Todos los capítulos de Fate Mishap: My Ex-Husband's Brother Is My Baby Daddy: Capítulo 91 - Capítulo 100

Hindi agad kami nakagalaw matapos lumitaw ang lalaking may suot ng relo.Nakatayo lang ako sa tabi ni Alistair, mahigpit ang hawak ko sa kamay niya habang pilit kong tinitingnan ang mukha ng lalaki sa madilim na warehouse.Siya.O kahit hindi ko pa nakikita nang malinaw ang mukha niya, alam kong siya ang lalaking paulit-ulit naming nakita sa mga litrato, sa CCTV, at sa mga alaala ni Tita Celia.Ang lalaking nasa engagement night.Ang lalaking may parehong relo.At ngayon, nasa harapan namin.“Marcus,” mahina ngunit malinaw na sabi ni Damian.Napatingin sa kanya ang lalaki.“Matagal na, Damian.”Nanlamig ako.“Marcus Vale?”Bahagyang lumingon sa akin ang lalaki.“Yes.”Napahigpit ang hawak ni Alistair sa kamay ko.“Stay beside me,” bulong niya.Hindi ako sumagot.Hindi dahil natatakot ako sa sinabi niya.Kundi dahil sa wakas, may mukha na ang taong matagal naming hinahanap.Lumapit si Marcus sa liwanag.Hindi siya mukhang halimaw.Hindi rin siya mukhang taong madaling pagbintangan.Maa

Tahimik ang bahay nang gabing iyon.Nasa sala si Viara habang mahimbing na natutulog si Amara sa maliit nitong crib. Sa harap niya ay nakapatong ang kahong iniwan ni Ramon Salcedo. Nandoon pa rin ang lumang litrato, ang maliit na susi, at ang sulat na ilang beses na niyang binasa pero parang hindi pa rin niya kayang tuluyang tanggapin.Hindi dahil ayaw niyang malaman ang katotohanan.Kundi dahil sa wakas, nagsisimula na niyang makita kung gaano kalaki ang gulong pinagdaanan niya nang hindi niya alam.Umupo si Alistair sa tabi niya. Hindi siya nagsalita agad. Alam niyang kailangan muna ni Viara ng ilang minuto."Pagod ka na?" tanong niya nang marahan.Napabuntong-hininga si Viara at tumingin sa kanya. "Oo. Pero hindi dahil sa paghahanap natin ng sagot. Pagod ako kasi ngayon ko lang narealize kung gaano karaming tao ang may alam sa buhay ko habang ako mismo, wala akong kaalam-alam."Tahimik na tumango si Alistair."At ang pinakamasakit," pagpapatuloy ni Viara, "lahat ng ginawa nila, par

Hindi agad nakatulog si Viara nang gabing iyon.Matapos nilang patulugin si Amara, bumalik sila sa sala. Tahimik ang buong bahay, pero iba ang pakiramdam ng katahimikang iyon. Wala nang bigat na gaya ng dati. Wala nang mga tanong na kailangang habulin bago sila makapagpahinga.May mga sikreto pa ring hindi lubusang nalulutas.May mga taong maaaring kailangan pa nilang harapin.Pero sa pagitan nilang dalawa, may isang bagay nang malinaw.Mahal nila ang isa't isa.Nakaupo si Viara sa sofa habang umiinom ng tubig. Si Alistair naman ay nasa kabilang sofa, nakasandal at tahimik na nakatingin sa kanya.Napansin iyon ni Viara."Bakit mo ako tinitingnan?"Bahagyang ngumiti si Alistair. "Wala.""Alistair.""Okay. Tinitingnan kita.""Napansin ko.""Masama ba?""Medyo nakakailang.""Sorry."Napailing si Viara. "Hindi naman sa ayaw ko. Sanay lang akong hindi mo ako tinitingnan nang ganoon.""Ngayon lang kasi ako may karapatang tumingin nang ganoon."Napakunot ang noo niya. "Anong ibig mong sabihi

Tahimik ang umaga sa bahay nila.Maaga pa, pero gising na si Viara dahil sa tunog ng mga kalderong nagkakabanggaan sa kusina. Ilang segundo siyang nakahiga habang nakikinig bago niya napagtantong si Alistair iyon.Napangiti siya.Tumayo siya at naglakad papunta sa kusina. Pagdating niya roon, nakita niyang nakasuot ng simpleng pambahay si Alistair habang abala sa paghahanda ng almusal."Anong ginagawa mo?"Napalingon si Alistair."Breakfast.""Alam ko. Ang tanong ko, bakit ikaw ang gumagawa?""Because you're still sleeping.""Alistair, alas-sais pa lang.""Exactly. Maaga pa. Kaya may oras akong magluto."Napatingin si Viara sa kawali."Ano 'yan?""Eggs.""Sigurado ka?""Yes.""Parang sunog."Napatingin si Alistair sa kawali."Medyo.""Medyo?""Okay, slightly."Napatawa si Viara.Lumapit siya at kinuha ang spatula."Tabi. Ako na.""Hindi. Kaya ko.""Alistair, CEO ka ng isang malaking kumpanya. Hindi ibig sabihin nun marunong ka nang magluto.""Exactly why I'm learning.""Learning?""Ye

Hindi alam ni Viara kung bakit parang kakaiba ang araw na iyon.Wala namang espesyal na okasyon.Walang birthday.Walang anniversary.Walang bisitang darating.Walang malaking event na kailangan nilang paghandaan.Isang ordinaryong hapon lang.Nasa sala si Viara habang pinapanood si Amara na abala sa mga laruan nito. Si Alistair naman ay nasa kusina, gumagawa ng kape habang paminsan-minsang sumisilip sa kanilang dalawa."Mommy," tawag ni Amara sa paraang hindi pa ganoon kalinaw ang salita.Agad napatingin si Viara."Yes, baby?"Iniabot ni Amara ang isang laruan.Napangiti siya at kinuha iyon."Thank you."Tumakbo ang bata pabalik sa mga laruan nito.Napangiti si Viara."Ang bilis niya lumaki."Mula sa kusina, sumagot si Alistair."Sinabi ko na sa'yo. Soon, hindi na natin siya mahahabol.""Ikaw ang hahabol.""Why me?""Strict Daddy ka."Napatawa si Alistair."Okay. Ako na."Lumapit siya sa sala at umupo sa tabi ni Viara.May hawak siyang dalawang tasa ng kape.Iniabot niya ang isa."Th