Todos los capítulos de อดีตสามีข้าคือราชบุตรเขย : Capítulo 41 - Capítulo 50

บทที่ 41 คนที่ไม่ยอมถอยอีกแล้วคืนนั้นชุนเหนียงนอนไม่หลับ คำพูดของเจียงเยว่ถิงยังคงวนเวียนอยู่ในความคิด แม้นางพยายามบอกตนเองว่าไม่ควรเก็บมาใส่ใจ ทว่าบาดแผลบางอย่างเมื่อเคยเกิดขึ้นแล้ว เพียงมีผู้ใดแตะถูกตำแหน่งเดิม ความเจ็บก็ย้อนกลับมาได้ง่ายดายเหลือเกินนางเคยเข้าใจความอ่อนโยนผิดมาแล้วครั้งหนึ่ง ตอนอายุสิบห้า ซ่งเฉินโจวคือบุรุษคนแรกที่เข้ามาในชีวิต เขาบาดเจ็บ เขาต้องพึ่งพานาง นางดูแลเขา ป้อนยา เปลี่ยนผ้าพันแผล กระทั่งสุดท้ายได้แต่งงานกันครั้งนั้นนางเคยเชื่อว่าเป็นความรัก ภายหลังจึงรู้ว่า สำหรับอีกฝ่าย มันเป็นเพียงความมักง่าย แล้วครั้งนี้เล่า?ชุนเหนียงพลิกตัวอีกครั้ง ก่อนดึงผ้าห่มขึ้นมาปิดถึงปลายคาง ไม่เหมือนกัน นางรู้ว่าไม่เหมือนกัน แต่กลับยังไม่กล้าเชื่อเสียทีเดียวรุ่งเช้า นางตื่นเร็วกว่าปกติ หลังจัดยาเสร็จจึงนำไปยังเรือนริมทะเลสาบตามเวลา ไม่ช้าไปแม้เพียงครึ่งเค่อ เมื่อคืนไม่ว่าจะคิดมากเพียงใด เรื่องหนึ่งยังชัดเจน นางเป็นหมอ คนผู้นั้นยังเป็นคนไข้ของนาง ความรู้สึกส่วนตัวไม่ควรทำให้การรักษาที่ดำเนินมาถึงตรงนี้เสียหายเมื่อเข้าห้อง ชุนเหนียงตรวจชีพจรตามปกติ จดอาการเมื่อคืน ตรวจปลายนิ

บทที่ 43 คนที่ข้าอยากให้อยู่เจียงเยว่ถิงออกจากเกาะในเช้าวันรุ่งขึ้นไม่มีผู้ใดเอ่ยถึงเรื่องที่เกิดขึ้นตลอดหลายวันที่ผ่านมาอีก นางกลับไปอย่างสง่างามเช่นเดียวกับตอนมา ก่อนลงเรือ เจียงเยว่ถิงหันกลับมามองเรือนริมทะเลสาบเป็นครั้งสุดท้ายชุนเหนียงยืนอยู่ใต้ชายคา นางยังแต่งกายเป็นหมอหนุ่ม ใบหน้าถูกแต้มจนคล้ำหมอง รูปร่างเล็กจ้อยจนแทบไม่มีสิ่งใดโดดเด่น แต่ครั้งนี้เจียงเยว่ถิงไม่อาจมองนางเป็นเพียงหมอไร้ที่มาได้อีกแล้ว เพราะสิ่งที่น่ากลัวที่สุดไม่ใช่ความงาม ไม่ใช่บุญคุณช่วยชีวิต แต่เป็นการที่บุรุษผู้หนึ่งเริ่มจัดพื้นที่ในชีวิตของตนให้อีกคนอย่างเงียบ ๆ พื้นที่ที่แม้แต่คนซึ่งรู้จักเขามาหลายปี ก็ไม่เคยได้รับ เรือค่อย ๆ เคลื่อนออกจากท่า ชุนเหนียงมองจนลับสายตา ก่อนถอนหายใจยาวอย่างไม่ปิดบัง “โล่งใจถึงเพียงนั้น?” เสียงจากด้านหลังทำให้นางสะดุ้ง เมื่อหันกลับไปก็พบคนป่วยของตนยืนพิงเสาอยู่ “เหตุใดท่านออกมาเอง” คำถามแรกยังคงเป็นเรื่องอาการของเขา ชุนเหนียงเดินเข้าไปจับข้อมือ ตรวจชีพจรโดยอัตโนมัติ “เช้านี้ลมแรง ข้าบอกแล้วว่าอย่ายืนนาน”ชายหนุ่มปล่อยให้นางบ่น จนกระทั่งนางตรวจเสร็จจึงถามอีกครั้ง “ยังไม่ตอบข้า”

บทที่ 45 วันที่คนใหม่เข้าจวนวันที่ซูเหยาเข้าจวนราชบุตรเขย ท้องฟ้าแจ่มใสตั้งแต่เช้า หน้าประตูใหญ่แขวนผ้าแดงตามธรรมเนียม แม้ไม่ได้จัดพิธีเทียบเท่าภรรยาเอก แต่เพราะเป็นการสมรสพระราชทาน ทุกขั้นตอนจึงขาดไม่ได้สินเดิมถูกยกเข้าจวนหลายหีบ คนจากวังมาส่งตัว แม้แต่ของพระราชทานจากฮ่องเต้และฮองเฮาก็ถูกนำมาวางไว้ในเรือนที่จัดเตรียมให้ฮูหยินรองคนใหม่ บ่าวไพร่ทั้งจวนยืนต้อนรับอย่างพร้อมเพรียงมไม่มีผู้ใดกล้าดูแคลนมภาพเหล่านี้ควรเป็นเรื่องธรรมดาสำหรับการรับภรรยารองที่มีฐานะ แต่กลับทำให้คนเก่าแก่ในจวนบางคนอดนึกถึงหญิงสาวอีกคนไม่ได้หลายปีก่อน ชุนเหนียงเข้าประตูเดียวกันนี้พร้อมเด็กชายตัวเล็ก ไม่มีเกี้ยว ไม่มีผ้าแดง ไม่มีสินเดิม ไม่มีชื่อในทะเบียนสกุลอย่างถูกต้อง นางเดินตามซ่งเฉินโจวเข้ามาเงียบ ๆ พร้อมห่อผ้าเพียงไม่กี่ชิ้นกับกล่องยาเก่า วันนั้นไม่มีผู้ใดออกมาต้อนรับ กระทั่งเรือนที่ให้อยู่ก็เป็นเพียงเรือนเล็กด้านหลังแต่ชุนเหนียงกลับยิ้ม เพราะนางคิดว่าตนได้กลับบ้านพร้อมสามี วันนี้สตรีอีกคนเข้ามาอย่างสมเกียรติ ส่วนคนที่เคยคิดว่าสถานที่แห่งนี้คือบ้าน...หายไปนานแล้วองค์หญิงฉางเล่อไม่ได้ออกไปรับ นางนั่งอยู่

บทที่ 47 วันที่เขาไม่ใช่คนไข้ของนางอีกต่อไปฤดูร้อนปีนั้นผ่านไปอย่างเงียบงัน ชุนเหนียงยังคงตื่นก่อนฟ้าสาง ตรวจชีพจร จดบันทึก ควบคุมอาหาร และเฝ้าดูการฝึกของคนป่วยทุกวันเพียงแต่คำว่า คนป่วย เริ่มไม่เหมาะกับเขาขึ้นทุกทีจากดาบเบา กลับมาใช้ดาบประจำกาย จากขี่ม้ารอบลาน กลายเป็นควบม้าไปตามแนวชายฝั่งจากธนูที่ชุนเหนียงเคยห้ามแตะ วันนี้เขาสามารถยิงลูกศรสามดอกติดต่อกันเข้าเป้าได้โดยข้อมือไม่สั่นแม้แต่น้อย นางยังคงไม่ยอมพูดว่าเขาหายดี กระทั่งเช้าวันหนึ่ง หลังการฝึกหนักกว่าปกติ ชุนเหนียงเรียกเขากลับมาตรวจอีกครั้ง ชีพจรมั่นคง ลมหายใจปกติ ไม่มีอาการสั่น ไม่มีเวียนศีรษะ ไม่มีเหงื่อเย็นนางตรวจซ้ำถึงสามครั้ง จากนั้นเปิดสมุดบันทึกเล่มหนาที่เขียนมาตั้งแต่วันแรก หน้ากระดาษเต็มไปด้วยตัวเลข อาการ ปริมาณยา อาหาร การนอน และรายละเอียดเล็กน้อยที่สะสมผ่านวันเวลานับไม่ถ้วนจากคนที่ถูกล่ามโซ่...มาถึงวันนี้ ชุนเหนียงวางนิ้วออกจากข้อมือเขาช้า ๆ “พรุ่งนี้ไม่ต้องกินยาถอนพิษแล้ว” ชายหนุ่มนิ่งไป “หมายความว่าอย่างไร” นางปิดสมุดรอยยิ้มค่อย ๆ ปรากฏบนใบหน้า “พิษหมดแล้ว”เพียงสามคำ กลับทำให้ภายในห้องเงียบสนิท “ส่วนความเสีย

บทที่ 49 คนที่ไม่ยอมทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นเช้าวันรุ่งขึ้น ชุนเหนียงตื่นเร็วกว่าปกติ ทั้งที่เมื่อคืนกลับถึงเรือนช้ากว่าทุกวัน นางนอนลืมตาอยู่บนเตียงครู่ใหญ่ ก่อนยกมือแตะริมฝีปากตนเองอย่างไม่รู้ตัว ภาพในศาลาริมน้ำย้อนกลับมาอีกครั้งมือของเขาที่แตะข้างแก้ม คำถามสั้น ๆ ว่า ข้าจูบเจ้าได้หรือไม่ และที่น่าอับอายที่สุดคือ..นางเป็นฝ่ายขยับเข้าไปหาเขาเอง ชุนเหนียงพลิกตัวแล้วดึงผ้าห่มขึ้นคลุมหน้า นางเคยแต่งงานแล้วเรื่องระหว่างชายหญิงไม่ใช่สิ่งที่ไม่เคยผ่านแต่ไม่รู้เหตุใด เพียงจุมพิตเมื่อคืนกลับทำให้นางนอนไม่หลับอยู่เกือบครึ่งคืน อาจเพราะครั้งนี้ไม่มีคำว่า สิ่งที่ภรรยาควรทำ หรือต้องทำตามหน้าที่ นางสามารถเลือกเองทั้งหมดหากนางเต็มใจเมื่อคิดมาถึงตรงนี้ ใบหน้าก็ร้อนขึ้นอีกครั้ง สุดท้ายชุนเหนียงจึงลุกจากเตียงตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่าง วันนี้นางตั้งใจว่าจะไปเก็บสมุนไพรบนเขาและจะกลับให้ค่ำที่สุดเท่าที่ทำได้แผนการนั้นพังตั้งแต่นางเปิดประตู คนที่ไม่ควรมาอยู่ตรงนี้ยืนอยู่ใต้ต้นไม้หน้าเรือน ชุดฝึกสีเข้มทำให้ร่างสูงยิ่งดูโดดเด่น ในมือยังถือห่อกระดาษซึ่งส่งกลิ่นหอมจาง ๆ ชุนเหนียงหยุดเท้าทันที เขากลับมีสีหน้