All Chapters of ร้อนรักเด็กในโอวาท (5P): Chapter 21 - Chapter 30

Chapter 21เจ็บจังเลย“เอ้า...สวัสดีจ้ะ” ป้าแอบรีบเอ่ยทักกลับอย่างร้อนรนทว่าหลังจากตั้งสติได้ หล่อนก็ยังไม่วายพยายามหาช่องทางกู้หน้าคืนเป็นครั้งสุดท้าย“แล้วนี่มากันยังไงล่ะ นั่งรถเมล์มาหรือรถแท็กซี่?”น้ำเสียงฟังดูเหมือนถามด้วยความหวังดี แต่สายตากลับชะเง้อมองไปทั่วราวกับกำลังค้นหาตำหนิสักอย่างมาปลอบใจตัวเอง ถ้าหล่อขนาดนี้ อย่างน้อยก็คงไม่ได้รวยจริงหรอกแต่ก่อนที่ใครจะได้ตอบ เสียงน้ำจากสายยางของลุงเพชรที่อาศัยอยู่บ้านถัดไป ก็ดังแทรกขึ้นมาเสียก่อน“ป้าเอ๊ย... เลิกยุ่งเรื่องเขาเถอะ” ชายสูงวัยส่ายหน้าเบา ๆ “เห็นรถที่จอดใต้ต้นมะม่วงไหมนั่น รถคันนั้นราคาหลายสิบล้านนะ”ประโยคสั้น ๆ ราวกับฟ้าผ่าลงกลางวันแสก ๆ ป้าแอบรีบชะเง้อมองผ่านแนวตำลึงไปทันที และเมื่อเห็นรถหรูคันสีเข้มที่จอดอยู่ใต้ร่มไม้ พร้อมตราสัญลักษณ์บนฝากระโปรงซึ่งแม้ไม่รู้ราคาแน่ชัด แต่ก็ดูแพงเกินกว่าจะเอื้อมถึง สีหน้าของหล่อนก็แข็งค้าง เหมือนสมองกำลังประมวลผลข้อมูลใหม่ไม่ทันศึกนี้ดูท่าว่าจะแพ้ยับกว่าที่คิด“งะ...งั้นก็ดีแล้ว” หล่อนหัวเราะแห้ง ๆ “เดินทางกลับกันดี ๆ นะ ป้าขอตัวก่อน พอดีตั้งหม้อไข่พะโล้ไว้ เดี๋ยวไหม้”พูดจบก็เตรียม

Chapter 23เมียกูลมเย็นเอื่อยพัดผ่านกลุ่มอาคารเรียนก่อนระลอกลมจะโชยเข้าหากลางสนามกว้าง แสงแดดยามอัสดงที่เริ่มทอดตัวโรยต่ำลงสาดแสงกระทบลาดไหล่บางของร่างเล็กที่ยืนหลบมุมอยู่หลังร่มไม้ใหญ่ จูนไม่ได้คิดจะแสดงตัวให้ใครเห็น เธอเพียงแค่อยากแอบลอบมองหมาเด็กในปกครองในพื้นที่ที่เป็นโลกส่วนตัวของเจ้าตัวจริง ๆ เท่านั้นเจ้าของดวงตาคู่กลมโตกอดอกพลางทอดสายตาผ่านรั้วตาข่ายเหล็กไปยังกลางสนามบาสเกตบอลที่อื้ออึงไปด้วยสุ้มเสียงลูกหนังกระทบพื้นสลับกับเสียงโห่ฮาของกลุ่มชายหนุ่มวัยคึกคะนอง และตรงนั้นเอง... ร่างสูงโปร่งทว่าเต็มไปด้วยมัดกล้ามในชุดเสื้อกล้ามสีเทาเข้มกำลังโลดแล่นคุมเกมอยู่กลางสนามอย่างโดดเด่นหยาดเหงื่อที่ไหลซึมเกาะพราวบนผิวกายสีน้ำผึ้งสุขภาพดี และใบหน้าหล่อคมคายที่เปียกโชกกลับยิ่งขับเน้นกลิ่นอายความดิบเถื่อนดุดันออกมาอย่างน่าประหลาด เรือนผมสีแดงเพลิงที่เคยชี้ฟูดูลูกหมาซุกซน บัดนี้เปียกชื้นลู่ปรกหน้าผาก ทว่ามันกลับส่งเสริมให้เขาดูเป็นชายหนุ่มที่เติบโตเต็มวัยอึก...คนงามเผลอกลั้นหายใจยามเห็นมัดกล้ามเนื้อตรงลาดไหล่หนาขยับขึ้นรูปยามเคลื่อนไหวตามแรงส่งลูก ท่อนแขนแกร่งง้างตบลูกบาสอย่างทรงพลัง ก่อ

Chapter 25อาบน้ำให้หน่อย“มานี่มา เดี๋ยวผมขับเอง” ว่าแล้วนักรบก็คว้ากุญแจรถยนต์คันหรูไปถือไว้เสียเอง“เดี๋ยวนักรบ...”“ครับ?”“เบอร์ของผู้หญิงคนนั้น... เธอเมมชื่อหล่อนไว้ในเครื่องด้วยเหรอ?”แม้จะรู้สึกกระดากอายที่จะเอ่ยถามออกไป แต่จูนก็ไม่อาจหักห้ามความอยากรู้ของตัวเองได้เลย นั่นส่งผลให้ไอ้ตัวแสบคลี่รอยยิ้มกว้างขวางสะใจกว่าเก่าหลายเท่าตัว“อืม... ก็วันก่อนพี่จูนบอกเองนี่ครับว่าให้ผมรับแอดเธอไว้”“ลบทิ้งไปได้ไหม?”เธอรู้ดีแก่ใจว่าคำขอนี้มันช่างงี่เง่าเอาแต่ใจ แสวงหาความสบายใจแบบเด็ก ๆ เพราะต่อให้เขายอมทำตาม แต่หากนักรบอยากจะสานสัมพันธ์กับทางนั้นจริง ลับหลังเธอไปเขาก็คงหาทางติดต่อกันจนได้ การลบเบอร์โทรศัพท์ไม่ได้ช่วยรับประกันความรู้สึกเธอได้ร้อยเปอร์เซ็นต์หรอก แต่อย่างน้อยที่สุด... หากเขายอมทำตาม มันก็เป็นสิ่งยืนยันว่าเขายังแคร์ความรู้สึกเธออยู่บ้าง“แม่งเอ๊ย... ผมโคตรชอบเลยเวลาที่พี่เป็นแบบนี้ หึงผมให้มากกว่านี้อีกสิ หวงผมให้มาก ๆ ผมน่ะชอบสีหน้าท่าทางเย่อหยิ่งที่แฝงความหึงหวงของพี่แบบนี้ที่สุดในโลกเลย”หมาเด็กพูดพลางยื่นสมาร์ตโฟนเครื่องหรูให้อีกฝ่ายอย่างใจถึง “เอาไปสิครับ พี่จัดการลบ

Chapter 27โดนแบนสายน้ำจากฝักบัวยังคงตกกระทบพื้นเบื้องหลัง ทว่ามวลบรรยากาศเร่าร้อนกลับถูกแช่แข็งให้หยุดชะงักลงฉับพลันด้วยเสียงสัญญาณของเครื่องมือสื่อสารที่ดังแทรกเข้ามาRrrrr...จูนสะดุ้งสุดตัว เรือนร่างที่เคยอ่อนระทวยเบียดชิดกับผนังห้องน้ำรีบขยับกายถอยห่างหลบเลี่ยงจากสัมผัสรุกรานของนักรบทันที ใบหน้าหวานฉายแววความตื่นตระหนกที่แล่นริ้วเข้ามา“คุณจักรพรรดิ!” น้ำเสียงของคนงามกลืนไม่เข้าคายไม่ออกยามเอ่ยบอกไอ้หมาเด็ก “เสียงเรียกเข้านั่น... พี่ตั้งเสียงไว้ต่างจากคนอื่น อาสองโทรมาน่ะนักรบ”ท่อนแขนแกร่งกำยำของชายหนุ่มผมสีเพลิงที่เคยโอบรัดร่างอรชรไว้แน่นหนาถึงกับเกร็งค้าง ความแข็งขึงดุดันที่เคยชูชันท้าทายสายตาคล้ายจะชะงักงันลงทันตาเห็น ชายหนุ่มขบกรามแน่นจนขึ้นสันนูน ความรู้สึกที่มุ่งมั่นจะกลืนกินคนตรงหน้าลงท้อง บัดนี้กลับถูกแทนที่ด้วยความเกรงใจและลังเลอยู่ลึก ๆ“ปล่อยพี่ก่อนเถอะค่ะ... นี่มันเกินเวลากลับบ้านของพวกเรามามากแล้วนะนักรบ”คนตัวเล็กรีบดึงสติกลับคืนมาสู่โลกแห่งความเป็นจริง พอมานึกย้อนดูดี ๆ ตามกฎเหล็กอันเข้มงวดของคฤหาสน์ คือเธอต้องกลับถึงบ้านก่อนหกโมงเย็น ทว่าเวลานี้กลับล่วงเลยจนเกือ

Chapter 29กลุ่มแชต 'บ้านเตชะวานิช'จูนเดินกลับมาที่เลนโบว์ลิงพลางกวาดสายตาคู่งามเลือกลูกโบวลิงบนชั้นวางลูกกลมสลักลาย จังหวะที่เรือนร่างอรชรโน้มตัวลงหยิบลูกนั้น ทรวดทรงองค์เอวช่างดูงดงามเสียจนพอร์ช หนุ่มวิศวะฯ ตัวท็อปที่นั่งดักรอจังหวะอยู่ไม่อาจละสายตาไปได้เลย ชายหนุ่มจัดการจัดระเบียบเสื้อผ้าหน้าผมให้เข้าที่เข้าทาง ก่อนจะสืบเท้าเข้ามาประชิดกายคนงามด้วยรอยยิ้มที่พกพาความมั่นใจมาเต็มเปี่ยม“หนักไปหรือเปล่าครับสำหรับคนตัวเล็ก ๆ แบบเรา พี่ว่าเราลองใช้ลูกเบอร์เจ็ดหรือเบอร์แปดดูไหม คุมทิศทางง่ายกว่าเยอะเลยนะครับ”เจ้าของดวงตาคู่กลมโตหันขวับไปมองตามสุ้มเสียงทุ้ม พอร์ชถือวิสาสะขยับกายเข้ามาใกล้ชิด ทำทีท่าแสร้งเป็นผู้เชี่ยวชาญ คอยแนะนำเทคนิคชั้นเชิงที่เขาเพิ่งลงทุนเปิดยูทูบติวเข้มมาทั้งคืน หวังจะใช้กลยุทธ์นี้พิชิตใจโฉมงามตรงหน้า“คือน้ำหนักของลูกโบว์ลิงที่เหมาะสม มันส่งผลต่อจุดศูนย์ถ่วงเวลาเราเหวี่ยงแขนส่งลูกออกไปน่ะครับ ถ้าเลือกหยิบลูกที่น้ำหนักเกินตัวไป ข้อมือบาง ๆ ของเราจะเจ็บเอาได้นะ...”ชายหนุ่มร่ายยาวเชิงวิชาการจัดเต็ม เนื้อแท้แล้วเขาหาได้พิสมัยการนัดบอร์ดดูตัวหรือชื่นชอบการโยนโบว์ลิงอะไ