ตอนที่ 1 ตายคามือ

ดวงตาหนักอึ้งยังไม่ทันเบิกกว้าง กลิ่นยาต้มเปรี้ยวเฝื่อนลอยเข้าจมูกก่อนที่หญิงสาวจะทันรู้สึกตัวเสียด้วยซ้ำ

เธอลืมตาขึ้นในห้องที่เพดานสูงจนมองไม่เห็นคาน แสงเช้าลอดผ่านบานเกล็ดไม้เข้ามาเป็นริ้วเอียงตกลงบนพื้นกระเบื้องขัดมัน ในขณะที่อากาศรอบตัวนิ่งสนิทจนได้ยินเสียงลมหายใจของตัวเองดังก้องอยู่ในหู

ซูอวี้ นักศึกษาปีสี่วัยยี่สิบห้าที่รับจ้างแปลบทความส่งเป็นงานพิเศษ อาศัยอยู่ในห้องเช่าขนาดสี่คูณหกย่านชานเมืองมาสามปีเต็ม มีทรัพย์สินมีค่าที่สุดในชีวิตเป็นโทรศัพท์เครื่องเก่าที่เพิ่งผ่อนหมดเมื่อเดือนก่อน และไม่เคยมีเรื่องอะไรน่าจดจำเกิดขึ้นในชีวิตเลยสักครั้งตลอดยี่สิบห้าปี

เมื่อคืนตอนตีสอง เธอก็ยังนอนไถโทรศัพท์อยู่บนที่นอนผืนเดิมนั่นแหละ

ทว่าตอนนี้หญิงสาวกลับนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้ตัวหนึ่ง หลังตรง มือขวาถือถ้วยกระเบื้องใบเล็กไว้แน่นจนข้อนิ้วซีดขาว ก้นถ้วยยังเหลือของเหลวสีคล้ำอยู่นิดหน่อย ข้นและหนืด มีคราบเกาะเป็นวงอยู่รอบขอบใน

เธอมองมันอยู่พักหนึ่งด้วยความรู้สึกเบาหวิวแบบคนที่เพิ่งตื่นจากงีบหลับตอนบ่าย รู้อยู่ว่าตัวเองอยู่ผิดที่ แต่ยังนึกไม่ออกว่าผิดตรงไหน จนกระทั่งสายตาไล่ขึ้นมาตามมือที่ถือถ้วยนั้นแล้วหยุดค้างไปเสียอย่างนั้น

นิ้วเรียวยาว เล็บถูกกรอจนเป็นวงรีเรียบเนียน ผิวขาวชนิดที่ไม่เคยเจอแดดมาทั้งชีวิต ข้อมือสวมกำไลหยกสีเขียวเข้มอยู่วงหนึ่ง หนักและเย็นเฉียบ

มือที่ถือโทรศัพท์อยู่เมื่อคืนเล็บสั้นกุด มีรอยกัดที่นิ้วโป้ง หนังตรงโคนเล็บลอกเป็นขุยเพราะล้างจานบ่อย และไม่มีกำไลอะไรทั้งนั้น

ซูอวี้บีบเนื้อแขนตัวเองแรง ๆ

เจ็บ

เธอบีบซ้ำอีกทีแรงกว่าเดิมจนน้ำตาคลอ ก็ยังเจ็บอยู่ดี

แล้วเจ้าตัวก็เงยหน้าขึ้นมองไปข้างหน้า

กลางห้องมีแท่นบรรทมยกพื้นกว้างเท่าห้องนอนของเธอทั้งห้อง ม่านไหมสีทองห้อยลงมาเป็นชั้น ถูกรวบไว้ด้วยเชือกถักที่ปลายมีพู่ห้อยระย้า

บนแท่นนั้นมีชายวัยกลางคนนอนอยู่ในฉลองพระองค์สีเหลืองสด ปักดิ้นทองเป็นลายมังกรเต็มตัว พระพักตร์หันมาทางเธอ พระเนตรเปิดค้างอยู่ครึ่งหนึ่งราวกับกำลังมองอะไรบางอย่างที่ไม่มีอยู่ตรงนั้น มุมพระโอษฐ์มีคราบสีคล้ำแบบเดียวกับที่ค้างอยู่ในถ้วยไหลย้อยลงมาจนถึงพระหนุ ส่วนพระหัตถ์ข้างหนึ่งห้อยตกลงมาข้างแท่น นิ้วเหยียดตรงไม่ขยับ

เสียงกรีดร้องแหลมสั้น ๆ ดังขึ้นในห้อง ก่อนจะถูกเพดานสูงลิบนั้นกลืนหายไป

ซูอวี้ต้องใช้เวลาอีกสองสามวินาทีกว่าจะรู้ว่าเสียงนั้นออกมาจากปากของตัวเอง เธอรีบยกมือขึ้นปิดปาก ก่อนจะนึกได้ว่ามือนั้นยังถือถ้วยยาอยู่ จึงรีบวางลงบนโต๊ะเตี้ยข้างตัวแรงเกินไปจนกระเบื้องกระทบไม้ดังก้องไปทั้งห้อง

ป้าง

เธอชะงักค้าง หันไปมองประตูด้วยหัวใจที่เต้นอยู่ในลำคอ ทว่าไม่มีเสียงอะไรตอบกลับมาเลยแม้แต่นิดเดียว ห้องใหญ่โตหลังนั้นเงียบสนิทแบบที่ห้องซึ่งมีคนตายอยู่ควรจะเงียบ

‘ไม่ใช่ฉัน ฉันเพิ่งมาถึงเมื่อกี้ ฉันยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าที่นี่ที่ไหน ฉันไม่รู้จักผู้ชายคนนี้’ เธอคิดในใจอย่างรัวเร็วไร้เหตุผลตามประสาคนกำลังตกใจ

แล้วสมองส่วนที่ยังทำงานอยู่ก็ถามขึ้นมาเบา ๆ อย่างสุภาพว่า แล้วเจ้าจะเอาเรื่องนี้ไปอธิบายให้ใครฟัง

ซูอวี้ลุกขึ้นยืนแล้วเกือบล้มกลับลงไปในทันที

เสื้อผ้าบนตัวหนักอย่างไม่น่าเชื่อ ผ้าไหมซ้อนกันไม่รู้กี่ชั้นถ่วงไหล่ลงมา ปักลายหงส์สีทองไล่จากบ่าไปจนถึงชายกระโปรงที่ลากพื้นเป็นหางยาว บนศีรษะมีของแหลม ๆ ปักอยู่หลายชิ้น ขยับทีไรก็มีเสียงกรุ๋งกริ๋งดังตามมาทุกที

มีของเย็น ๆ ชิ้นเล็ก ๆ ห้อยอยู่ตรงอก กระทบผิวหนังทุกครั้งที่ก้มตัว แต่ตอนนี้เธอมีเรื่องอื่นที่สำคัญกว่านั้นมากเสียจนไม่ได้ก้มลงไปดูว่ามันคืออะไร

กระจกทองสัมฤทธิ์บานใหญ่ตั้งอยู่ที่มุมห้อง เธอค่อย ๆ เดินไปหามันโดยเอามือแตะเสาไว้ตลอดทาง

ในกระจกมีผู้หญิงคนหนึ่งยืนอยู่

สวยเสียจนถ้าเดินสวนกันบนถนนก็ต้องเหลียวกลับมามองอีกรอบ ดวงตาเรียวยาว คิ้วเข้ม ริมฝีปากสีแดงสดที่ยังไม่เลอะเลยแม้แต่นิดเดียวทั้งที่เจ้าของเพิ่งกรีดร้องออกมาเมื่อครู่นี้เอง

และไม่ใช่หน้าของเธอ

หญิงในกระจกยกมือขึ้นแตะแก้มพร้อมกับเธอ อ้าปากพร้อมกับเธอ พอเธอทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ นางก็ทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ตาม แล้วยังทำได้สวยกว่าเสียด้วยซ้ำ

“ฉันทะลุมิติมาเหรอเนี่ย”

เธอพูดออกมาดัง ๆ ก่อนจะเงียบไปเอง เพราะเสียงตัวเองในห้องขนาดนี้ฟังแล้วน่ากลัวกว่าที่คิดเสียเหลือเกิน ทว่าพอเริ่มพูดแล้วก็หยุดไม่ได้

“ทะลุมิติจริงด้วย” มือเรียวลูบใบหน้าตัวเองขึ้นลง “ทะลุมิติแบบในนิยายเลย ทะลุแบบมีปิ่นปักผมด้วย”

หญิงสาวอ่านนิยายแนวนี้มามากพอจะรู้จักกลไกของมันดี คนที่หลุดเข้าไปมักจะได้เป็นนางเอก มักจะมีระบบวิเศษติดตัวมาสักอย่าง มักจะมีชายหนุ่มหน้าตาดีมีอำนาจล้นฟ้ารออยู่ที่ไหนสักแห่งในบทที่สาม

เธอหันกลับไปมองพระศพบนแท่นบรรทม แล้วมองถ้วยยาบนโต๊ะ

“หรือไม่ก็แบบนี้”

หญิงสาวยืนนิ่งอยู่อีกครู่หนึ่ง ก่อนจะบังคับตัวเองให้เริ่มคิดสถานการณ์ตรงหน้า

ข้อแรก ห้องนี้ไม่มีคนอยู่ทั้งที่ควรจะมี ห้องขนาดนี้ต้องมีนางกำนัลเฝ้าอย่างน้อยสองสามคนและมีขันทีอยู่หน้าประตู แต่ตอนนี้กลับไม่มีใครเลยสักคนเดียว แปลว่ามีคนไล่พวกเขาออกไป หรือไม่ก็สั่งไม่ให้ใครเข้ามา

ข้อสอง คราบยาที่มุมพระโอษฐ์แห้งไปแล้ว ขอบคราบเริ่มคล้ำและหดตัว ไม่ใช่ของที่เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อครู่นี้ แปลว่าคนที่นอนอยู่บนแท่นนั้นสิ้นลมไปตั้งแต่ก่อนฟ้าสาง และคนที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ตัวนี้ก็นั่งอยู่ตรงนี้มาทั้งคืน

ข้อสาม และเป็นข้อที่ทำให้ปลายนิ้วเธอเย็นวาบขึ้นมาทันที

ถ้ามีคนสั่งให้คนรับใช้ออกไปให้หมด แล้วปล่อยให้ศพกับคนวางยาอยู่ด้วยกันเงียบ ๆ จนถึงเช้า ก็แปลว่าข้างนอกนั้นมีคนรู้เรื่องนี้แล้ว และคนคนนั้นกำลังจัดแจงอะไรบางอย่างอยู่

ดวงตาคู่สวยกวาดมองไปรอบห้องอย่างรวดเร็ว หน้าต่างทุกบานเป็นบานเกล็ดไม้ตายตัวที่เปิดไม่ได้ ประตูมีทางเดียวคือบานใหญ่ด้านหน้า และเธอเองก็ไม่รู้เสียด้วยซ้ำว่าพ้นประตูนั้นออกไปเป็นทางเดินที่มุ่งไปทางไหน

ไม่มีที่ให้หนี

ความทรงจำเริ่มไหลกลับมาตอนนั้นเอง

ไม่ใช่ความทรงจำของร่างนี้ เพราะร่างนี้ว่างเปล่าเหมือนบ้านที่คนย้ายออกไปแล้ว ไม่มีอะไรทิ้งไว้ให้เลยแม้แต่ชื่อของตัวเอง แต่เป็นความทรงจำของเธอเองเมื่อคืนตอนตีสอง ตอนที่ยังไม่ทันดับไฟ

สละบัลลังก์เลือด กำราบฮองเฮาปีศาจ

นิยายที่หลินหลินส่งลิงก์มาให้เมื่อสัปดาห์ก่อน แล้วเธอกดอ่านแบบขอไปทีเพราะจะได้ตอบเพื่อนได้ว่าอ่านแล้ว อ่านข้ามบ้าง เลื่อนผ่านบ้าง จำได้ลาง ๆ ว่าเป็นเรื่องที่เปิดมาด้วยฮองเฮาองค์หนึ่งวางยาฮ่องเต้จนสวรรคต

ฮองเฮาองค์นั้นเป็นตัวร้ายชนิดที่คนอ่านพร้อมใจกันเกลียดตั้งแต่หน้าแรก ทั้งโหดเหี้ยม ทั้งริษยา กำจัดสนมคนอื่นไปหลายราย จนในคอมเมนต์ใต้ตอนมีคนเขียนไว้ว่ารอวันที่นางตายมาตั้งแต่ย่อหน้าที่สอง

แล้วนางก็ตายจริง

ซูอวี้กลืนน้ำลายลงคอที่แห้งผาก ก่อนจะบังคับตัวเองให้นึกตัวเลขนั้นออกมาให้ได้

“...บทที่ห้า”

มือเรียวกดขมับตัวเองแน่นแล้วทวนซ้ำอีกรอบ “ตายบทที่ห้า ห้านะ ไม่ใช่ห้าสิบ ไม่ใช่ร้อยห้า ห้าเฉย ๆ”

เธอหันไปมองพระศพบนแท่นบรรทม

“ท่านนี่ก็นะ” เธอบ่นอุบอิบใส่คนที่ไม่มีทางตอบได้อีกแล้ว “จะสวรรคตก็สวรรคตเถอะเพคะ แต่ช่วยสวรรคตตอนที่หม่อมฉันไม่ได้ถือถ้วยอยู่ได้ไหม ขออย่างเดียวจริง ๆ”

พระศพไม่ตอบ

“แล้วก็หลินหลินนั่นอีกคน” เธอเดินวนไปมาหน้าแท่นบรรทม ชายกระโปรงลากพื้นดังฟืดฟาด “อุตส่าห์บอกว่าเรื่องนี้ดี ต้องอ่าน ดีตรงไหนคะ ดีตรงที่ฮองเฮาตายบทห้านี่นะ ฉันอ่านไปตั้งสี่บทยังจำชื่อพระเอกไม่ได้เลย”

แล้วเจ้าตัวก็หยุดกึก

“เดี๋ยว แล้วพระเอกใครวะ”

‘นั่นสิ’ เธอคิดในใจอย่างเริ่มใจไม่ดี

เธอจำไม่ได้ว่าฮองเฮาตายอย่างไร จำไม่ได้ว่าใครเป็นคนลงมือ จำได้เพียงว่าตอนที่อ่านผ่านตรงนั้นไป เธอไม่ได้รู้สึกอะไรกับมันเลยแม้แต่นิดเดียว เลื่อนผ่านไปเหมือนเลื่อนผ่านโฆษณา

‘รู้อย่างนี้เมื่อคืนก็อ่านให้ตั้งใจกว่านี้หน่อยสิ’ เธอคิดในใจอย่างเสียดาย

หญิงสาวหันกลับไปมองพระศพอีกครั้ง มองถ้วยยา แล้วมองมือตัวเองที่ยังสั่นอยู่

“แล้วตอนนี้บทที่เท่าไหร่แล้วล่ะ” เธอเอ่ยขึ้นเบา ๆ

และคราวนี้ก็ไม่มีใครในห้องนี้อยากรู้คำตอบไปมากกว่าเธออีกแล้ว

เสียงนั้นมาถึงก่อนที่เจ้าตัวจะทันหาคำตอบ

ไม่ใช่เสียงเคาะประตู ไม่ใช่เสียงขานรับ ทว่าเป็นเสียงฝีเท้าจำนวนมากที่เดินมาพร้อมกันเป็นจังหวะเดียว ดังขึ้นจากปลายทางเดินด้านนอกแล้วไล่เข้ามาใกล้ขึ้นทุกที มีเสียงโลหะกระทบกันเบา ๆ แทรกอยู่ในนั้นด้วย

เสียงเกราะ

‘เดี๋ยว ขอเวลาคิดก่อน ขอห้านาที ขอสามนาทีก็ยังดี’ เธอคิดในใจอย่างตื่นตระหนก

ฝีเท้าหยุดลงหน้าประตู เงียบไปหนึ่งจังหวะที่ยาวนานเกินกว่าจะทน

โครม

ประตูไม้ทั้งสองบานถูกกระแทกเปิดออกจนสุด

ชายที่เดินเข้ามาเป็นคนแรกอยู่ในชุดสีดำสนิท ปักลายเงินบาง ๆ ที่ปลายแขนเสื้อ ผมรวบสูง ใบหน้าคมเสียจนถ้าอยู่ในโลกใบเก่าของเธอ คงมีคนแอบถ่ายลงอินเทอร์เน็ตไปแล้วสิบรอบ

ทหารอีกสิบกว่านายไหลตามเข้ามาข้างหลัง ทว่าไม่มีใครล้ำหน้าเขาแม้แต่ก้าวเดียว

และในมือขวาของชายคนนั้นมีกระบี่ที่ชักออกจากฝักแล้ว