All Chapters of ร้อนรักเด็กในโอวาท (5P): Chapter 11 - Chapter 20

Chapter 11คนนอกก๊อก ก๊อก ก๊อก!จู่ ๆ เสียงเคาะบานประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะดื้อ ๆจูนที่กระแสลมหายใจยังไม่เข้าที่สะดุ้งโหยงสุดตัว เธอรีบดีดกายลุกพรวดออกจากเตียงนอนนุ่มในทันควัน มือนุ่มเอื้อมคว้าสาบเสื้อคลุมอาบน้ำตัวเดิมมากระชับคลุมเรือนกายลวก ๆ ขณะที่อีกคนบนเตียงถึงกับจิ๊ปากส่งเสียงหงุดหงิดอย่างแรง ชายหนุ่มดันกายลุกขึ้นยืนตาม สายตากวาดมองหาแผ่นกระดาษทิชชูอย่างรวดเร็ว ก่อนจะหยิบฉวยมาซับร่องรอยคราบเปรอะเปื้อนแห่งกามารมณ์ออกจากปลายนิ้วและใบหน้าคมคายอย่างไม่สบอารมณ์ก๊อก ก๊อก ก๊อก!แต่เสียงรัวทุบประตูด้านนอกก็ยังคงดังกดดันต่อเนื่องไร้ซึ่งวี่แววจะหยุดหย่อนคนตัวเล็กหันรีหันขวางทำอะไรไม่ถูก จนกระทั่งบุคคลภายนอกบานประตูเหมือนจะสิ้นสุดความอดทน“นี่เธอ… เปิดประตูให้ฉันหน่อยสิ ฉันมีธุระ”เพียงได้ยินเสียงทรงอำนาจนั้น เจ้าของวงหน้าหวานก็ซีดเผือดทันที เพราะนี่คือเสียงของจักรพรรดิ…ผู้ถือครองอำนาจเด็ดขาดสูงสุดของตระกูลเตชะวานิชไว้ในมือ สุดท้ายจูนจึงจำต้องสาวเท้าไปเปิดประตูอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้“ทำไม ทำอะไรอยู่…”คำถามหลุดรอดออกมาได้เพียงครึ่งประโยค ก่อนที่จอมเผด็จการตรงหน้าจะชะงักงันไป เมื่อสายตาคมกร

Chapter 13กำแพงที่ถูกพัง“เธอมาทำอะไรที่ผับ!?”ชายหนุ่มระเบิดเสียงกร้าวทันทีที่ออกแรงกระชากเรือนร่างอรชรพ้นผ่านประตูทางเข้าสถานบันเทิงออกมาได้ แสงสีส้มจากเสาไฟริมถนนสาดส่องเข้ามาแทนที่มวลแสงสีอันน่าเวียนหัวด้านใน“แล้วดูแต่งเนื้อแต่งตัวเข้า! เสื้อแหวกอกลึกขนาดนี้ผิดกฎ กระโปรงสั้นเหนือเข่าผิดกฎ แอบหนีออกจากคฤหาสน์ตอนกลางคืนผิดกฎ สรรหาตัวเองมาเที่ยวในสถานที่อโคจรแบบนี้ก็ผิดกฎ! แค่วันนี้วันเดียว…เธอจงใจแหกกฎของฉันไปกี่ข้อแล้วฮะ!?”“คือ… จูน… จูนมา…”ทว่ายังไม่ทันที่คนงามจะได้เอื้อนเอ่ยอธิบายจนจบประโยค เสียงดุดันก็พุ่งแทรกขึ้นมาอย่างไม่เปิดโอกาสให้ตั้งตัว“เดี๋ยวนี้หัดริอ่านเที่ยวกลางคืนแล้วสินะ หรือว่าแท้จริงแล้วเธอมีพฤติกรรมรักสนุกแบบนี้มาตั้งแต่ก่อนจะย้ายเข้ามาอยู่ใต้ชายคาบ้านฉันแล้ว?” จักรพรรดิแค่นหัวเราะหึในลำคอแผ่วเบา น้ำเสียงเต็มไปด้วยระลอกถากถาง “ปั้นหน้าซื่อตาใสทำเป็นคนเรียบร้อยอยู่บ้านได้แค่เดือนเดียว สุดท้ายลายก็ออก ทนความร่านไม่ไหว ถึงต้องแอบนัดแนะผู้ชายออกมาเริงร่าข้างนอกงั้นเหรอ? ทำไม? ไอ้เล็กคนเดียวมันตอบสนองความต้องการของเธอไม่ถึงใจหรือไง!”“ไม่ใช่แบบนั้นนะ!”คนตัวเล็กเ

Chapter 15ไม่เห็นเลอะเลยเสียงหอบหายใจกระชั้นยังคงดังสะท้อนอยู่ภายในห้องโดยสาร คนงามรู้สึกราวกับโลกยังคงหมุนคว้าง ร่างทั้งร่างไร้ซึ่งเรี่ยวแรงจะขยับ ทว่ายามดวงตาคู่กลมโตทอดมองร่องรอยคราบอารมณ์ที่ยังคงเกาะติดเลอะเทอะอยู่ที่มุมปากหยักและบนหน้าหล่อเหลาของจอมเผด็จการ ความเขินอายก็แล่นปราดขึ้นมาทันควันมือนุ่มสั่นเทารีบเอื้อมหยิบแผ่นกระดาษทิชชูออกจากกล่องคอนโซลรถยนต์ ก่อนจะกดแนบลงบนผิวหน้าคมสันของเขา พยายามช่วยซับรอยเปื้อนคาวที่ชายหนุ่มได้รับจากการตั้งใจปรนเปรอความสุขสมให้ตนเมื่อครู่อย่างแสนเบามือ“คุณจักรพรรดิคะ… มันเลอะเทอะไปหมดแล้วค่ะ” จูนกระซิบเสียงแผ่ว ไม่กล้าพอจะสบสายตาคมกริบตรง ๆ แม้แต่เสี้ยวเดียวในจังหวะที่ปลายนิ้วเรียวขยับซับผิวแก้มสากอยู่นั้น ข้อมือเล็กก็ถูกฝ่ามือหนาคว้าหมับกุมเอาไว้มั่น พร้อมด้วยนัยน์ตาคู่คมที่ตวัดจ้องมองมาอย่างวาวโรจน์ด้วยไฟปรารถนาที่ยังไม่มีทีท่าว่าจะมอดดับลง ชายหนุ่มออกแรงรั้งเพียงเศษเสี้ยว เรือนร่างอรชรของจูนก็ลอยหวืดตามแรงดึงรั้งทันที“อ๊ะ!”เพียงชั่วพริบตาเดียว โลกของจูนก็กลับพลิกผัน อีกฝ่ายขยับเคลื่อนเรือนกายกำยำพลิกช้อนตัวคนตัวเล็กให้ลอยขึ้นมาอยู่เหนือ

Chapter 17จูนทำให้อาตื่นแสงแดดอ่อนละมุนของเช้าวันเสาร์สาดส่องเข้ามาในโถงกลางบ้านอันโอ่อ่า จูนก้าวเท้าเรียวลงมาจากบันไดวนอย่างอารมณ์ดี ยามสืบเท้ามาถึงโซฟาตัวยาวกลางห้องโถง ก็พบร่างสูงโปร่งในชุดแต่งกายลำลองที่กำลังนั่งไขว่ห้างพลิกอ่านหน้าหนังสืออยู่เงียบ ๆ เจ้าของดวงตาคู่กลมโตจึงตัดสินใจก้าวเข้าไปทักทายด้วยรอยยิ้ม“อาสาม วันนี้ไม่ได้ไปไหนหรือคะ?”ใบหน้าหล่อเหลาเงยขึ้นจากหน้ากระดาษ นัยน์ตาคมปลาบภายใต้กรอบแว่นยังคงดูอบอุ่นและอ่อนโยนดั่งแสงอาทิตย์ยามเช้าอย่างที่เคยเป็นเสมอมา ชายหนุ่มลดหนังสือในมือลงพลางคลี่ยิ้มกว้างเมื่อเห็นชัดว่าใครเป็นคนส่งเสียงทักทาย“ไม่ค่ะ วันนี้อาว่าง ว่าแต่จูนเถอะจะไปไหน? แต่งตัวน่ารักเชียว”สุภาพบุรุษประจำบ้านเอ่ยทักทายพลางกวาดสายตาละมุนมองเด็กในปกครอง ที่วันนี้ดูสดใสมีชีวิตชีวาเป็นพิเศษในเชิ้ตผ้าพลิ้วตัวบาง แมตช์เข้าคู่กับกางเกงขาสั้นสีขาวอวดเรียวขาเนียนสลวยละสายตาไม่ได้ ซึ่งเป็นลุคที่ดูน่ารักน่าเอ็นดูจนคนมองอดที่จะหวั่นไหวไม่ได้เลยทีเดียว“จูนตั้งใจจะกลับไปดูที่บ้านเก่าน่ะค่ะ ไม่ได้กลับไปตั้งนานแล้ว ว่าจะไปทำความสะอาดเสียหน่อย”คนตัวเล็กตอบกลับด้วยน้ำเสียงร่าเร

Chapter 19ต้องใส่ถุงไหม?“อย่าเกร็งสิคะเด็กดี... นี่มันแค่เริ่มต้นเองนะ”ชายอ่อนโยนในคราบหมาป่าเอ่ยพึมพำ โดยที่ใบหน้าคมเข้มยังคงฝังจมอยู่กับหว่างขาเนียนละเอียดของคนตัวเล็ก ก่อนที่เขาจะเริ่มใช้ริมฝีปากและปลายลิ้นปรนเปรออย่างไม่คิดปรานีอีกต่อไป ร่างสูงลากเรียวลิ้นร้อนระอุผ่านจุดกระสันซ้ำแล้วซ้ำเล่า สลับจังหวะระหว่างความนุ่มนวลชวนฝันกับความเร่งเร้าดุดัน ท่ามกลางเสียงดูดกลืนหยาดน้ำหวานละมุนที่สอดประสานไปกับเสียงลมหายใจสั่นระรัวฝ่ามือหนากุมหมับเข้าที่สะโพกมนแน่นหนา ราวกับเกรงว่าเหยื่ออันโอชะจะดิ้นรนหนีหาย ทั้งที่ในความเป็นจริง จูนไร้ซึ่งเรี่ยวแรงจะขยับกายขัดขืนแม้เพียงนิด“อ๊ะ... อื้อ...”เสียงเกลือกกลั้วแฝงความเร่าร้อนดังสะท้อนท่ามกลางความเงียบสงัดของห้องนอนเก่า มันปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบของเจ้าของห้องให้เต้นเร้าปั่นป่วนที่สุดเท่าที่เคยสัมผัสมาในชีวิต“หวานมากขนาดนี้...”เขากระซิบเสียงแหบพร่าอยู่ในลำคอ ทว่ากลับยังไม่ยอมละใบหน้าออกจากพื้นที่ซ่อนเร้น ปลายลิ้นร้อนชื้นกดเน้นลงไปอีกครั้งอย่างหนักหน่วงกว่าคราไหน ๆ พร้อมทั้งสอดแทรกก้านนิ้วแกร่งเข้าไปในหลืบเนื้อนุ่ม ขยับรัวรุดจนส่งผลให้ร่างของจูนก