Todos los capítulos de Fate Mishap: My Ex-Husband's Brother Is My Baby Daddy: Capítulo 61 - Capítulo 70

Hindi ko alam kung alin ang mas nakakabahala—ang mensaheng natanggap namin tungkol kay Elias Navarro o ang katotohanang may taong ayaw kaming makahanap sa kanya.Pero isang bagay ang sigurado.Hindi na aksidente ang lahat.Mula nang malaman namin ang tungkol sa private floor, sa access card ni Tita Celia, kay Marcus Vale, at ngayon kay Elias, pakiramdam ko ay unti-unting binubuo ng mga piraso ng nakaraan ang isang larawan na matagal nang sinubukang burahin.At ang pinakamasama?Pakiramdam ko, ako ang nasa gitna ng lahat.Kinabukasan, halos buong umaga kaming nasa study room ni Alistair.Nasa mesa ang lumang records. May mga dokumento tungkol sa Sandoval family, dating employees, security consultants, at mga pangalan na halos hindi ko na kilala.Si Alistair ay nakaupo sa harap ng laptop habang ako naman ay nag-aayos ng mga folder na nakuha namin mula sa lumang storage.“Sigurado ka bang gusto mong gawin natin ito ngayon?” tanong niya.“Bakit hindi?”“Because you barely slept last night

Hindi agad kami umalis sa basement archive.Matagal kaming nakatayo ni Alistair sa harap ng lumang kahon, parehong nakatingin sa papel na may sulat-kamay na nagsasabing ako raw ang “key.”Hindi ko alam kung ano ang ibig sabihin noon.Pero mas hindi ko maintindihan kung bakit pati si Alistair ay walang ideya tungkol sa mga nangyayari.Akala ko, dahil siya ang panganay sa pamilya Sandoval at siya ang humawak sa karamihan ng family affairs pagkatapos ng kanilang ama, alam na niya ang lahat.Pero habang tumatagal, napapatunayan kong hindi pala.“Alistair,” mahina kong tawag.“Hm?”“Sigurado ka bang wala kang alam tungkol dito?”Tumingin siya sa akin.“Viara, kung may alam ako, sasabihin ko sa’yo.”“Even if it makes your family look bad?”“Especially if it does.”Hindi ako agad sumagot.Tinitigan ko ang lumang papel.“Then why does your father’s signature appear here?”“I don't know.”“May decision ba ang family ninyo noon na hindi mo alam?”Napahinga siya nang malalim.“Possible.”“Possib

Hindi ko na alam kung ilang beses kong binasa ang message.Isang linya lang.Maikli.Diretso.Pero sapat para mawala ang lahat ng tapang na pinipilit kong buuin simula nang makita ko ang lumang folder.“Kung ayaw mong mawala ang anak mo, tigilan mo ang paghahanap.”Hindi ako agad nakagalaw.Nasa kamay ko pa ang cellphone ko habang nakatitig ako sa screen.Sa kabilang bahagi ng sala, si Alistair ay may kausap sa phone tungkol sa lumang Sandoval property na nakita namin sa larawan. Hindi niya pa napapansin ang pagbabago sa mukha ko.“Viara?”Napatingin ako sa kanya.“Alistair…”Agad niyang ibinaba ang tawag.“Ano?”Iniabot ko sa kanya ang phone ko.Pagkabasa niya, nagbago ang mukha niya.“Where did you get this?”“Unknown number.”“Kailan?”“Ngayon lang.”Kinuha niya ang phone ko at agad niyang chineck ang number.“Hindi registered.”“Of course.”“May previous messages?”“Wala.”Tinitigan niya ang screen.“Viara, listen to me carefully. Huwag kang matatakot.”Napatawa ako nang mahina, p

Simula nang makita namin ang sasakyang ilang beses na dumaan sa tapat ng bahay, naging mas maingat si Alistair sa lahat ng bagay.Hindi naman siya biglang nagbawal sa akin na lumabas.Hindi rin niya kinuha ang cellphone ko o tinanong kung sino ang kausap ko bawat oras.Pero napansin kong mas madalas siyang tumitingin sa mga bintana. Mas matagal siyang nakatayo sa may gate kapag may dumadaang sasakyan. At kapag umaalis ako para sa trabaho, lagi niyang sinisiguradong alam ng driver kung saan ako pupunta at kung anong oras ako uuwi.Hindi siya nag-uutos sa akin.Pero hindi rin niya itinatago na nag-aalala siya.At sa totoo lang, mas nakakatakot iyon kaysa sa dati niyang pagiging tahimik.Noon, kapag may problema, mukha siyang may solusyon agad.Ngayon, kahit wala siyang sinasabi, nakikita ko sa mga mata niya na iniisip niya ang lahat ng posibleng mangyari.Isang umaga, habang naghahanda ako para sa clinic, nakita ko siyang nakatayo sa may dining area at kausap ang isang security officer.

Hindi ako nakatulog nang maayos nang gabing iyon.Paulit-ulit lang sa isip ko ang nangyari.Iyong halik.Maikli lang naman.Walang matinding eksena. Walang pangyayaring parang sa pelikula. Isang saglit lang na pagdikit ng mga labi namin bago kami parehong umatras at natahimik.Pero bakit parang ang laki ng epekto nito sa akin?Kinabukasan, maaga akong nagising. Paglabas ko ng kwarto, narinig ko agad ang boses ni Alistair mula sa kusina.“Good morning.”Napatingin ako sa kanya.Nasa harap siya ng counter, may hawak na mug ng kape.“Good morning.”“Did you sleep?”“Medyo.”Tumango siya.“Same.”At iyon lang.Wala nang dagdag.Walang awkward na tanong.Walang banggit tungkol sa halik.Parang pareho kaming nagkukunwaring ordinaryong umaga lang iyon.Pero hindi ako kumbinsido.“Alistair.”“Yes?”“Pwede ba tayong mag-usap?”Agad niyang ibinaba ang mug.“Of course.”Umupo kami sa dining table.Tahimik muna ako.Hindi ko alam kung paano sisimulan.“About last night…”Tumango siya.“I know.”“