ่านมา เขาไม่เคยเห็นนางเช่นนี้มาก่อน หญิงสาวไม่ได้สวมอาภรณ์สำหรับหารือราชกิจ หากเป็นชุดยาวสีแดงเข้มที่ไม่ได้ฉูดฉาด แต่กลับขับผิวให้ขาวผ่อง เส้นผมเกล้าสูงกว่าปกติ เผยลำคอเรียวระหง เครื่องประดับยังมีไม่มาก ทว่าทุกชิ้นพอดีจนไม่มีสิ่งใดแย่งความโดดเด่นจากเจ้าของ ซูเหยางามอยู่แล้ว คืนนี้กลับมีบางอย่างมากกว่าความงาม เป็นความมีชีวิตชีวาของหญิงสาววัยสะพรั่ง ผู้รู้จักยิ้ม รู้จักหัวเราะ และไม่ได้มีเพียงด้านสุขุมที่เขาเห็นอยู่หลังโต๊ะเจรจา ซ่งเฉินโจวมองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนบังคับตนเองให้ละสายตาออกจากนาง แต่หลังจากนั้นไม่นาน เขาก็มองอีกซูเหยารู้ตั้งแต่ครั้งแรกที่เขามองมา นางไม่ได้หันกลับทันที เพียงยกจอกสุราขึ้นแตะริมฝีปาก ฟังขุนนางอาวุโสข้างกายกล่าวเรื่องเมืองชายแดนด้วยรอยยิ้มบาง ๆ ทุกกิริยายังคงเหม

บทที่ 33 คนที่อยู่ไกลออกไปฝนที่ตกต่อเนื่องมาตลอดคืนหยุดลงในยามรุ่งสาง อากาศบนเกาะเย็นลงเล็กน้อย กลิ่นดินชื้นปะปนกับกลิ่นใบไผ่และสมุนไพรที่ถูกฝนชะจนสดใหม่กว่าเดิม ชุนเหนียงตื่นตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่างดี ช่วงหลายวันที่ผ่านมาอาการของซื่อจื่อคงที่ขึ้นมาก หลังผ่านการถอนพิษครั้งที่สาม ร่างกายของเขาไม่ได้ทรุดลงเหมือนสองครั้งก่อน ไข้หายเร็วขึ้น อาการมือสั่นเหลือเพียงบางช่วง และเมื่อคืนเขาสามารถหลับต่อเนื่องได้เกือบสามชั่วยามโดยไม่สะดุ้งตื่นเพราะความเจ็บสำหรับคนทั่วไป เรื่องเหล่านี้อาจไม่มีสิ่งใดน่ายินดี แต่สำหรับชุนเหนียง มันคือการที่คนผู้หนึ่งกำลังค่อย ๆ กลับมามีชีวิตอีกครั้ง นางจดทุกอย่างลงในสมุดเล่มเล็ก ลายมือเรียงแน่นตั้งแต่วันแรกที่มาถึงเกาะ กินอะไร หลับกี่ชั่วยาม ชีพจรเป็นอย่างไร เดินได้กี่ก้าว แม้กระทั่งวันที่เขาอารมณ์ไม่ดีหรือพูดน้อยผิดปกติ นางก็จดไว้ทั้งหมดราวกับชีวิตของเขากลายเป็นตำราการแพทย์เล่มหนึ่งที่นางตั้งใจอ่านยิ่งกว่าตำราใด เมื่อชุนเหนียงถือยาเข้าไปในห้อง ซื่อจื่อตื่นแล้ว เขานั่งอยู่ข้างหน้าต่าง มีเอกสารหลายแผ่นวางอยู่บนโต๊ะร่างกายยังผอม แต่เมื่อไม่มีโซ่ตรวน และไม่มีสีหน้าที่

บทที่ 35 พายุที่เขารู้อยู่ก่อนแล้วข่าวการมาถึงของคนจากชายแดนถูกส่งมาถึงเรือนพักในช่วงสาย เว่ยจงเข้ามารายงานขณะที่ชุนเหนียงกำลังนั่งบดสมุนไพรอยู่ด้านนอกหญิงสาวที่เดินทางมาถึงชื่อ เจียงเยว่ถิง เป็นบุตรสาวของแม่ทัพเก่าผู้เคยอยู่ใต้บัญชาจวนจิ้งอ๋อง หลายปีก่อนเคยติดตามกองทัพออกศึก ผ่านสนามรบเดียวกับซื่อจื่อหลายครั้งหลังสถานการณ์ชายแดนคลี่คลาย นางจึงเดินทางกลับแดนใต้และขอมาเยี่ยมเขาทันทีที่ทราบข่าว ซื่อจื่อฟังจบเพียงพยักหน้า“จัดเรือนพักให้นางก่อน”“แล้วจะให้เข้าพบท่านเมื่อใดขอรับ”ชายหนุ่มยังไม่ทันตอบ เสียงหนึ่งก็ดังมาจากด้านนอก “เว่ยจง!” ชุนเหนียงโผล่หน้าเข้ามา ในมือยังถือรากไม้ครึ่งท่อน “คนที่กลับมาจากท่าเรือเมื่อเช้าบอกว่าทางทิศตะวันตกของเกาะมีหญ้าหยกน้ำขึ้นอยู่จริงหรือไม่”เว่ยจงชะงัก เหลือบมองเจ้านาย หญ้าหยกน้ำเป็นสมุนไพรที่ชุนเหนียงตามหามาหลายวันแล้วขึ้นเฉพาะบริเวณหินชื้นใกล้แหล่งน้ำ และหากมีอายุมากพอจะช่วยปรับยาบำรุงเส้นเอ็นที่นางกำลังเตรียมให้ซื่อจื่อได้“มีขอรับ แต่วันนี้—”“อยู่ที่ใด”“เชิงเขาฝั่งตะวันตก”ดวงตาของชุนเหนียงสว่างขึ้นทันที ชายหนุ่มมองนางอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนหันกลับไ

บทที่ 37 คนจากอดีตของเขากว่าพายุจะผ่านพ้น ทางเดินกลับเรือนพักก็เต็มไปด้วยกิ่งไม้และใบไม้เปียกชื้น ชุนเหนียงเดินนำอยู่ครึ่งก้าว ตะกร้าสมุนไพรสะพายอยู่ด้านหลัง ใบหน้ากลับมาเป็นสีคล้ำดังเดิม ไม่มีร่องรอยของหญิงสาวผิวขาวที่เคยนอนหลับอยู่ในอ้อมกอดใครบางคนเมื่อคืนเหลืออยู่เลยแต่สิ่งที่กลับไปเหมือนเดิมไม่ได้ง่ายนัก คือหัวใจของนางเอง ทุกครั้งที่ได้ยินเสียงฝีเท้าด้านหลัง ภาพเมื่อคืนก็มักย้อนกลับมา ความอบอุ่นของแผ่นอก แขนที่โอบอยู่รอบเอว รวมถึงความจริงที่ว่า เขารู้มาตลอดว่านางเป็นสตรีชุนเหนียงพยายามไม่คิด ยิ่งไม่คิดว่าเหตุใดคนผู้หนึ่งจึงยอมเก็บความลับให้นางโดยไม่ถามแม้แต่ชื่อจริง “เดินช้าหน่อย” เสียงจากด้านหลังทำให้นางหยุด ชุนเหนียงหันกลับไป “ท่านเหนื่อยหรือขอรับ”ชายหนุ่มมองนางอยู่ครู่หนึ่ง “อืม” นางรีบเดินย้อนกลับทันที หากเว่ยจงอยู่ตรงนี้ คงรู้ว่าคนที่เมื่อครู่ยังเดินได้อย่างไม่ติดขัดไม่ได้เหนื่อยถึงเพียงนั้นแต่ชุนเหนียงไม่รู้ นางเพียงยื่นมือไปจับข้อมือเขา ตรวจชีพจรอย่างเคยชิน พอรู้ว่าเขารู้ว่านางเป็นสตรีแล้ว การสัมผัสแบบเดิมกลับไม่เหมือนเดิมเสียอย่างนั้น ปลายนิ้วจึงรีบถอนออกเร็วกว่าปกติเ

บทที่ 39 คนที่เขาเลือกจะเชื่อฟังเช้าวันรุ่งขึ้น เจียงเยว่ถิงตื่นตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่าง นางไม่ได้รอข่าวจากสาวใช้เพียงอย่างเดียว แต่เปลี่ยนชุดเป็นอาภรณ์สำหรับฝึกยุทธ์แล้วตรงไปยังลานฝึกของเกาะ เสียงอาวุธกระทบกันดังเป็นระยะท่ามกลางหมอกจาง ทหารเก่าหลายคนจำคุณหนูเจียงได้ บ้างเข้ามาทักทาย บ้างหัวเราะถามถึงชายแดน บรรยากาศระหว่างพวกเขาเป็นธรรมชาติอย่างยิ่งเจียงเยว่ถิงเองก็พูดคุยกับทุกคนอย่างคล่องแคล่ว จนกระทั่งสายตาเหลือบเห็นร่างหนึ่งกำลังเดินมาตามทางหิน ซื่อจื่อ ข้างกายเขามีหมอหนุ่มร่างเล็กเดินตามมาด้วย“วันนี้หนึ่งร้อยยี่สิบก้าวขอรับ” ชุนเหนียงกล่าวพลางมองคนข้างกาย “หากระหว่างทางรู้สึกแน่นหน้าอก เวียนศีรษะ หรือมือสั่น ต้องบอกข้าทันที ห้ามฝืน ห้ามเห็นลานฝึกแล้วอยากลองดาบ”คนฟังปรายตามองนาง “ในสายตาเจ้า ข้าไม่รู้จักประมาณตนถึงเพียงนั้น?” ชุนเหนียงไม่ตอบ เพียงมองเขา ชายหนุ่มจึงถอนหายใจ “รู้แล้ว”เจียงเยว่ถิงมองภาพนั้นอยู่ไกล ๆ ไม่กี่ปีที่ไม่ได้พบกัน คนผู้หนึ่งเปลี่ยนไปได้มากถึงเพียงนี้เชียวหรือ นางก้าวเข้าไปหา “ซื่อจื่อ” ชุนเหนียงชะงักฝีเท้า เจียงเยว่ถิงถือคันธนูอยู่ในมือ เส้นผมถูกรวบสูง ใบหน้