All Chapters of ร้อนรักเด็กในโอวาท (5P): Chapter 1 - Chapter 10

Chapter 1ผู้ชายไม่เป็นมิตรเรือนร่างอรชรในชุดเสื้อผ้าเรียบง่ายก้าวลงมาจากรถยนต์คันหรู ในอ้อมแขนกอดกระเป๋าใบโตไว้แน่น ดวงตากลมโตสีเข้มกับเรือนผมดำสยายช่วยขับผิวขาวจัดและวงหน้าหวานซึ้งให้ยิ่งโดดเด่น แม้ท่าทีของคนตัวเล็กจะดูเก้ ๆ กัง ๆ ทว่าเหล่าคนรับใช้ที่ยืนเรียงแถวต้อนรับต่างพากันโค้งคำนับอย่างนอบน้อมไม่ใช่เพราะรู้จัก แต่เพราะคำสั่งเสียสุดท้ายของเจ้าสัวผู้ล่วงลับที่ระบุไว้ชัดเจนว่าให้ดูแลเธอประหนึ่งสายเลือดแท้ ๆ“จะยืนหันรีหันขวางอยู่อีกนานไหม?”สุ้มเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจกระชากความสนใจให้ใบหน้าสวยหันไปมอง ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสากลสีเข้มยืนอยู่ไม่ไกล กลิ่นน้ำหอมราคาแพงโชยมาจาง ๆ ขับเน้นกลิ่นอายความเป็นผู้ใหญ่ นัยน์ตาคมกริบใต้กรอบหน้าคมสันตวัดมองหลานสาวนอกไส้ด้วยสายตาเรียบนิ่งอย่างไร้ความรู้สึก“ขอโทษค่ะ…จูนมาตามจดหมายสั่งเสียของคุณพ่อค่ะ” จูนเอ่ยตอบด้วยความเกรงอกเกรงใจ ความโอ่อ่าของคฤหาสน์เตชะวานิชทำให้หญิงสาวรู้สึกตัวลีบเล็กลงไปถนัดตา ยิ่งต้องเผชิญหน้ากับความเย็นชาของบุรุษตรงหน้า คนงามก็ยิ่งทำตัวไม่ถูก“เรื่องนั้นฉันรู้แล้ว” ร่างสูงกอดอก ปรายตามองปฏิกิริยาของเด็กสาววัยยี่สิบปีราวกับกำลัง

Chapter 3ผู้ชายกะล่อนเย็นวันนั้นคล้อยหลังชายหนุ่มทั้งสอง จูนใช้เวลาจัดแจงข้าวของเข้าที่ทางและนอนพักผ่อนอยู่ภายในเซฟโซนส่วนตัวกระทั่งตะวันคล้อยต่ำ ยามดวงตากลมโตทอดมองความโอ่อ่าหรูหราที่รายล้อมกาย ก็อดนึกขอบพระคุณพ่อบุญธรรมผู้ล่วงลับไม่ได้ เพราะต่อให้ในวันที่ท่านจากโลกนี้ไปแล้ว ก็ยังอุตส่าห์ทิ้งความห่วงใยอันล้ำค่าไว้ให้เด็กกำพร้าอย่างเธอได้ชุบตัวเสวยสุข“ออกไปสำรวจคฤหาสน์หน่อยดีกว่า”ร่างอรชรเดินทอดน่องไปตามระเบียงทางเดินทอดยาวเฟอร์นิเจอร์ราคาแพงระยับที่ผ่านสายตาล้วนตอกย้ำรสนิยมและฐานะอันมั่งคั่งของเจ้าของบ้านได้เป็นอย่างดี แม้จะมีคนรับใช้ประจำการอยู่ตามจุดต่าง ๆ ทว่าไม่มีใครกล้าก้าวล่วงความเป็นส่วนตัวของหลานสาวคนใหม่ ทุกคนเพียงแค่โค้งศีรษะให้ยามสบตา ก่อนจะปล่อยให้คนตัวเล็กก้าวสำรวจตามอัธยาศัย ราวกับตระหนักดีว่าเวลานี้เธอมีอภิสิทธิ์เหนือใครในบ้านกระทั่งเรียวขาคู่สวยมาหยุดยืนอยู่หน้าบานประตูห้องหนึ่งประตูไม้ฉลุสีเข้มแง้มเปิดราวกับจงใจเชื้อเชิญ ซึ่งแตกต่างจากห้องอื่น ๆ ที่ปิดสนิท กลิ่นอายลึกลับบางอย่างในนั้นดึงดูดสายตาอย่างประหลาด ร่างน้อยจึงถือวิสาสะก้าวเท้าเข้าไปสำรวจด้วยความอยากร

Chapter 5หมาเด็กผมแดงเช้าวันต่อมาก๊อก ก๊อก ก๊อกเสียงเคาะประตูรบกวนการนอนอันยาวนาน จูนปรือตาตื่นขึ้นมาพร้อมความหนักอึ้งที่แล่นริ้วทั่วร่าง ศีรษะมึนหน่วง ลำคอแห้งผากขยับกายลำบากด้วยพิษไข้ที่ยังตกค้าง เมื่อคืนหลังจากทานยาเธอก็หลับลึก รู้ตัวอีกทีแสงตะวันก็สาดทะลุผ้าม่านเสียแล้วก๊อก ก๊อก ก๊อกจูนขมวดคิ้วมุ่น พยายามประคองเรือนร่างอ่อนเปลี้ยลุกจากเตียงตรงไปยังประตูทั้งที่สติยังไม่แจ่มชัดดีนัก ครั้นบานประตูแง้มออก สุ้มเสียงทุ้มต่ำของใครบางคนก็ดังขึ้น“สวัสดีครับ เห็นพวกอา ๆ บอกว่าพี่ไม่สบาย ผมเลยเอาข้าวต้มมาให้ ไม่คิดว่าจะยังนอนอยู่”น้ำเสียงนั้นดึงสติอันพร่าเลือนให้ตื่นเต็มตา วงหน้าหล่อเหลาคมคายกับเส้นผมสีเปลวเพลิงสะดุดตาคือภาพลักษณ์ที่เธอเพิ่งเห็นเป็นครั้งแรก“เอ่อ…คือ…” คนตัวเล็กอึกอัก พยายามเรียบเรียงคำพูดในหัวทว่าสมองกลับว่างเปล่า“อ้อ โทษทีครับลืมแนะนำตัว ผมชื่อนักรบ มีศักดิ์เป็นน้องชายของพี่…เป็นลูกบุญธรรมอีกคนของคุณพ่อ”คำเฉลยไม่ได้ช่วยให้ความประหลาดใจลดน้อยลง มือหนาประคองถาดข้าวต้มไว้มั่น แววตาที่ทอดมองมาฉายแววความห่วงใยปิดไม่มิด ยามพิจารณาคนตรงหน้าดี ๆ จูนจึงสังเกตเห็นว่าอีกฝ่า

Chapter 7ผิดพลาดเล็กน้อย“เอ่อ… ต่อกันได้เลยครับ ผมแค่ลงมาหยิบน้ำ เดี๋ยวก็ไปแล้ว”สุ้มเสียงทุ้มต่ำของนักรบดังแทรกขึ้นจากทางหน้าประตูครัว น้ำเสียงฟังดูราบเรียบสบาย ๆ ทว่าสายตาคมกริบที่กวาดมองตรงมายังคนทั้งคู่กลับระบุชัดว่า เจ้าของเรือนผมสีเปลวเพลิงเห็นเหตุการณ์มากพอจะปะติดปะต่อเรื่องราววาบหวามเมื่อครู่ได้ทั้งหมด แม้จะไม่แน่ใจว่าเขาแอบยืนดูอยู่นานเท่าไหร่แล้วก็ตาม“นักรบ! แกมาตั้งแต่เมื่อไหร่”จักรพรรดิรีบดีดกายผละออกจากร่างอรชรทันควัน ความมั่นใจในฐานะผู้คุมเกมเสียจังหวะให้เห็นเด่นชัด ขณะที่จูนเองก็หน้าถอดสีเลิ่กลั่กจนไม่รู้จะเอาหูตาไปซ่อนไว้ตรงไหน“มาตั้งแต่ที่อาสองบอกว่าตัวเองไม่ใช่ไก่อ่อน แล้วจากนั้นก็จู…”ยังไม่ทันที่รุ่นน้องวิศวะจะพ่นวาจาจนจบ จูนก็เด้งตัวหลุดจากเคาน์เตอร์พุ่งเข้าไปตะปบปิดปากนักรบเอาไว้ทันที ความต่างของส่วนสูงทำให้คนตัวเล็กต้องเขย่งปลายเท้าสุดชีวิต วงแขนเรียวยืดจนสุดเพื่อปิดกั้นไม่ให้อีกฝ่ายพูดจาสรรหาความซวยมาให้เธอมากกว่านี้ท่าทีตื่นตระหนกนั้นทำเอานักรบแทบกลั้นหัวเราะไว้ไม่อยู่ นัยน์ตาสีเพลิงทอประกายขบขันฉายชัด ดูก็รู้ว่าเขากำลังสนุกสนานกับการได้ปั่นประสาทคนทั้งค

Chapter 9เจ้าคุณหรือเจ้าเล่ห์?จูนดำเนินชีวิตไปตามครรลองของมัน รู้ตัวอีกทีเธอก็เข้ามาอาศัยอยู่ใต้ร่มเงาของคฤหาสน์เตชะวานิชเกือบเดือนเข้าให้แล้ว“อะไรกัน… ฝักบัวเสียนี่นา”คนตัวเล็กพึมพำพลางขมวดคิ้วมุ่น นัยน์ตากลมโตจดจ้องลูกบิดก๊อกน้ำที่ต่อให้บิดเค้นเท่าไรก็มีเพียงเสียงกลไกดังครืดคราด ทว่ากลับไร้ซี่งสายน้ำฉ่ำเย็นไหลลงมาสักหยด“ช่วยไม่ได้… วันนี้แช่น้ำในอ่างเอาแทนก็ได้”เจ้าของร่างบางลอบถอนหายใจยาว ก่อนจะก้าวเท้าเข้าไปในอ่างอาบน้ำสุดหรูอย่างจำยอม ปกติแล้วเธอไม่ค่อยอภิรมย์กับการนอนแช่น้ำในอ่างเท่าใดนัก หรือหากจะพูดให้ถูกก็คือ…เธอไม่รู้วิธีใช้งานระบบอัจฉริยะของมันเสียมากกว่า เนื่องจากห้องน้ำของคฤหาสน์หลังนี้ถูกออกแบบมาให้หรูหราอลังการเกินความจำเป็น มีทั้งปุ่มกด ลูกบิด แผงควบคุมหน้าจอสัมผัสที่มีตัวเลขดิจิทัลวิ่งขึ้นลงจนแม่สาวบ้าน ๆ อย่างจูนยืนงงเป็นไก่ตาแตกอยู่เนิ่นนาน“แล้วมันต้องกดปุ่มไหนก่อนล่ะเนี่ย”เสียงหวานพึมพำอีกหน มื้อนุ่มเอื้อมไปแตะปุ่มหนึ่งบนแผงควบคุมอย่างลังเล ก่อนจะสะดุ้งสุดตัวเมื่อระบบส่งเสียงสัญญาณเตือนปี๊บเบา ๆ ทว่าทั่วทั้งห้องน้ำยังคงเงียบสงัด ไม่มีสายน้ำไหลออกมาอย่างที่