Tous les chapitres de : Chapitre 51 - Chapitre 60

Akala ko pagkatapos ng pag-uusap namin kagabi, magiging okay na ang lahat.Sinabi ko kay Alistair na ayokong lumayo siya. Sinabi rin niya na hindi niya ako mamadali at hindi niya ako pipilitin sa kahit anong bagay.Simple lang dapat.Pero kinabukasan, may kakaiba pa rin.Hindi na siya kasing-lamig gaya kahapon, pero parang mas maingat siya sa bawat kilos niya. Kapag magkatabi kami, hindi siya basta lumalapit. Kapag kailangan niyang abutin ang isang bagay sa tabi ko, nagsasabi muna siya. Kapag nagbibiro siya, parang iniisip muna niya kung okay ba sa akin bago siya tuluyang tumawa.At nakakainis.Hindi ko alam kung bakit.“Good morning,” bati niya habang nasa kusina ako.“Good morning.”Lumapit siya kay Amara na nasa baby chair.“Good morning, baby girl. Did you sleep well?”Ngumiti si Amara at kumampay ang maliit niyang kamay.Napangiti rin ako.“Parang masaya siya kapag ikaw ang unang nakikita niya.”“Maybe she knows I'm the better-looking parent.”Napalingon ako sa kanya.“Excuse me?

“May tinatago ka.”Iyon agad ang bungad ni Mira pagkaupo pa lang niya sa sofa.Napatingin ako sa kanya habang hawak ko ang baso ng tubig. “Good morning din sa’yo. Hindi ka man lang nag-hi.”“Hi,” sagot niya agad, saka tumingin sa akin nang diretso. “May tinatago ka.”Napailing ako. “Wala.”“Meron.”“Wala nga.”“Viara.”“Mira.”Nagkatinginan kami nang ilang segundo bago siya ngumisi.“Namimiss mo si Alistair.”Halos mabilaukan ako sa iniinom ko.“Ha?”“Alistair.”“Bakit naman siya?”“Hindi ko alam. Ikaw ang nagsabi sa akin.”“Ako?”“Oo. Hindi mo man diretsahang sinabi, pero kitang-kita sa mukha mo.”Napatawa ako nang pilit. “Ano ba kasing pinagsasabi mo? Wala akong ginagawa.”“Exactly.”“Exactly what?”“Wala kang ginagawa pero nakangiti ka.”Napahawak ako sa mukha ko.“Hindi ako nakangiti.”“Ngayon, hindi. Pero kanina pa kita pinagmamasdan. Simula nang dumating ako, tatlong beses mong tiningnan ang phone mo.”“May hinihintay akong message.”“Kanino?”“Sa clinic.”“Sure.”“Mira.”“Okay,

Hindi ko alam kung kailan nagsimulang maging normal sa akin ang presensya ni Alistair.Dati, kapag nasa iisang lugar kami, lagi kong napapansin kung gaano siya katahimik. Kung gaano siya ka-seryoso. Kung paano niya kayang magtrabaho nang ilang oras na halos hindi nagsasalita.Ngayon, hindi ko na iyon napapansin.Ang napapansin ko na lang ay kapag wala siya.At iyon ang problema.Kasi nitong mga nakaraang araw, parang masyado ko na siyang hinahanap.“Mommy!”Napalingon ako kay Amara na nakahiga sa play mat.“Wait, baby. Mommy's coming.”Kinuha ko ang laruan niya at inilagay sa tabi niya.Pero bago pa ako tuluyang makaupo, narinig ko ang boses ni Alistair mula sa kusina.“Viara, nasaan yung—”“Second drawer!”“Which side?”“Left!”“Your left or mine?”Napatawa ako.“My left!”“That's not helpful.”“Then use your common sense!”“I'm trying.”Narinig ko ang pagbukas at pagsara ng drawer.Ilang segundo pa, lumabas siya mula sa kusina hawak ang maliit na bote ni Amara.“This one?”“Oo.”“Ok

Hindi ko agad naintindihan kung bakit parang biglang naging mabigat ang hangin sa sala.Nakatayo si Alistair sa harap ko, hawak pa rin ang bote ng gatas ni Amara. Ako naman ay nakatingin sa phone ko, paulit-ulit na binabalikan ang larawang ipinadala ni Alarick.Malabo.Sobrang labo.Pero may isang bagay na malinaw.Ang relo.Parehong-pareho ng nakita namin sa mga CCTV.Parehong relo na ilang beses nang lumitaw sa mga kuwentong hindi ko maintindihan.Parehong relo na matagal nang nagiging bahagi ng engagement-night mystery.“Viara?”Hindi ako sumagot.“What's wrong?”Iniabot ko sa kanya ang phone.“Tingnan mo.”Kinuha niya iyon.Ilang segundo siyang tahimik na nakatingin sa screen.Unti-unting nagbago ang mukha niya.“Where did you get this?”“Alarick.”“Bakit niya ipinadala sa’yo?”“Tumawag siya kanina.”Napatingin siya sa akin.“About the engagement night?”Tumango ako.“Sinabi niyang may nakita siya noong gabing iyon. May taong naka-dark suit. May dugo sa cuff. At may suot na ganito

Hindi ko akalain na isang lumang access record lang ang magiging dahilan para muling bumalik ang lahat ng takot na akala ko unti-unti ko nang nalalampasan.Nasa study room kami ni Alistair nang gabing iyon. Nasa mesa ang laptop niya, ilang lumang documents, at ang mga larawang ipinadala ni Alarick. Sa gitna ng lahat ng iyon ay isang pangalan na ngayon ko lang narinig.Marcus Vale.Dating security consultant ng Sandoval family.May relo na kapareho ng nakita sa larawan.May access sa mga lugar na hindi basta-basta napupuntahan ng ordinaryong tao.At higit sa lahat, nawala siya pagkatapos ng engagement night.Pero habang sinusubukan naming hanapin kung ano ang koneksyon niya sa gabing iyon, may isang bagay na hindi ko makalimutan.Ang private floor.Doon nagsimula ang lahat.At doon ko unang naisip na baka hindi estranghero ang taong pumasok doon.“May nakita ka ba?” tanong ko kay Alistair.Nakatutok siya sa laptop.“I'm still checking the old access records. Some of the files were arch