ตอนที่ 2 9เดือน

ในนิยายเรื่องนั้นมีอ๋องอยู่องค์หนึ่งที่คนอ่านกลัวกันทั้งเรื่อง ซูอวี้จำชื่อไม่ได้ จำได้เพียงว่าทุกครั้งที่เขาปรากฏตัวออกมา จะต้องมีคนตาย

ดวงตาคมกวาดมองไปทั่วห้องเพียงครั้งเดียว หยุดที่พระศพหนึ่งอึดใจ หยุดที่ถ้วยยาอีกครึ่งอึดใจ ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่ซูอวี้ซึ่งยืนตัวแข็งอยู่ข้างกระจกทองสัมฤทธิ์

ทหารนายหนึ่งก้าวขึ้นมาจะเอ่ยอะไรบางอย่าง ทว่ามือหนายกขึ้นเพียงนิดเดียวเท่านั้น คนคนนั้นก็หุบปากถอยกลับเข้าที่โดยไม่ต้องมีใครสั่งซ้ำ

จากนั้นชายหนุ่มก็เดินตรงเข้ามาหาเธอ

ไม่มีคำถามสักคำเดียว ไม่ถามว่าเกิดอะไรขึ้น ไม่ถามว่าใครเป็นคนทำ ไม่เรียกหมอหลวง ไม่สั่งปิดตำหนัก ไม่แม้แต่จะให้ใครไปตรวจดูว่าฮ่องเต้สิ้นพระชนม์แล้วจริงหรือยัง

เขาไม่ได้มาสืบสวน เขามาเพื่อกำจัดเธอทิ้ง!

ซูอวี้ถอยหลังไปหนึ่งก้าว สองก้าว จนหลังชนเสาต้นใหญ่ ผ้าไหมหลายชั้นพันขาจนขยับลำบาก ปิ่นบนศีรษะสั่นระริกจนมีเสียงกรุ๊งกริ๊งดังขึ้นในห้องที่เงียบสนิท ดังจนน่าอายเสียเหลือเกิน

ชายหนุ่มหยุดอยู่ห่างออกไปเพียงสองก้าว ใกล้พอที่เธอจะเห็นว่าในดวงตาคู่นั้นไม่มีอะไรอยู่เลย ไม่โกรธ ไม่เกลียด ไม่มีแม้แต่ความสะใจของคนที่รอวันนี้มานาน เหลือเพียงความนิ่งของคนที่กำลังจะทำสิ่งซึ่งเคยทำมาแล้วหลายครั้ง

ซูอวี้เคยเชื่อมาตลอดว่าเวลาเจอเรื่องน่ากลัวจริง ๆ คนเราจะกรีดร้องออกมา

ปรากฏว่าไม่ใช่ ปรากฏว่าทุกอย่างจะดับลงพร้อมกันหมด ทั้งลมหายใจ ทั้งเสียง ทั้งความคิด เหลือไว้เพียงความรู้สึกเย็น ๆ ที่ลอยอยู่เหนือหัวว่า อ้อ นี่คือตอนที่ฉันจะตาย

‘พูดอะไรสักอย่างสิ อะไรก็ได้ ขอให้มันออกมาเป็นคำ’ เธอสั่งตัวเองอย่างสิ้นหวัง

“ขะ...ข้าไม่ได้...”

เสียงที่ออกมาไม่ใช่เสียงของเธอ ไพเราะกว่ามาก และสั่นกว่ามาก

แต่เจ้าของดวงตาคมไม่ฟัง

ไหล่ขวาขยับก่อน แล้วกระบี่จึงตามขึ้นมาช้าเสียจนเกือบเรียกได้ว่านุ่มนวล เป็นท่าทางของคนที่ไม่ต้องรีบร้อนอะไรทั้งนั้น เพราะรู้ดีอยู่แล้วว่าไม่มีใครไปไหนได้

ซูอวี้หลับตาลง

ในหัวไม่มีภาพชีวิตทั้งชีวิตฉายผ่านเหมือนอย่างที่หนังชอบทำกัน มีเพียงประโยคเดียววนอยู่ซ้ำไปซ้ำมาว่า ยังไม่ทันถึงบทที่ห้าเลยด้วยซ้ำ

“หยุด”

คำนั้นไม่ได้ดัง ทว่ามันหยุดทุกอย่างในห้องได้ในทันที

ซูอวี้ลืมตาขึ้นแล้วเห็นคมกระบี่ค้างอยู่กลางอากาศ ห่างจากลำคอไม่ถึงคืบ ใกล้พอจะรู้สึกได้ว่าเหล็กนั้นเย็นเฉียบ

หญิงสูงวัยในฉลองพระองค์สีม่วงเข้มเดินเข้ามาทางประตูที่พังไปแล้วนั้น มีนางกำนัลตามหลังมาสองคน พระเกศาขาวไปแล้วครึ่งศีรษะ ทว่าหลังตรงและคางเชิด นางเดินเข้ามาท่ามกลางทหารถืออาวุธสิบกว่านาย ราวกับกำลังเดินเข้าสวนหลังตำหนักของตัวเอง

ทหารทั้งหมดคุกเข่าลงพร้อมกัน

จิ้นอ๋องไม่คุกเข่า ทว่าเขาลดกระบี่ลง

“ไทเฮา” ชายหนุ่มเอ่ยเรียบ ๆ โดยไม่มีความเคารพเจือปนอยู่ในนั้นเลยสักหยด “เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องที่ท่านควรเข้ามายุ่ง”

“เหตุใดอ้ายเจียจะยุ่งไม่ได้ ในเมื่อ...” ไทเฮาเว้นคำท้ายไว้เพียงเท่านั้น ราวกับไม่เห็นความจำเป็นต้องอธิบายให้เขาฟังต่อ

นางเดินผ่านจิ้นอ๋องไปเฉย ๆ ราวกับว่าเขาเป็นเสาต้นหนึ่งในห้องนี้ ก่อนจะไปหยุดยืนอยู่ข้างแท่นบรรทมแล้วก้มมองพระศพอยู่ครู่หนึ่ง

พระพักตร์นั้นไม่เปลี่ยนไปแม้แต่นิดเดียว

ซูอวี้ที่ยังยืนติดเสาอยู่ตรงนั้นจ้องแผ่นหลังของนางด้วยความรู้สึกเย็น ๆ ที่ไหลผ่านท้ายทอย เพราะคนที่เพิ่งเสียลูกชายไปเมื่อคืน ไม่ควรมีสีหน้าแบบนั้น

“จิ้นอ๋อง” นางเอ่ยขึ้นโดยไม่หันกลับมา “เจ้าจะสำเร็จโทษนางด้วยข้อหาอะไร”

“ปลงพระชนม์ฮ่องเต้”

“หลักฐาน”

ปลายกระบี่ผายไปทางถ้วยยาบนโต๊ะโดยไม่มีคำอธิบายเพิ่มเติมใด ๆ

“ถ้วยยา” ไทเฮาทวนคำนั้นช้า ๆ “ในตำหนักที่มีคนเข้าออกได้ไม่ต่ำกว่าสิบคนเมื่อคืน”

“ผู้ที่ถือถ้วยอยู่ในมือมีคนเดียว”

“เจ้าจึงจะฆ่านางทิ้ง ก่อนที่ใครจะได้ถามอะไรนางสักคำ”

จิ้นอ๋องไม่ตอบ

ไทเฮาพยักหน้าช้า ๆ อย่างคนที่กำลังพิจารณาเรื่องนั้นอย่างจริงจัง ก่อนจะหันกลับมา และในเสี้ยววินาทีนั้นเอง ซูอวี้ก็เห็นสายตาของนางกวาดลงมาที่หน้าท้องของตัวเอง

สั้นมาก สั้นเสียจนถ้ากะพริบตาอยู่พอดีก็คงไม่ทันเห็น

“น่าเสียดาย”

คราวนี้พระสุรเสียงของไทเฮาดังชัดขึ้น ทุกคำ ทุกพยางค์ ได้ยินไปทั่วทั้งตำหนัก

“อย่างน้อยก็ควรรอให้นางประสูติรัชทายาทเสียก่อน”

ซูอวี้นิ่งค้าง

ปลายกระบี่ตรงหน้าก็นิ่งค้างเช่นกัน

ไทเฮามองเธอตรง ๆ แล้วกล่าวช้า ๆ

“ในเมื่อฮองเฮากำลังทรงพระครรภ์อยู่”

ซูอวี้ก้มลงมองหน้าท้องของตัวเอง

ในหัวว่างอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเหลือเพียงคำเดียว

‘หา?’ เธอคิดอย่างงุนงง

สิ่งหนึ่งที่ซูอวี้สังเกตเห็นในตอนนั้น จิ้นอ๋องไม่ได้ตกใจแม้แต่นิดเดียว เพียงหันไปมองไทเฮาช้า ๆ ด้วยสายตาของคนที่กำลังคิดคำนวนอยู่ในใจ

“ท่านทราบเรื่องนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่”

“ก่อนเจ้าพังประตูเข้ามาเสียอีก”

“หมอหลวงผู้ใดเป็นคนตรวจ”

“จิ้นอ๋องจะทราบไปเพื่ออันใด” ไทเฮาตอบเรียบ “หรือคิดจะสำเร็จโทษรัชทายาทองค์เดียวที่ราชวงศ์นี้เหลืออยู่ ต่อหน้าคนทั้งห้องนี้”

คำว่ารัชทายาทลอยค้างอยู่กลางห้องอย่างนั้น

ซูอวี้เห็นทหารบางนายเงยหน้าขึ้นสบตากันเองแล้วก้มลงใหม่ เห็นนางกำนัลที่กราบอยู่กับพื้นค่อย ๆ ขยับเข่าเข้ามาใกล้เธออีกนิดอย่างคนที่เพิ่งรู้ตัวว่ายืนอยู่ผิดข้าง และเธอก็เข้าใจในวินาทีนั้นเองว่าคำเพียงคำเดียวเพิ่งเปลี่ยนอะไรบางอย่างในห้องนี้ไปทั้งหมด

‘ไม่จริง ฉันไม่ได้ท้อง ฉันเพิ่งมาถึงเมื่อยี่สิบนาทีก่อน ฉันยังไม่รู้เลยว่าห้องน้ำอยู่ตรงไหน’ เธอคิดในใจอย่างตกใจ

ริมฝีปากบางเผยอออก

“ขะ...ข้าไม่ได้...”

แล้วสมองส่วนที่รอดชีวิตมาได้จากเมื่อคืนตอนตีสองก็ยื่นมือมาปิดปากเธอไว้ทัน

‘เดี๋ยวก่อน ถ้าบอกว่าไม่ได้ท้อง...’ เธอคิดอย่างหวาดหวั่น

ดวงตาคู่สวยเหลือบไปมองกระบี่ในมือของเขา ปลายกระบี่ลดลงแล้วก็จริง ทว่าเขายังไม่ได้เก็บมันเข้าฝัก

‘ถ้าบอกว่าไม่ได้ท้อง ได้ตายเดี๋ยวนี้แน่!’ เธอคิดอย่างตื่นตระหนก

ทั้งห้องกำลังรอฟังเธอพูด

ไทเฮามองมาที่เธอนิ่ง ๆ ไม่กะพริบ ไม่มีคำใบ้ ไม่มีการช่วยเหลือใด ๆ ทั้งสิ้น ปล่อยให้เธอเลือกด้วยตัวเอง นางแค่โยนหินถามทางเพียงเท่านั้น

และตรงนั้นเองที่ซูอวี้เข้าใจอีกอย่างหนึ่ง ว่านางไม่ได้กำลังช่วยเธอ นางกำลังดูว่าเธอฉลาดพอจะรับของที่ยื่นให้หรือเปล่าต่างหาก

ริมฝีปากบางหุบลง ก่อนที่มือทั้งสองข้างจะค่อย ๆ ยกขึ้นประคองไว้ที่หน้าท้อง ในท่าที่เคยเห็นในละครมานับครั้งไม่ถ้วนโดยไม่เคยคิดว่าวันหนึ่งจะต้องทำเอง

แล้วเธอก็ก้มหน้าลง

“...เปิ่นกงตั้งครรภ์อยู่จริงเพคะ”

เสียงที่ออกมาสั่นจนแทบไม่เป็นคำ ทว่าทุกคนในห้องนั้นได้ยินครบถ้วน

จิ้นอ๋องจ้องเธออยู่นานมาก ก่อนจะเก็บกระบี่เข้าฝัก เสียงเหล็กเสียดฝักดังกริ๊กสั้น ๆ เพียงครั้งเดียวแล้วเงียบไป

“ขอแสดงความยินดีด้วยพ่ะย่ะค่ะ ฮองเฮา”

น้ำเสียงนั้นราบเรียบสนิท สุภาพเรียบร้อยเสียจนน่ากลัวยิ่งกว่าตอนที่ยกกระบี่ขึ้นเสียอีก ไม่พูดเปล่า เขายังโค้งคำนับให้เพียงเล็กน้อย ตื้นเสียจนเกือบเป็นการหยามกันตรง ๆ ก่อนจะหมุนตัวเดินออกไป ทหารทั้งหมดต่างลุกขึ้นตามเป็นแถว

ก่อนถึงประตูเขาหยุดแล้วหันกลับมามองเธอข้ามไหล่

“เก้าเดือนใช่ไหม”

เขาเอ่ยเบา ๆ ราวกับคนกำลังนัดหมายอะไรสักอย่างที่ทั้งสองฝ่ายเข้าใจตรงกันดีอยู่แล้ว

“เปิ่นหวางรอได้”

พอเสียงฝีเท้าไกลออกไปจนเงียบสนิท ซูอวี้ก็ทรุดลงนั่งกับพื้นทันทีที่แน่ใจว่าไม่มีใครมองอยู่ ขาทั้งสองข้างหมดแรงพร้อมกันราวกับมีใครมาถอดปลั๊กออก มือทั้งสองข้างกดลงบนพื้นกระเบื้องเย็น ๆ ราวกับจะใช้ความเย็นนั้นบังคับให้ตัวเองหยุดสั่น ทว่าก็ไม่เป็นผลเลยสักนิด

เหนือศีรษะขึ้นไป ไทเฮายังคงยืนอยู่ที่เดิม

นางไม่ได้ยื่นมือมาช่วย ไม่ได้ปลอบ ไม่ได้ถามว่าเป็นอะไรหรือไม่ เพียงก้มมองลงมาอย่างคนที่กำลังตรวจของที่เพิ่งซื้อมาว่าคุ้มราคาหรือเปล่า

“พาฮองเฮากลับตำหนัก” นางเอ่ยกับนางกำนัลข้างกายโดยไม่ละสายตาจากเธอเลยแม้แต่นิดเดียว

“เพคะ”

“แล้วบอกนางด้วยว่า ข้าจะรอที่ตำหนักฉือหนิงตอนค่ำ”

ซูอวี้เงยหน้าขึ้นมองนาง และในดวงตาคู่นั้นก็ไม่มีความเมตตาอยู่เลยแม้แต่หยดเดียว แต่อย่างน้อยเธอก็รอดตายไปได้อีกบท