All Chapters of ร้อนรักเด็กในโอวาท (5P): Chapter 31 - Chapter 40

Chapter 31เตรียมตัวรับโทษภายในห้องวีไอพีพลันเงียบกริบลงชั่วอึดใจ ก่อนที่บรรดาสาว ๆ จะเริ่มส่งเสียงหวีดว้ายชื่นชมในความร่ำรวยของพอร์ชอย่างออกหน้าออกตาเจ้าคุณลอบกระตุกรอยยิ้มมุมปากพลางปรายสายตาสมองตราประทับชื่อร้านด้วยประกายตาเหยียดหยามเล็ก ๆ ด้านจอมทัพทำเพียงขยับกรอบแว่นตาคล้ายกำลังประมวลผลมูลค่าทรัพย์สินรวมของคู่แข่งอย่างรวดเร็ว ขณะที่นักรบเริ่มขบกรามกำหมัดแน่นเมื่อถูกเด็กวิศวะฯ ขิงโปรไฟล์ใส่หน้าด้าน ๆ ผิดกับจักรพรรดิพี่ใหญ่ประจำบ้านที่ยังคงนั่งนิ่งสนิทที่สุด ชายหนุ่มสบสายตาตรงกับพอร์ชด้วยแววตาเหนือกว่าของผู้กุมอำนาจเบ็ดเสร็จ ก่อนจะเอ่ยเสียงทุ้มต่ำทว่าก้องกังวานไปทั้งโต๊ะ“อ๋อ... ที่แท้ก็เป็นเจ้าของร้านนี่เอง มิน่าล่ะถึงได้ ‘ต้อนรับขับสู้’ คนรู้จักของผมดีเป็นพิเศษขนาดนี้”เสียงทุ้มต่ำนั้นสร้างความอึดอัดกดดันโดยไร้วาจาหยาบคาย กระนั้นเอง เอกเพื่อนตัวดีของพอร์ชก็ยังคงไม่ยอมหยุดคุยโว“จูนโชคดีมากเลยนะที่ไอ้พอร์ชมันสนใจ เนี่ย... พอเพื่อนพี่เห็นรูปเราปุ๊บ จากคนที่ไม่เคยคิดจะมางานนัดบอร์ดมันรีบโร่มาทันที แสดงว่าถูกใจจริง ๆ ถ้าได้คบหากับมันรับรองจูนสบายไปทั้งชาติแน่นอน!”“มึงก็พูดจาเกินจร

Chapter 32ขออาบน้ำก่อน“ห้องไหนดี?”จอมทัพเอ่ยถามพลางขยับท่อนแขนล็อกกระชับร่างบนบ่าที่ยังคงออกฤทธิ์ดิ้นรนไม่ยอมหยุด“ไปห้องฉัน... ห้องฉันกว้างที่สุดในบ้านแล้ว” เจ้าของอำนาจสูงสุดประจำคฤหาสน์เอ่ยเสียงเรียบ ทว่าประกายตาที่ทอดมองคนตัวเล็กกลับดูเจ้าเล่ห์ดุดัน “เด็กดื้อต้องโดนสำเร็จโทษพร้อมกัน รวบยอดทีเดียวที่ห้องฉันน่าจะจัดการได้ถนัดมือที่สุด”โดยที่เจ้าคุณกลับกระตุกยิ้มร้าย แววตาคมกริบไล่มองคนงามที่เริ่มสิ้นฤทธิ์ดิ้นจนหอบเหนื่อย ก่อนจะเสนอทางเลือกที่ชวนให้ขนลุกยิ่งกว่า“ห้องผมดีกว่าพี่สอง 'ห้องแดง' สตูดิโอส่วนตัวที่ผมเอาไว้ใช้ปราบเด็กดื้อโดยเฉพาะ” ชายหนุ่มผมสีอ่อนว่าพลางจุดยิ้มเย็น “อุปกรณ์ที่นั่นครบครัน... ผมรับประกันว่าจูนต้องประทับใจแน่ ๆ”“ห้องไหนก็ไปกันสักทีเถอะครับ ผมจะทนไม่ไหวอยู่แล้วเนี่ย!”ไอ้หมาเด็กโพล่งแทรกขึ้นมาอย่างสุดกลั้น เส้นความอดทนของนักรบพังทลายลงตั้งแต่เห็นสะโพกผึ่งผายขยับโยกย้ายอยู่ตรงหน้า ชายหนุ่มไม่พูดเปล่า เขาง้างฝ่ามือขึ้นแล้วฟาดลงบนก้นงอนงามของคนบนบ่าพี่ชายคนรองเต็มแรงเสียงดัง เพียะ! แรงปะทะส่งผลให้เกิดรอยฝ่ามือสีแดงระเรื่อจาง ๆ ปรากฏบนผิวเนื้อนวลเนียนทันตาสาย

Chapter 34ราชินี (จูน+จอมทัพ) 30+เรือนร่างอรชรที่นั่งทับอยู่บนท่อนขาแกร่งขยับโยกย้ายเพียงนิด หากแต่กลับเรียกเสียงสูดปากครางแผ่วจากบุรุษที่ถูกตรึงไว้ใต้ร่างได้ทันควัน จูนปรายสายตามองใบหน้าคมคายของจอมทัพที่เวลานี้ไร้กรอบแว่นบดบัง ก่อนจะค่อย ๆ โน้มกายลงต่ำจนดวงหน้าหวานอยู่ห่างจากหน้าท้องลอนกล้ามเนื้อแน่นหนาเพียงไม่กี่นิ้วริมฝีปากอิ่มสวยค่อย ๆ อ้าออกงับเข้าที่ขอบกางเกงนอนผ้าแพรเนื้อนุ่มของจอมทัพอย่างใจเย็นและมีจริต“อืม... จูน”ชายหนุ่มใต้ร่างครางต่ำในลำคอ เส้นเลือดตรงขมับและลำคอแกร่งเต้นตุบตับตามระลอกอารมณ์ดิบที่พุ่งทะยาน ข้อมือหนาทั้งสองข้างที่โดนพันธนาการไว้พยายามจะขยับตามสัญชาตญาณ ทว่าสัมผัสเย็นเฉียบของเนื้อโลหะกลับย้ำเตือนให้เขาทำได้เพียงนอนมอง ‘แม่เสือสาว’ ที่กำลังเปลี่ยนสถานะเป็นผู้ล่าอย่างจำนนขณะเดียวกัน สายตาของอีกสามหนุ่มที่รายล้อมบัดนี้เริ่มพร่าเลือนไปด้วยกระแสความปรารถนาอันยากจะควบคุม จักรพรรดิยืนนิ่งสนิทราวกับรูปปั้นหากทว่าจังหวะการผ่อนลมหายใจกลับหนักหน่วงและถี่กระชั้นขึ้นเรื่อย ๆ ยามได้ยลภาพคนตัวเล็กออกแรงรั้งขอบกางเกงของน้องชายลงช้า ๆ ด้วยเรียวปากคู่นั้น ส่วนเจ้าคุณถึงก

Chapter 36ล่มปากอ่าว (จูน+นักรบ) 30+“ไม่ไหวก็ต้องไหว... ฉันเองก็ยังไม่ถึงฝั่งเลยนะเบ๊บ”เจ้าคุณเอ่ยเสียงพร่าพลางอาศัยจังหวะชุลมุนดันเรือนร่างอรชรให้นอนราบลงกับฟูกสีแดงเพลิง ก่อนจะช้อนเรียวขาเนียนสวยขึ้นสูงเพื่อเปิดทางรัก ชายหนุ่มจับแกนกายร้อนผ่าวที่ขยายตัวเต็มขีดจำกัดขึ้นมาถูไถบดเบียดไปตามรอยแยกสีหวานที่ยังคงฉ่ำแฉะชวนหลงใหล “ขอนะครับบี๋...”“เฮ้ย! อาเล็กขี้โกงนี่หว่า ผมเองก็ยังไม่เสร็จเหมือนกันนะ!”นักรบโพล่งประท้วงขึ้นมาเสียงหลงพลางใช้แผ่นหลังแกร่งเบียดแทรกกายเข้ามาหวังจะทวงคืนโควตาของตัวเองบ้าง“แกมันอายุน้อยสุด ไปต่อคิวท้ายนู่นเลยไป!” เจ้าคุณหันไปตวาดใส่หลานชายพลางพยายามจะเอื้อมมือไปรั้งเอวคอดของจูนเอาไว้“ถ้าจะนับเรื่องอายุ... พี่อาวุโสที่สุด พี่ก็ต้องได้สิทธิ์นั้นก่อนสิ ฉันเองก็ยังค้างคาอยู่นะจูน”จอมบงการที่ยังคงสวมปลอกคอกระพรวนหนังไม่ยอมตกขบวน จักรพรรดิขยับกายเข้าร่วมศึกช่วงชิงเอกสิทธิ์ในการครอบครองร่างอรชรทันที รังสีความหึงหวงและระลอกอารมณ์ดิบของสี่บุรุษแผ่ซ่านบดบังจนมวลอากาศในห้องแดงอึกทึกเคร่งเครียดขึ้นมาอีกครา แต่ละคนต่างไม่มีใครยอมถอยให้กันเพียงเพราะปรารถนาอยากจะเป็นคนแ

Chapter 38เวรของอาสองหลายวันต่อมา...หยาดแสงแดดยามสายสาดส่องผ่านรอยแยกของผ้าม่านผืนสูงเข้ามาภายในห้องนอนทว่าเรือนร่างอรชรที่ซุกกายอยู่ภายใต้ผ้าห่มผืนหนากลับไม่มีทีท่าว่าจะขยับเขยื้อน จนกระทั่งสุ้มเสียงแผดร้องของสมาร์ตโฟนบนโต๊ะข้างเตียงดังทำลายความเงียบขึ้นมาจูนครางอือในลำคอด้วยความขัดใจ ก่อนจะฝืนเอื้อมวงแขนที่ไร้เรี่ยวแรงไปกดรับสาย ทันใดนั้นสุ้มเสียงจากปลายสายก็แผดจ้าลอดออกมาจนเธอต้องรีบดึงโทรศัพท์ออกห่างจากใบหูแทบไม่ทัน“อีจูน! มึงหายหัวไม่มาเรียนเป็นอาทิตย์แล้วนะเป็นไรวะ ไม่สบายเหรออีคุณหนู!”ฟ้าเพื่อนสนิทคนเดิมเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงระคนเป็นห่วงอย่างปิดไม่มิด ทว่าโวลุ่มเสียงที่ดังทะลุพิกัดนั้นทำเอาคนป่วยถึงกับตื่นเต็มตา จูนได้แต่ส่งยิ้มเจื่อนให้กับความว่างเปล่ารอบกายก่อนจะกรอกเสียงแหบพร่าตอบกลับไป“อืม... กูไข้ขึ้นน่ะมึง แต่อาทิตย์หน้าคงไปเรียนได้แล้วล่ะมั้ง”คนงามพ่นคำโป้ปดคำโตออกไป อันที่จริงนับตั้งแต่เสร็จสิ้นศึกมหากาพย์มัลติพาสในห้องแดงวันนั้น เธอก็ไข้ขึ้นนอนซมแถมยังปวดเมื่อยเนื้อตัวระบมขัดยอกจนแทบขยับเขยื้อนลุกจากเตียงไม่ไหวอยู่หลายวัน ร่างกายที่รองรับศึกหนักหน่วงรอบทิศทางเกินข