Tous les chapitres de : Chapitre 41 - Chapitre 50

Hindi ko akalain na may ganitong side pala si Alistair.Sa totoo lang, ilang linggo ko siyang nakilala bilang seryoso, tahimik, at laging parang may iniisip na malaking problema. Kahit simpleng tanong lang tungkol kay Amara, minsan parang business meeting ang dating.Pero simula nang makauwi kami, unti-unti kong nakikita ang ibang Alistair.At hindi ko alam kung matatawa ba ako o maiinis."Amara, look at me."Nasa gitna ako ng kusina habang naghahanda ng makakain nang marinig ko ang boses niya mula sa sala."Look at Daddy."Napangiti ako.Daddy.Hindi ko pa rin sanay marinig iyon mula sa kanya.Lumabas ako ng kusina at nakita ko siyang nakaupo sa sofa habang karga si Amara. Nakatingin siya sa baby na para bang naghihintay ng sagot sa isang napakahalagang tanong."Why are you looking at me like that?" tanong niya sa anak niya. "Do I look funny?"Tahimik si Amara."Ako lang ba ang nagsasalita dito?"Napahawak ako sa bibig ko para hindi matawa.Napalingon si Alistair."You're laughing."

Hindi ko alam kung anong oras ako nagising.Ang alam ko lang, madilim pa sa labas nang marinig ko ang mahinang iyak ni Amara.Noong una, akala ko ordinaryong iyak lang iyon. Sanay na kami sa mga biglang pag-iyak niya lalo na kapag gutom, naiinitan, o gusto lang ng karga.Pero may kakaiba.Mahina.Parang wala siyang lakas.Agad akong bumangon."Amara?"Binuksan ko ang maliit na ilaw sa tabi ng kama at lumapit sa crib.Nandoon siya, namumula ang pisngi at hindi mapakali."Baby?"Dahan-dahan ko siyang binuhat.Pagkadampi ng kamay ko sa noo niya, agad akong kinabahan.Mainit.Hindi iyong normal na init ng katawan ng baby.Mainit talaga."Alistair."Walang sagot.Mas malakas kong tinawag."Alistair!"Agad bumukas ang pinto ng guest room."What happened?"Lumapit siya sa akin at sa isang tingin pa lang kay Amara, nagbago na ang mukha niya."She's hot.""I know.""How hot?""Hindi ko alam."Agad siyang kumuha ng thermometer sa drawer."Give her to me."Iniabot ko si Amara sa kanya habang nan

Tahimik ang kwarto nang gabing iyon. Nakahiga si Amara sa maliit na crib sa tabi ng kama habang mahina ang tunog ng mga machines sa paligid. Hindi na siya kasing init ng kanina. Mas maayos na rin ang paghinga niya at paminsan-minsan ay gumagalaw ang maliliit niyang kamay habang natutulog. Nasa tabi niya ako. Si Alistair naman ay nasa kabilang upuan. Pareho kaming pagod. Pareho ring ilang oras nang gising. Pero wala sa amin ang gustong umalis. Ilang minuto akong tahimik na nakatingin kay Amara bago ko narinig ang boses niya. "She's sleeping better." Tumango ako. "Oo." "Her temperature is coming down." "Oo." Tahimik ulit. Minsan, ganito kami ni Alistair. Parehong maraming gustong sabihin pero walang gustong maunang magsalita. Hanggang sa huminga ako nang malalim. "Alistair." Agad siyang tumingin sa akin. "Hm?" May ilang segundo akong pinag-isipan kung sasabihin ko ba talaga. Hindi dahil mahirap sabihin. Kundi dahil hindi ako sanay. "Thank you." Napakunot ang noo n

Hindi ko alam kung kailan nagsimulang maging normal para sa akin ang presensya ni Alistair.Dati, kapag nasa bahay siya, pakiramdam ko kailangan kong maging maingat sa bawat kilos ko. Hindi dahil takot ako sa kanya, kundi dahil ayaw kong magkaroon siya ng maling akala. Ayaw kong isipin niyang dahil hinayaan ko siyang maging bahagi ng buhay ni Amara ay may ibig sabihin na rin iyon tungkol sa aming dalawa.Pero nitong mga nakaraang araw, parang nagbago na ang lahat.Hindi naman malaki.Maliit lang.Kapag umuuwi siya galing trabaho, napapatingin ako kung nandiyan na ba siya. Kapag hindi siya agad bumababa para kumain, napapansin ko. Kapag tahimik siya, nagtatanong ako kung may problema ba.At ngayong araw, unang beses kong napansin na baka hindi lang pala ako ang nagbabago.Si Alistair din.“May meeting ako sa clinic hanggang hapon,” sabi ko habang inilalagay ko ang mga gamit ko sa bag. “Baka gabihin ako nang kaunti. May bagong consultant na darating para sa mental health program namin.”

Tahimik si Alistair buong biyahe pauwi.Hindi naman siya galit.Hindi rin mukhang bad mood.Pero halatang may iniisip.Nakatingin lang siya sa daan habang ako naman ay nakasandal sa passenger seat at tahimik na pinagmamasdan siya.Simula nang pag-usapan namin si Adrian kanina, parang may gusto siyang sabihin pero pinipigilan niya.Ilang minuto kaming tahimik bago ako tuluyang nagsalita.“Alistair.”“Hmm?”“Galit ka ba?”“Hindi.”“Sure?”“Oo.”“Then bakit ang tahimik mo?”Huminga siya nang malalim bago bahagyang ngumiti.“Iniisip ko lang yung sinabi mo kanina.”“Alin?”“Yung tungkol kay Adrian.”Napangiti ako nang kaunti. “Nagseselos ka pa rin?”Umiling siya.“Hindi.”“Sure?”“Viara, hindi naman ibig sabihin na dahil nagseselos ako kahapon at kanina, magseselos na ako habang buhay.”“Pero nagseselos ka.”“Siguro.”“Siguro na naman.”Napatawa siya nang mahina.“Okay. Oo. Nagselos ako.”“Then bakit parang ayaw mong aminin?”“Dahil habang tumatagal, mas naiisip ko na wala naman talaga ako