Semua Bab เมื่อฮองเฮาปีศาจ ชวนอ๋องทรราชกู้บัลลังก์: Bab 1 - Bab 5

5 Bab

บทนำ

ห้องเช่าย่านชานเมือง ตีหนึ่งสี่สิบเจ็ดพัดลมตัวเก่าที่ส่ายไม่สุดหมุนอยู่ตรงมุมห้องพร้อมเสียงเอี๊ยดอ๊าดเป็นจังหวะทุกครั้งที่หันกลับมาทางที่นอนซูอวี้นอนคว่ำอยู่บนที่นอนผืนบางที่ปูกับพื้นห้องขนาดสี่คูณหกนั้น เท้าทั้งสองข้างชี้ฟ้า มือถือโทรศัพท์เครื่องเก่าที่แบตเหลืออยู่สิบสองเปอร์เซ็นต์ และตรงหน้าจอมีเอกสารที่แปลค้างอยู่หนึ่งไฟล์งานชิ้นนี้ต้องส่งพรุ่งนี้เที่ยง ค่าจ้างสามร้อยหยวนเธอแปลไปได้สิบเจ็ดหน้าจากยี่สิบสี่หน้า แล้วก็มาติดอยู่ตรงย่อหน้าที่เขียนถึงระบบภาษีอากรของประเทศหนึ่งซึ่งอ่านซ้ำไปสามรอบแล้วก็ยังไม่เข้าใจว่าคนเขียนต้องการจะสื่ออะไรเธอวางโทรศัพท์ลงแล้วยกมือขึ้นกดขมับในกล่องข้าวพลาสติกที่วางอยู่ข้างที่นอนยังเหลือข้าวไข่เจียวจากมื้อเย็นอยู่ครึ่งกล่อง เย็นชืดไปแล้วตั้งแต่สามชั่วโมงก่อน กลิ่นน้ำมันทอดที่เคยหอมตอนร้อน ๆ เหลือเพียงกลิ่นมันจาง ๆ ทว่าพรุ่งนี้เช้าก็คงต้องกินมันอยู่ดีเพราะซื้อใหม่ไม่ไหวติ๊งหน้าจอเด้งข้อความขึ้นมาจากคนที่ชื่อว่าหลินหลิน[อ่านหรือยัง]ซูอวี้มองข้อความนั้นอยู่สามวินาที ก่อนจะเลื่อนขึ้นไปดูข้อความก่อนหน้าลิงก์นิยายที่ถูกส่งมาตั้งแต่วันจันทร์ พร้อมข้อคว
last updateTerakhir Diperbarui : 2026-09-18
Baca selengkapnya

ตอนที่ 1 ตายคามือ

ดวงตาหนักอึ้งยังไม่ทันเบิกกว้าง กลิ่นยาต้มเปรี้ยวเฝื่อนลอยเข้าจมูกก่อนที่หญิงสาวจะทันรู้สึกตัวเสียด้วยซ้ำเธอลืมตาขึ้นในห้องที่เพดานสูงจนมองไม่เห็นคาน แสงเช้าลอดผ่านบานเกล็ดไม้เข้ามาเป็นริ้วเอียงตกลงบนพื้นกระเบื้องขัดมัน ในขณะที่อากาศรอบตัวนิ่งสนิทจนได้ยินเสียงลมหายใจของตัวเองดังก้องอยู่ในหูซูอวี้ นักศึกษาปีสี่วัยยี่สิบห้าที่รับจ้างแปลบทความส่งเป็นงานพิเศษ อาศัยอยู่ในห้องเช่าขนาดสี่คูณหกย่านชานเมืองมาสามปีเต็ม มีทรัพย์สินมีค่าที่สุดในชีวิตเป็นโทรศัพท์เครื่องเก่าที่เพิ่งผ่อนหมดเมื่อเดือนก่อน และไม่เคยมีเรื่องอะไรน่าจดจำเกิดขึ้นในชีวิตเลยสักครั้งตลอดยี่สิบห้าปีเมื่อคืนตอนตีสอง เธอก็ยังนอนไถโทรศัพท์อยู่บนที่นอนผืนเดิมนั่นแหละทว่าตอนนี้หญิงสาวกลับนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้ตัวหนึ่ง หลังตรง มือขวาถือถ้วยกระเบื้องใบเล็กไว้แน่นจนข้อนิ้วซีดขาว ก้นถ้วยยังเหลือของเหลวสีคล้ำอยู่นิดหน่อย ข้นและหนืด มีคราบเกาะเป็นวงอยู่รอบขอบในเธอมองมันอยู่พักหนึ่งด้วยความรู้สึกเบาหวิวแบบคนที่เพิ่งตื่นจากงีบหลับตอนบ่าย รู้อยู่ว่าตัวเองอยู่ผิดที่ แต่ยังนึกไม่ออกว่าผิดตรงไหน จนกระทั่งสายตาไล่ขึ้นมาตามมือที่ถือถ้วยนั้นแ
last updateTerakhir Diperbarui : 2026-09-18
Baca selengkapnya

ตอนที่ 2 9เดือน

ในนิยายเรื่องนั้นมีอ๋องอยู่องค์หนึ่งที่คนอ่านกลัวกันทั้งเรื่อง ซูอวี้จำชื่อไม่ได้ จำได้เพียงว่าทุกครั้งที่เขาปรากฏตัวออกมา จะต้องมีคนตายดวงตาคมกวาดมองไปทั่วห้องเพียงครั้งเดียว หยุดที่พระศพหนึ่งอึดใจ หยุดที่ถ้วยยาอีกครึ่งอึดใจ ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่ซูอวี้ซึ่งยืนตัวแข็งอยู่ข้างกระจกทองสัมฤทธิ์ทหารนายหนึ่งก้าวขึ้นมาจะเอ่ยอะไรบางอย่าง ทว่ามือหนายกขึ้นเพียงนิดเดียวเท่านั้น คนคนนั้นก็หุบปากถอยกลับเข้าที่โดยไม่ต้องมีใครสั่งซ้ำจากนั้นชายหนุ่มก็เดินตรงเข้ามาหาเธอไม่มีคำถามสักคำเดียว ไม่ถามว่าเกิดอะไรขึ้น ไม่ถามว่าใครเป็นคนทำ ไม่เรียกหมอหลวง ไม่สั่งปิดตำหนัก ไม่แม้แต่จะให้ใครไปตรวจดูว่าฮ่องเต้สิ้นพระชนม์แล้วจริงหรือยังเขาไม่ได้มาสืบสวน เขามาเพื่อกำจัดเธอทิ้ง!ซูอวี้ถอยหลังไปหนึ่งก้าว สองก้าว จนหลังชนเสาต้นใหญ่ ผ้าไหมหลายชั้นพันขาจนขยับลำบาก ปิ่นบนศีรษะสั่นระริกจนมีเสียงกรุ๊งกริ๊งดังขึ้นในห้องที่เงียบสนิท ดังจนน่าอายเสียเหลือเกินชายหนุ่มหยุดอยู่ห่างออกไปเพียงสองก้าว ใกล้พอที่เธอจะเห็นว่าในดวงตาคู่นั้นไม่มีอะไรอยู่เลย ไม่โกรธ ไม่เกลียด ไม่มีแม้แต่ความสะใจของคนที่รอวันนี้มานาน เหลือเพียงความนิ่
last updateTerakhir Diperbarui : 2026-09-18
Baca selengkapnya

ตอนที่ 3 เจ้าไม่ได้ท้อง

ทางเดินจากตำหนักฮ่องเต้กลับไปตำหนักของฮองเฮายาวกว่าที่ซูอวี้คิดไว้มากเธอเดินตามนางกำนัลไปเงียบ ๆ พยายามจำทางไปด้วย แต่เลี้ยวไปได้สามครั้งก็เลิกจำ ทุกทางเดินหน้าตาเหมือนกันหมด เสาแดง หลังคาโค้ง กระเบื้องเทา แม้แต่กลิ่นไม้เก่ากับกลิ่นธูปจาง ๆ ที่ลอยมาตามลมก็คล้ายกันไปเสียทุกแห่งระหว่างทางมีคนสวนมาเป็นระยะ นางกำนัลบ้าง ขันทีบ้าง ทุกคนหลบลงข้างทางแล้วก้มหน้าลงกราบ ไม่มีใครเงยหน้าขึ้นมองเธอสักคนตอนแรกเธอนึกว่านั่นคือมารยาท จนเดินผ่านไปได้สักสิบก้าวแล้วเหลือบกลับไปดูคนพวกนั้นเงยหน้าขึ้นมองแล้วแต่มองแบบที่คนมองหมาบ้าที่ยังไม่ถูกจับตำหนักของเธออยู่ปลายทางเดินนั้น ใหญ่โต ประตูสูง มีต้นไม้ปลูกไว้เป็นแนวหน้าลานพอเข้าไปข้างใน นางกำนัลที่พาเธอมาก็กราบลาแล้วเดินกลับออกไปทันที ไม่รอฟังคำสั่ง ไม่ถามอะไรทั้งนั้นหญิงสาวอายุราวยี่สิบยืนรออยู่กลางห้อง มือกอดผ้าห่มผืนหนึ่งไว้แน่น หน้าซีดเผือด ตาแดง พอเห็นเธอก็ทรุดลงกราบทันทีจนหัวเข่ากระแทกพื้นดังโครม“ฮองเฮา”ซูอวี้สะดุ้ง“...อือ”“หลิ่วเอ๋อร์นึกว่าจะไม่ได้เห็นฮองเฮาอีกแล้วเพคะ” เสียงนั้นสั่นจนแทบไม่เป็นคำ “เมื่อคืนพวกเขามาไล่พวกเราออกไปหมด บอกว่า
last updateTerakhir Diperbarui : 2026-09-18
Baca selengkapnya

ตอนที่ 4 ยาปลุกอารมณ์

ซูอวี้ยังคุกเข่าอยู่กับพื้น หัวใจเต้นแรงจนได้ยินเสียงมันในหูสมองส่วนที่ทำงานเร็วที่สุดกำลังไล่หาคำแก้ตัวไปทีละอัน หมอหลวงตรวจผิด นับวันคลาดเคลื่อน เพิ่งรู้ตัวเมื่อวาน แต่ทุกอันฟังแล้วก็รู้ว่าไม่รอดเพราะคนที่นั่งอยู่ตรงหน้าไม่ได้กำลังถาม นางกำลังบอกให้รู้ว่ารู้แล้ว“เฉินเชี่ย...”“ไม่ต้อง” ไทเฮาตัดบท “ข้าไม่ได้เรียกเจ้ามาให้แก้ตัว”นางกำนัลที่ยืนอยู่ข้างหลังก้าวออกมารินชาเพิ่มให้ถ้วยหนึ่ง เป็นหญิงวัยกลางคนหน้าตาเรียบเฉย มือที่ถือกานิ่งสนิทแม้แต่น้ำชาสักหยดก็ไม่กระฉอก รินเสร็จก็ถอยกลับเข้าที่เดิมโดยไม่ส่งเสียงเลยสักแอะ“ชิงเอ๋อร์” ไทเฮาเอ่ยโดยไม่หันไปมอง “ออกไปยืนหน้าประตู”“เพคะ”พอเสียงประตูปิดลง ไทเฮาก็หันกลับมามองเธออีกครั้ง“เจ้ารู้ไหมว่าเช้านี้ในที่ประชุมขุนนางเกิดอะไรขึ้น”ซูอวี้ส่ายหน้า“มีคนเสนอชื่อจิ้นอ๋องขึ้นสืบราชบัลลังก์” ไทเฮาเอ่ยเรียบ ๆ “สามคน”นางยกถ้วยชาขึ้นจิบ“ฮ่องเต้ไม่มีโอรส อ๋ององค์อื่นอยู่หัวเมืองไกล ไม่มีทหารในมือสักคน ส่วนจิ้นอ๋องคุมกำลังอยู่สามแสนและอยู่ในเมืองหลวงมาสามปี” นางวางถ้วยลง “ถ้าไม่มีอะไรมาขวาง อีกไม่เกินครึ่งเดือน เขาก็คงได้นั่งบัลลังก์นั้น”“แล้ว
last updateTerakhir Diperbarui : 2026-09-18
Baca selengkapnya
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status